Stille Wateren
Ik ben een persoon die op zijn tijd nog wel eens een keer onrustig kan zijn, en het komt dan ook wel eens voor dat ik tijdens mijn werkzaamheden wel eens een extra pauze in moet lassen. Ook in mijn spaarzame vrije tijd kan ik daardoor wel eens onrustig zijn waardoor ik, zonder dat ik daar ook maar iets mee bereik, als een opgejaagde hond door mijn huis ren, en daarom vind ik het wel eens prettig om mij even helemaal terug te trekken.
Dat doe ik meestal door naar een plek te gaan waar naar het lijkt niemand mij kan vinden, waardoor ik het idee heb dat ik helemaal tot rust kom en weer helemaal mijzelf kan zijn. Die plek bevind zich iets ten zuiden van de stad waarin ik sinds 1992 woonachtig en gelukkig ben. Op die plek kun je de vogels nog horen fluiten en kun je de stille heilzame kracht van de pure natuur helemaal tot je door laten dringen, waardoor het écht tot je doordringt dat de mens ook een deel van de natuur is.
Op die plek bevind zich ook een klein meertje die omringd is met de mooiste wilde vegetatie die men zich maar in kan denken, en bij dat meertje ga ik dan vaak even op de grond zitten om écht contact met de aarde te maken, waardoor ik dan voel hoe de stress die het dagelijkse leven helaas met zich meebrengt zich langzaam maar zeker uit mijn lichaam terugtrekt.
Er wordt wel eens gezegd dat stille wateren diepe gronden hebben, maar dat heeft uiteraard alleen een betrekking op de mensen die we denken te kennen, maar het meertje waar ik het nu over heb hoort ook bij de stille wateren, en ook dat meertje heeft in ieder geval voor mij diepe gronden daar ik de oorsprong van het meertje niet ken, waardoor ik wel eens, al zittend op de grond, over de oorsprong van het meertje filosofeer.
Hoe is het meertje ontstaan? Ik weet het niet. Wie hebben er in het verleden op dezelfde plek als ik op de grond gezeten om de stress kwijt te raken? Ik weet het niet. Wat is er allemaal in de buurt van het meertje gebeurd? Welke geheimen zijn aan het meertje toevertrouwd? Ik weet het niet, want dat zijn de geheimen van het meertje die de antwoorden op die vragen niet prijsgeeft omdat niemand de antwoorden hoeft te weten, en omdat niemand er zich er waarschijnlijk om bekommerd, en zo hoort het ook te zijn.
Dat doe ik meestal door naar een plek te gaan waar naar het lijkt niemand mij kan vinden, waardoor ik het idee heb dat ik helemaal tot rust kom en weer helemaal mijzelf kan zijn. Die plek bevind zich iets ten zuiden van de stad waarin ik sinds 1992 woonachtig en gelukkig ben. Op die plek kun je de vogels nog horen fluiten en kun je de stille heilzame kracht van de pure natuur helemaal tot je door laten dringen, waardoor het écht tot je doordringt dat de mens ook een deel van de natuur is.
Op die plek bevind zich ook een klein meertje die omringd is met de mooiste wilde vegetatie die men zich maar in kan denken, en bij dat meertje ga ik dan vaak even op de grond zitten om écht contact met de aarde te maken, waardoor ik dan voel hoe de stress die het dagelijkse leven helaas met zich meebrengt zich langzaam maar zeker uit mijn lichaam terugtrekt.
Er wordt wel eens gezegd dat stille wateren diepe gronden hebben, maar dat heeft uiteraard alleen een betrekking op de mensen die we denken te kennen, maar het meertje waar ik het nu over heb hoort ook bij de stille wateren, en ook dat meertje heeft in ieder geval voor mij diepe gronden daar ik de oorsprong van het meertje niet ken, waardoor ik wel eens, al zittend op de grond, over de oorsprong van het meertje filosofeer.
Hoe is het meertje ontstaan? Ik weet het niet. Wie hebben er in het verleden op dezelfde plek als ik op de grond gezeten om de stress kwijt te raken? Ik weet het niet. Wat is er allemaal in de buurt van het meertje gebeurd? Welke geheimen zijn aan het meertje toevertrouwd? Ik weet het niet, want dat zijn de geheimen van het meertje die de antwoorden op die vragen niet prijsgeeft omdat niemand de antwoorden hoeft te weten, en omdat niemand er zich er waarschijnlijk om bekommerd, en zo hoort het ook te zijn.
Reacties
Een reactie posten