Singing The Blues
Niets gaat boven een goed stukje bluesmuziek. Dat is iets wat je vaak hoort, want het is ook zo, maar dat de bluesmuziek je ook uit de put kan halen is iets wat je niet zo vaak hoort, en dat is jammer. Tien jaar geleden zat ik behoorlijk in de put want ik was verslaafd geraakt aan de alcoholhoudende drank waardoor ik, zonder dat ik het in de gaten had, steeds meer vereenzaamde. Iets te eten kopen deed ik nauwelijks meer want het enige waar ik op dat moment aan dacht was het inslaan van de voor mij toen zo broodnodige drank, drank en drank.
Het mag misschien gek klinken, maar ik dacht in die tijd zeker aan het stoppen met het tot mij nemen van de alcoholhoudende drank, en ik was in die tijd ook naar het leek vast besloten om dat te doen, maar toen het bekende puntje bij het bekende paaltje kwam kon ik de moed om dat ook daadwerkelijk te doen niet opbrengen, waardoor ik steeds verder weg leek te zinken in een diepe put die geen bodem leek te hebben.
Hierdoor begon ik er steeds meer in te geloven dat mijn bestaan geen enkele nut meer had, want mijn bestaan was naar het leek toen ontdaan van alle wilskracht die een mens maar in zich kan hebben, en dat gaf mij een gevoel waar ik nu absoluut niet meer aan terug wens te denken. Het enige zeer kleine lichtpuntje dat ik in die voor mij zeer donkere tijd nog had was de bluesmuziek die mij nog een beetje op mijn van pure dronkenschap zwalkende benen hield, en ik hoopte toen dan ook zeer vurig dat dat ene zeer kleine lichtpuntje langzaam maar zeker een beetje groter zou worden, want zonder dat ene zeer kleine lichtpuntje voelde ik mij een nobody die voor de samenleving niets voorstelde, en dat maakte mijn verlangen naar de alcoholhoudende drank, én mijn drankprobleem, alleen maar groter.
Daar kwam verandering in toen ik vaker naar de bluesmuziek van "Big"Bill Broonzy, Billie Holiday en Muddy Waters ging luisteren, want de songs die zij zongen hielden mij als het ware een spiegel voor. Hierdoor ging ik mij meer vermannen(luister maar eens naar de alles zeggende tekst van "Manish Boy"van Muddy Waters), waardoor ik de échte wil kreeg om écht te stoppen met het tot mij nemen van de alcoholhoudende drank.
Ik voelde dat ik het grondig aan moest pakken, ik voelde dat ik er voor de volle 100% achter moest gaan staan, want als ik dat niet zou doen zou alle moeite voor niets zijn geweest, en zou ik weer belanden in de diepe put die geen bodem leek te hebben. Ik besloot dat ik geen professionele hulp in zou roepen, want ik wilde op eigen kracht stoppen met de alcoholhoudende drank zodat ik later, als mijn onzekere missie zou slagen, écht trots op mijzelf kon zijn.
Ondersteund door de bluesmuziek begon ik aan mijn onzekere missie die ik nu, tien jaar later, zeer geslaagd noem want ik drink nu geen alcoholhoudende drank meer, én de bluesmuziek is mij trouw gebleven. Kortgeleden luisterde in naar een lied dat de titel "Singing The Blues"droeg, en hoewel ik niet weet welke bluesartiest dat lied zong, weet ik wél dat dat lied ertoe bij zal dragen om mij verder te sterken in de strijd tegen de alcoholhoudende drank, want alcohol maakt meer kapot dan je lief is. Neem dat maar van deze ex-alcoholverslaafde bluesmuziekliefhebber aan.
Het mag misschien gek klinken, maar ik dacht in die tijd zeker aan het stoppen met het tot mij nemen van de alcoholhoudende drank, en ik was in die tijd ook naar het leek vast besloten om dat te doen, maar toen het bekende puntje bij het bekende paaltje kwam kon ik de moed om dat ook daadwerkelijk te doen niet opbrengen, waardoor ik steeds verder weg leek te zinken in een diepe put die geen bodem leek te hebben.
Hierdoor begon ik er steeds meer in te geloven dat mijn bestaan geen enkele nut meer had, want mijn bestaan was naar het leek toen ontdaan van alle wilskracht die een mens maar in zich kan hebben, en dat gaf mij een gevoel waar ik nu absoluut niet meer aan terug wens te denken. Het enige zeer kleine lichtpuntje dat ik in die voor mij zeer donkere tijd nog had was de bluesmuziek die mij nog een beetje op mijn van pure dronkenschap zwalkende benen hield, en ik hoopte toen dan ook zeer vurig dat dat ene zeer kleine lichtpuntje langzaam maar zeker een beetje groter zou worden, want zonder dat ene zeer kleine lichtpuntje voelde ik mij een nobody die voor de samenleving niets voorstelde, en dat maakte mijn verlangen naar de alcoholhoudende drank, én mijn drankprobleem, alleen maar groter.
Daar kwam verandering in toen ik vaker naar de bluesmuziek van "Big"Bill Broonzy, Billie Holiday en Muddy Waters ging luisteren, want de songs die zij zongen hielden mij als het ware een spiegel voor. Hierdoor ging ik mij meer vermannen(luister maar eens naar de alles zeggende tekst van "Manish Boy"van Muddy Waters), waardoor ik de échte wil kreeg om écht te stoppen met het tot mij nemen van de alcoholhoudende drank.
Ik voelde dat ik het grondig aan moest pakken, ik voelde dat ik er voor de volle 100% achter moest gaan staan, want als ik dat niet zou doen zou alle moeite voor niets zijn geweest, en zou ik weer belanden in de diepe put die geen bodem leek te hebben. Ik besloot dat ik geen professionele hulp in zou roepen, want ik wilde op eigen kracht stoppen met de alcoholhoudende drank zodat ik later, als mijn onzekere missie zou slagen, écht trots op mijzelf kon zijn.
Ondersteund door de bluesmuziek begon ik aan mijn onzekere missie die ik nu, tien jaar later, zeer geslaagd noem want ik drink nu geen alcoholhoudende drank meer, én de bluesmuziek is mij trouw gebleven. Kortgeleden luisterde in naar een lied dat de titel "Singing The Blues"droeg, en hoewel ik niet weet welke bluesartiest dat lied zong, weet ik wél dat dat lied ertoe bij zal dragen om mij verder te sterken in de strijd tegen de alcoholhoudende drank, want alcohol maakt meer kapot dan je lief is. Neem dat maar van deze ex-alcoholverslaafde bluesmuziekliefhebber aan.
Reacties
Een reactie posten