Casper
Casper was een man die naar het leek helemaal midden in het leven leek te staan, want hij zag er goed uit, hij had als kunstschilder een goed inkomen(iets wat niet alle kunstschilders kunnen zeggen), hij had een leuke vrouw, én hij had een paar leuke hobby's(waaronder het verzamelen van oldtimers). Telkens als ik hem in de binnenstad van Enschede tegenkwam toverde hij een beminnelijke glimlach op zijn door de botox net iets te gladde gezicht, waardoor ik dacht dat het met hem wel goed ging.
Casper en ik bezochten op een mooie zonnige dag een keer een café waarin hij voor mij een cafeïnevrije cola en voor hemzelf een duvel bestelde. Hij sprak glunderend over de Spyker(een oldtimer)die hij kort daar voor had gekocht, en ik genoot van de intensiteit waarmee hij over die oldtimer sprak. "Je moet die auto niet alleen zien, je moet de kracht van die auto als het ware in je handen voelen, want dan voel je dat je een stuk van de Nederlandse geschiedenis in je handen hebt", opperde hij vol trots terwijl hij mij een foto liet zien waarop de door hem gekochte oldtimer te zien was. "Die auto ziet er geweldig uit joh", zei ik terwijl ik voelde dat ik een beetje jaloers op Casper begon te worden.
Nadat Casper een slokje van zijn duvel had genomen ging hij vol trots verder met zijn relaas. "Moet je nagaan, deze beauty is meer dan 100 jaar oud, er hebben mensen in gereden die misschien voor de samenleving wel heel belangrijk zijn geweest, de auto heeft een belangrijk deel uit gemaakt van de Nederlandse geschiedenis, en misschien hebben er in die auto wel dingen plaatsgehad die eigenlijk het daglicht niet kunnen verdragen, dat is toch gewéldig, of niet dan?" "Yes, dat is het zeker" antwoordde ik terwijl ik voelde dat mijn jaloezie alleen maar toenam in plaats van het tegenovergestelde.
"Hoeveel geld kost zo'n oldtimer tegenwoordig?" vroeg ik terwijl ik voelde dat ik die vraag eigenlijk niet hoorde te stellen. Casper keek mij zwijgend maar nog steeds lachend aan, waardoor hij zeer duidelijk aan mij maakte dat mij dat geen donder aan ging, en ik moest concluderen dat hij daar groot gelijk in had. Casper nam nog een slokje van zijn duvel, waarna hij aan mij zei dat hij de toekomst van zijn door hem gekochte oldtimer al helemaal had uitgestippeld. "Wat ik sowieso ga doen met deze beauty is het deelnemen aan rally's voor oldtimers, want ik wil met deze oldtimer figuurlijk gezien de ogen van andere oldtimerbezitters uit gaan steken, ik wil laten zien dat een Spyker zich zeker met een Bentley kan meten. Ga een keer mee joh, dan kan jij ook een keer écht gaan genieten", zei hij terwijl hij met zijn linkerhand een uitnodigend gebaar maakte. Ik nam de uitnodiging graag aan.
Het gesprek tussen Casper en mij kabbelde rustig voort, maar ik kon mijzelf op een gegeven moment wel voor mijn kop slaan toen ik aan hem vroeg hoe het met zijn vrouw ging. Het gezicht van Casper werd door hem direct in de verdrietige stand gezet, waarna hij aan mij vertelde dat hij en zijn vrouw uit elkaar waren gegaan. "Julianne heeft mij verlaten John, ze heeft mij verlaten omdat ik volgens haar meer met mijzelf dan met anderen bezig ben, en ik moet zeggen dat ze daar wel gelijk in heeft, want ik ben al maanden alleen maar bezig met het schilderen, met geld verdienen, met mijn oldtimers en vooral met mijzelf waardoor ik haar volledig onterecht buitenspel zette".
Toen ik dat hoorde kromp mijn hart ineen, want de in mijn ogen altijd goedlachse en vrolijke Casper was een gebroken man die nu zijn toevlucht in vooral zijn werk als kunstschilder en zijn hobby's zocht. "Ik vind dat heel erg voor je, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, maar bestaat er misschien een kleine kans dat Julianne en jij weer bij elkaar komen?" vroeg ik lichtelijk beschaamd. Het antwoord dat Casper me gaf was duidelijk. "Nee, die kans is verkeken. Dat krijg je als je je, laten we maar zeggen egoïstisch tegenover je echtgenote gaat gedragen, en ik moet je eerlijk bekennen dat ik een beetje jaloers op jou ben John, want jij hebt een prachtige vriendin waar je bijna alles voor over hebt, je gaat met haar uit, je verwent haar zo nu en dan, je pakt zo nu en dan een filmpje met haar, je gaat zo nu en dan met haar uit eten, en je geeft haar zo nu en dan een cadeautje waardoor je van haar heel veel liefde krijgt. Ik heb dat niet gedaan waardoor ik nu alleen door mijn leven moet gaan, en geloof mij nou maar, daar kan de aanschaf van een prachtige Nederlandse oldtimer écht niet tegenop".
Ik kreeg het steeds meer met Casper te doen, maar ik wist niet hoe ik dat op dat moment aan hem moest tonen. Ik nam bedachtzaam een slokje van mijn cafeïnevrije cola waarna ik voorzichtig aan Casper vertelde dat alles voor hem wel weer op zijn pootjes terecht zou komen. Casper keek mij daarop met een mistroostige blik in zijn ogen aan. "Ik denk het heel eerlijk gezegd niet John. Begrijp mij goed, ik zeg niet dat ik nooit meer een relatie aan zal gaan, maar ik zie op dit moment alles zeer donker in. Kijk maar eens naar mijn nieuwste schilderijen, kijk maar eens naar de kleuren die ik heb gebruikt, ze zijn verdomme nog zwartgalliger dan zwartgallig". Nadat hij deze woorden uit had gesproken betaalde hij de drankjes, stond hij op van de barkruk waarop hij zat, gaf hij mij een schouderklopje, en zei hij het volgende met een deprimerende toon in zijn stem. "Het ga je goed John, ik ga weer terug naar mijn oldtimer, mijn zwartgallige schilderijen, en ik ga met een frisse tegenzin weer geld verdienen, want ook ik moet eten en drinken,tóch? Ik zie binnenkort wel weer terug". Nadat hij deze woorden had uitgesproken verliet Casper met een langzame tred in een iet wat voorover gebogen houding het café. Ik heb Casper sindsdien niet meer teruggezien of gesproken.
Casper en ik bezochten op een mooie zonnige dag een keer een café waarin hij voor mij een cafeïnevrije cola en voor hemzelf een duvel bestelde. Hij sprak glunderend over de Spyker(een oldtimer)die hij kort daar voor had gekocht, en ik genoot van de intensiteit waarmee hij over die oldtimer sprak. "Je moet die auto niet alleen zien, je moet de kracht van die auto als het ware in je handen voelen, want dan voel je dat je een stuk van de Nederlandse geschiedenis in je handen hebt", opperde hij vol trots terwijl hij mij een foto liet zien waarop de door hem gekochte oldtimer te zien was. "Die auto ziet er geweldig uit joh", zei ik terwijl ik voelde dat ik een beetje jaloers op Casper begon te worden.
Nadat Casper een slokje van zijn duvel had genomen ging hij vol trots verder met zijn relaas. "Moet je nagaan, deze beauty is meer dan 100 jaar oud, er hebben mensen in gereden die misschien voor de samenleving wel heel belangrijk zijn geweest, de auto heeft een belangrijk deel uit gemaakt van de Nederlandse geschiedenis, en misschien hebben er in die auto wel dingen plaatsgehad die eigenlijk het daglicht niet kunnen verdragen, dat is toch gewéldig, of niet dan?" "Yes, dat is het zeker" antwoordde ik terwijl ik voelde dat mijn jaloezie alleen maar toenam in plaats van het tegenovergestelde.
"Hoeveel geld kost zo'n oldtimer tegenwoordig?" vroeg ik terwijl ik voelde dat ik die vraag eigenlijk niet hoorde te stellen. Casper keek mij zwijgend maar nog steeds lachend aan, waardoor hij zeer duidelijk aan mij maakte dat mij dat geen donder aan ging, en ik moest concluderen dat hij daar groot gelijk in had. Casper nam nog een slokje van zijn duvel, waarna hij aan mij zei dat hij de toekomst van zijn door hem gekochte oldtimer al helemaal had uitgestippeld. "Wat ik sowieso ga doen met deze beauty is het deelnemen aan rally's voor oldtimers, want ik wil met deze oldtimer figuurlijk gezien de ogen van andere oldtimerbezitters uit gaan steken, ik wil laten zien dat een Spyker zich zeker met een Bentley kan meten. Ga een keer mee joh, dan kan jij ook een keer écht gaan genieten", zei hij terwijl hij met zijn linkerhand een uitnodigend gebaar maakte. Ik nam de uitnodiging graag aan.
Het gesprek tussen Casper en mij kabbelde rustig voort, maar ik kon mijzelf op een gegeven moment wel voor mijn kop slaan toen ik aan hem vroeg hoe het met zijn vrouw ging. Het gezicht van Casper werd door hem direct in de verdrietige stand gezet, waarna hij aan mij vertelde dat hij en zijn vrouw uit elkaar waren gegaan. "Julianne heeft mij verlaten John, ze heeft mij verlaten omdat ik volgens haar meer met mijzelf dan met anderen bezig ben, en ik moet zeggen dat ze daar wel gelijk in heeft, want ik ben al maanden alleen maar bezig met het schilderen, met geld verdienen, met mijn oldtimers en vooral met mijzelf waardoor ik haar volledig onterecht buitenspel zette".
Toen ik dat hoorde kromp mijn hart ineen, want de in mijn ogen altijd goedlachse en vrolijke Casper was een gebroken man die nu zijn toevlucht in vooral zijn werk als kunstschilder en zijn hobby's zocht. "Ik vind dat heel erg voor je, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, maar bestaat er misschien een kleine kans dat Julianne en jij weer bij elkaar komen?" vroeg ik lichtelijk beschaamd. Het antwoord dat Casper me gaf was duidelijk. "Nee, die kans is verkeken. Dat krijg je als je je, laten we maar zeggen egoïstisch tegenover je echtgenote gaat gedragen, en ik moet je eerlijk bekennen dat ik een beetje jaloers op jou ben John, want jij hebt een prachtige vriendin waar je bijna alles voor over hebt, je gaat met haar uit, je verwent haar zo nu en dan, je pakt zo nu en dan een filmpje met haar, je gaat zo nu en dan met haar uit eten, en je geeft haar zo nu en dan een cadeautje waardoor je van haar heel veel liefde krijgt. Ik heb dat niet gedaan waardoor ik nu alleen door mijn leven moet gaan, en geloof mij nou maar, daar kan de aanschaf van een prachtige Nederlandse oldtimer écht niet tegenop".
Ik kreeg het steeds meer met Casper te doen, maar ik wist niet hoe ik dat op dat moment aan hem moest tonen. Ik nam bedachtzaam een slokje van mijn cafeïnevrije cola waarna ik voorzichtig aan Casper vertelde dat alles voor hem wel weer op zijn pootjes terecht zou komen. Casper keek mij daarop met een mistroostige blik in zijn ogen aan. "Ik denk het heel eerlijk gezegd niet John. Begrijp mij goed, ik zeg niet dat ik nooit meer een relatie aan zal gaan, maar ik zie op dit moment alles zeer donker in. Kijk maar eens naar mijn nieuwste schilderijen, kijk maar eens naar de kleuren die ik heb gebruikt, ze zijn verdomme nog zwartgalliger dan zwartgallig". Nadat hij deze woorden uit had gesproken betaalde hij de drankjes, stond hij op van de barkruk waarop hij zat, gaf hij mij een schouderklopje, en zei hij het volgende met een deprimerende toon in zijn stem. "Het ga je goed John, ik ga weer terug naar mijn oldtimer, mijn zwartgallige schilderijen, en ik ga met een frisse tegenzin weer geld verdienen, want ook ik moet eten en drinken,tóch? Ik zie binnenkort wel weer terug". Nadat hij deze woorden had uitgesproken verliet Casper met een langzame tred in een iet wat voorover gebogen houding het café. Ik heb Casper sindsdien niet meer teruggezien of gesproken.
Reacties
Een reactie posten