Pesten
Ik ben er heel eerlijk in als ik aan u zeg dat ik in mijn leven heel wat scheldpartijen over mij heen heb gehad, en ik ben er ook heel eerlijk in als ik aan u zeg dat ik daar zelf een aantal keren de aanleiding daartoe gaf, dat is een feit waar ik met de beste wil van de wereld niet omheen kan en wil lopen, maar in de meeste gevallen gaf ik er zelf geen aanleiding toe, en over die gevallen wil ik het nu hebben.
Geval nummer 1: Freddie.
Freddie was een jongen die, toen ik op de lagere school zat, bij mij in de klas zat waardoor ik hem helaas dus bijna iedere dag zag. In eerste instantie leek hij wel aardig, en zo deed hij zich ook voor want hij wilde naar mijn mening bij de jongens waar ik veel mee omging horen, en dat recht had hij uiteraard ook. Nadat Freddie door ons was geaccepteerd gedroeg hij zich zoals ieder "normaal" kind dat doet, waardoor het er dus op leek dat er geen vuiltje aan de lucht was. Hij speelde met ons, hij deelde soms snoepjes aan ons uit, en hij nodigde ons soms uit om eens een keer bij hem thuis te komen, maar van dat laatste is het gelukkig nooit gekomen.
Na een paar weken merkte ik dat Freddie begon te veranderen, want hij werd stiller, maar hij begon zich ook stoerder voor te doen dan hij in werkelijkheid was, hij trok zich steeds meer terug, maar hij werd ook luidruchtiger, vooral tijdens zijn woede-uitbarstingen die, achteraf gezien, steeds vaker bij hem voor kwamen, en hij begon zich steeds meer op mij te richten, waardoor ik mij steeds ongemakkelijker begon te voelen. Hierdoor moet hij hebben gemerkt dat ik als jongen zeker een zwakke plek had waar hij later maar wat graag gebruik maakte.
Op een nu voor mij zeer kwade dag begon hij jennend op mij in te praten door aan mij te zeggen dat hij wist dat mijn vader vieze dingen met mij deed, en dat hij dat aan iedereen zou vertellen als ik tegen hem in durfde te gaan. Wat hij echter niet wist was het feit dat ik toen geen vader meer had, en dat mijn stiefvader voor mij de liefste man op aarde was. Dat was de reden waarom ik zijn opmerking maar aan mij voorbij liet gaan, want het was lariekoek waardoor het dus ook nergens op sloeg, en dat maakte ik ook aan hem duidelijk door aan hem te zeggen dat hij niet zo dom moest lullen en dat hij zich gedeisd diende te houden. Maar in plaats daarvan ging hij door met het maken van opmerkingen over de kleding die ik toen destijds droeg, waardoor ik aan hem zei dat hij zich met zichzelf moest bemoeien en niet met mij en de kleding die ik droeg, en dat zinde hem totaal niet. Daarna begon hij over mijn haren, die toen halflang waren, te lullen, en dát was voor mij dé druppel die de emmer deed overlopen waardoor ik heel stiekem een gemeen plannetje begon te bedenken. De uitwerking van dat gemene plannetje zou hem, achteraf gezien, zijn hele leven lang bijblijven.
In de tijd dat ik op de lagere school zat beschikte de school niet over een gymlokaal, waardoor er dus naar een andere school uitgeweken moest worden als we de gymlessen zouden krijgen. We liepen daar dan met de hele klas, onder begeleiding van onze gymleraar, naartoe, en die wandeltocht duurde toch al snel een kleine 25 minuten. Uiteraard ging Freddie naast mij lopen en begon hij wéér tegen mij te jennen, waardoor ik voelde dat ik mijn plannetje maar eens uit moest gaan voeren. Ik draaide mij naar hem toe en ik vertelde aan hem voor de zoveelste keer dat hij zijn mond moest houden. Dat was iets wat hij uiteraard niet deed waardoor ik hem met al mijn kracht van mij afduwde. Hierdoor viel over een tuinhekje waardoor hij met een enorme smak in een tuintje viel. Het mag duidelijk zijn dat hij het toen direct op een huilen zette om de aandacht van de gymleraar en de andere kinderen naar zich toe te trekken, maar die liepen zonder ook maar een woord te zeggen door, waardoor het Freddie toen wel duidelijk moet zijn geworden dat hij helemaal niets voorstelde. Nadat ik mijn plannetje, die overduidelijk werkte, ten uitvoer had gebracht kwam Bennie, die ook nu nog een goede vriend van mij is, naast mij lopen om aan mij duidelijk te maken dat ik Freddie véél eerder van mij af had moeten duwen, waardoor ik in mijn ziel een héél goed gevoel kreeg. Sindsdien heb ik geen last meer van de pesterijen van Freddie gehad.
Later is mij ter ore gekomen dat Freddie mij pestte omdat hij totaal geen liefde en aandacht van zijn ouders kreeg, waardoor ik tóch een beetje medelijden met hem kreeg want ieder kind heeft het fundamentele recht op liefde en aandacht.
Geval nummer 2: Afina.
Afina was een meid die duidelijk niet tegen haar verlies kon. Dat bleek wel als ik haar tijdens het knikkeren versloeg, want ze kon dan op verschillende manieren reageren. Ze kon dan reageren door ziedend van de woede weg te lopen, maar ze kon ook reageren door tegen mij te zeggen dat ze mij op een onverwacht moment even flink te grazen zou gaan nemen. Daarnaast kon ze ook reageren door mij direct lichamelijk aan te vallen, en dat laatste deed ze regelmatig daar ze wist dat ze fysiek gezien een stuk sterker was dan ik. Tóch meende ik ook deze keer dat ik er beter aan deed dat ik het maar van mij af zou laten glijden, waardoor ik haar woede jegens mij alleen maar aan leek te wakkeren, waardoor ik het idee kreeg dat ze allen maar bozer op mij werd.
Hierdoor kreeg ik het gevoel dat ze mij écht een keer op een totaal onverwacht moment flink te grazen zou gaan nemen, waardoor ik aan mijn moeder en aan mijn stiefvader vertelde dat ik mij door Afina gepest én bedreigd voelde. Dat betekende dat mijn moeder en stiefvader zo snel ze konden de directeur van de school waar ik toen naartoe ging hebben ingelicht, waardoor Afina en haar ouders zich een paar dagen later bij hem moesten melden. De uitkomst van dat gesprek was dat Afina niet meer welkom op de school was, waardoor haar ouders dus naarstig naar een andere school uit moesten kijken. Dat werd een school voor kinderen met gedragsproblemen waar Afina een ware gedragsverandering heeft ondergaan.
Ik zie Afina nu nog met enige regelmaat waardoor ik nu zeker weet dat die gedragsverandering goed voor haar is geweest want, hoe gek het misschien ook mag klinken, Afina is nu één van mijn beste vriendinnen.
Geval nummer 1: Freddie.
Freddie was een jongen die, toen ik op de lagere school zat, bij mij in de klas zat waardoor ik hem helaas dus bijna iedere dag zag. In eerste instantie leek hij wel aardig, en zo deed hij zich ook voor want hij wilde naar mijn mening bij de jongens waar ik veel mee omging horen, en dat recht had hij uiteraard ook. Nadat Freddie door ons was geaccepteerd gedroeg hij zich zoals ieder "normaal" kind dat doet, waardoor het er dus op leek dat er geen vuiltje aan de lucht was. Hij speelde met ons, hij deelde soms snoepjes aan ons uit, en hij nodigde ons soms uit om eens een keer bij hem thuis te komen, maar van dat laatste is het gelukkig nooit gekomen.
Na een paar weken merkte ik dat Freddie begon te veranderen, want hij werd stiller, maar hij begon zich ook stoerder voor te doen dan hij in werkelijkheid was, hij trok zich steeds meer terug, maar hij werd ook luidruchtiger, vooral tijdens zijn woede-uitbarstingen die, achteraf gezien, steeds vaker bij hem voor kwamen, en hij begon zich steeds meer op mij te richten, waardoor ik mij steeds ongemakkelijker begon te voelen. Hierdoor moet hij hebben gemerkt dat ik als jongen zeker een zwakke plek had waar hij later maar wat graag gebruik maakte.
Op een nu voor mij zeer kwade dag begon hij jennend op mij in te praten door aan mij te zeggen dat hij wist dat mijn vader vieze dingen met mij deed, en dat hij dat aan iedereen zou vertellen als ik tegen hem in durfde te gaan. Wat hij echter niet wist was het feit dat ik toen geen vader meer had, en dat mijn stiefvader voor mij de liefste man op aarde was. Dat was de reden waarom ik zijn opmerking maar aan mij voorbij liet gaan, want het was lariekoek waardoor het dus ook nergens op sloeg, en dat maakte ik ook aan hem duidelijk door aan hem te zeggen dat hij niet zo dom moest lullen en dat hij zich gedeisd diende te houden. Maar in plaats daarvan ging hij door met het maken van opmerkingen over de kleding die ik toen destijds droeg, waardoor ik aan hem zei dat hij zich met zichzelf moest bemoeien en niet met mij en de kleding die ik droeg, en dat zinde hem totaal niet. Daarna begon hij over mijn haren, die toen halflang waren, te lullen, en dát was voor mij dé druppel die de emmer deed overlopen waardoor ik heel stiekem een gemeen plannetje begon te bedenken. De uitwerking van dat gemene plannetje zou hem, achteraf gezien, zijn hele leven lang bijblijven.
In de tijd dat ik op de lagere school zat beschikte de school niet over een gymlokaal, waardoor er dus naar een andere school uitgeweken moest worden als we de gymlessen zouden krijgen. We liepen daar dan met de hele klas, onder begeleiding van onze gymleraar, naartoe, en die wandeltocht duurde toch al snel een kleine 25 minuten. Uiteraard ging Freddie naast mij lopen en begon hij wéér tegen mij te jennen, waardoor ik voelde dat ik mijn plannetje maar eens uit moest gaan voeren. Ik draaide mij naar hem toe en ik vertelde aan hem voor de zoveelste keer dat hij zijn mond moest houden. Dat was iets wat hij uiteraard niet deed waardoor ik hem met al mijn kracht van mij afduwde. Hierdoor viel over een tuinhekje waardoor hij met een enorme smak in een tuintje viel. Het mag duidelijk zijn dat hij het toen direct op een huilen zette om de aandacht van de gymleraar en de andere kinderen naar zich toe te trekken, maar die liepen zonder ook maar een woord te zeggen door, waardoor het Freddie toen wel duidelijk moet zijn geworden dat hij helemaal niets voorstelde. Nadat ik mijn plannetje, die overduidelijk werkte, ten uitvoer had gebracht kwam Bennie, die ook nu nog een goede vriend van mij is, naast mij lopen om aan mij duidelijk te maken dat ik Freddie véél eerder van mij af had moeten duwen, waardoor ik in mijn ziel een héél goed gevoel kreeg. Sindsdien heb ik geen last meer van de pesterijen van Freddie gehad.
Later is mij ter ore gekomen dat Freddie mij pestte omdat hij totaal geen liefde en aandacht van zijn ouders kreeg, waardoor ik tóch een beetje medelijden met hem kreeg want ieder kind heeft het fundamentele recht op liefde en aandacht.
Geval nummer 2: Afina.
Afina was een meid die duidelijk niet tegen haar verlies kon. Dat bleek wel als ik haar tijdens het knikkeren versloeg, want ze kon dan op verschillende manieren reageren. Ze kon dan reageren door ziedend van de woede weg te lopen, maar ze kon ook reageren door tegen mij te zeggen dat ze mij op een onverwacht moment even flink te grazen zou gaan nemen. Daarnaast kon ze ook reageren door mij direct lichamelijk aan te vallen, en dat laatste deed ze regelmatig daar ze wist dat ze fysiek gezien een stuk sterker was dan ik. Tóch meende ik ook deze keer dat ik er beter aan deed dat ik het maar van mij af zou laten glijden, waardoor ik haar woede jegens mij alleen maar aan leek te wakkeren, waardoor ik het idee kreeg dat ze allen maar bozer op mij werd.
Hierdoor kreeg ik het gevoel dat ze mij écht een keer op een totaal onverwacht moment flink te grazen zou gaan nemen, waardoor ik aan mijn moeder en aan mijn stiefvader vertelde dat ik mij door Afina gepest én bedreigd voelde. Dat betekende dat mijn moeder en stiefvader zo snel ze konden de directeur van de school waar ik toen naartoe ging hebben ingelicht, waardoor Afina en haar ouders zich een paar dagen later bij hem moesten melden. De uitkomst van dat gesprek was dat Afina niet meer welkom op de school was, waardoor haar ouders dus naarstig naar een andere school uit moesten kijken. Dat werd een school voor kinderen met gedragsproblemen waar Afina een ware gedragsverandering heeft ondergaan.
Ik zie Afina nu nog met enige regelmaat waardoor ik nu zeker weet dat die gedragsverandering goed voor haar is geweest want, hoe gek het misschien ook mag klinken, Afina is nu één van mijn beste vriendinnen.
Reacties
Een reactie posten