Top of the bill
Er zijn personen die je vanaf het begin al niet mag, er zijn personen die je vanaf het begin al direct buitenspel wil zetten, en Bill is één van die personen. Ik ontmoette hem drie jaar geleden voor de eerste keer in het appartementencomplex waarin ik woonachtig ben, waardoor ik gelijk al zag dat hij niet altijd even vriendelijk was. Hij keek een beetje nors voor zich uit, en zonder ook maar een woord te zeggen liep hij langs mij heen alsof ik lucht voor hem was. Hierdoor liet ik mijn plan om mijzelf aan hem voor te stellen direct maar varen, want als ik voor iemand lucht ben, dan is die iemand ook lucht voor mij.
Een week later trok Bill in zijn appartement, en weer had hij de voor mij nu zo bekende norse blik in zijn ogen die ervoor zorgden dat ik, spreekwoordelijk gezien, geen prettig gevoel in mijn maag kreeg. Ook nu kon er geen goed woord worden gespendeerd aan de mensen die zich om hem heen bevonden, waardoor hij zich in mijn ogen wel heel erg liet kennen. Kijk, Bill trok op dat moment in zijn nieuwe appartement en daar zou ik, als ik Bill was geweest, heel blij mee zijn geweest, maar Bill leek daar helemaal niet aan te denken waardoor hij met zijn norse kop de verhuisdozen die voor hem op een klein karretje stonden zijn appartement bijna naar binnen smeet. Het mag duidelijk zijn dat ik vanaf dat moment, in een lichtelijke vlaag van helderheid, besloot dat ik hem zoveel mogelijk links wilde laten liggen, en ik was daarin écht niet de enige. Het probleem was echter dat Bill er steeds weer voor wist te zorgen dat hij op een bijna dagelijkse basis ons pad wist te kruisen.
Een week later begon het gedonder in de glazen echter pas écht want Bill had, in een vlaag van complete duidelijkheid (of iets wat daarop moest lijken), ontdekt dat er een volumeknop op zijn stereo-set gevonden kon worden, waardoor hij waarschijnlijk het idee had gekregen dat hij de werking van dat ding maar eens moest gaan uitproberen. Hij draaide het ding compleet naar rechts waardoor je het idee kreeg dat tien Heavy Metalbands
tegelijk, én op volle sterkte een concert, soms ook wel een gig genoemd, in zijn appartement gaven, waardoor de geluidstrillingen letterlijk door onze muren heen trokken.
Het mag duidelijk zijn dat we daar écht niet blij mee waren, en dat is dan ook de reden geweest waarom we op de betreffende dag nog telefonisch contact met de wooncorporatie opnamen. Die liet ons echter weten dat we de politie moesten bellen, en dat deden we dan ook maar. De politie liet ons echter weten dat de geluidsoverlast die door Bill veroorzaakt werd overdag plaatsvond, en dat ze om die reden (nog) niets voor ons konden doen. Daarom besloten de mensen, waaronder mijn persoontje, die last van zijn keihard staande muziek hadden, dat het misschien een goed idee zou zijn om eens een goed gesprek met Bill aan te gaan. Dat gesprek liep helaas op niets uit, want Bill bleef doorgaan met het veroorzaken van geluidsoverlast, waardoor de gemoederen onder ons alleen maar verhitter en pijnlijker werden, en hierdoor kreeg Bill volgens mij het gevoel dat hij helemaal "top of the bill" was.
Dat bleek hij echter niet te zijn, want hij vergaloppeerde zich op een gegeven moment doordat hij de geluidsoverlast ook in de avonden en vooral ook de nachten duidelijk aan ons liet horen. Dat heeft ervoor gezorgd dat de politie op een gegeven moment een bezoekje aan hem bracht waarbij de politie-agenten bijna letterlijk de stekker van zijn stereo-set uit het stopcontact hebben getrokken. Bill bleek daar echter totaal niet van onder de indruk te zijn, want hij meende nog steeds dat hij "top of the bill" was en wij als bewoners en de politie niet. Hij ging dan ook vrolijk door met het veroorzaken van geluidsoverlast waardoor de politie op een gegeven moment niets anders meer kon doen dan het in beslag nemen van zijn stereo-set. Het mag duidelijk zijn dat Bill daar niet blij mee was, maar ik zeg maar zo, wie niet horen wil, moet maar voelen, en Bill moest toen voelen, en dat deed hem pijn.
Ook de wooncorporatie pikte de geluidsoverlast die door Bill veroorzaakt werd niet meer, waardoor Bill van hen te horen kreeg dat hij zich sterk in moest houden en dat hij zich eens op een "normale" manier jegens ons moest gaan gedragen, maar ook dat bleek voor Bill iets te zijn wat hij niet kon doen, of wilde doen. De geluidsoverlast was op een gegeven moment dan wel verdwenen, maar daar kwamen intimidaties, laster en persoonlijke bedreigingen voor in de plaats, waardoor we ons in onze eigen appartementen niet meer veilig voelden. Gelukkig hingen er een paar beveiligingscamera's in de gangen van het appartementencomplex waardoor de persoonlijke bedreigingen haarscherp opgenomen waren, en het waren dan ook die opnames die Bill de das om hebben gedaan, want de wooncorporatie liet aan Bill op een voor ons zeer mooie dag weten dat de huur van zijn appartement door de wooncorporatie beëindigd zou worden, en dat hij zijn appartement zo snel mogelijk diende te verlaten.
Daar ging Bill uiteraard niet mee akkoord, en dat heeft ervoor gezorgd dat er een kantonrechter bij moest komen. Bill kreeg hierdoor waarschijnlijk het idee dat hij de kantonrechter wel voor zich kon winnen, maar hij heeft daarbij volgens mij geen rekening gehouden met het feit dat de wooncorporatie een zeer vakkundige advocaat in had gehuurd die tijdens de rechtszitting bijna gehakt maakte van het verhaaltje dat Bill aan de kantonrechter voorlegde. Veertien dagen later was de uitspraak van de kantonrechter (die de wooncorporatie én Bill per brief ontvingen) dan ook zo helder als glas: Bill diende zijn appartement vóór de eerste van de volgende maand te verlaten, én hij moest de griffiekosten uit eigen zak betalen.
Ik herinner mij de dag waarop Bill zijn appartement verliet nog als de dag van gisteren, want hoewel ik er niet persoonlijk bij wilde zijn zag ik, omdat ik op dat moment een paar boodschappen moest doen, dat hij met een norse blik op zijn gezicht een aantal verhuisdozen in een voor hem klaarstaande bestelbus smeet. Hij keek mij heel even aan, gromde iets totaal onverstaanbaars, en smeet de schuifdeur van de bestelbus met een enorme klap in het slot, terwijl ik zonder ook maar een woord tegen hem te zeggen doorliep om mijn boodschappen te kunnen doen, want eens was ik lucht voor hem, maar toen Bill definitief uit ons appartementencomplex vertrok, was hij lucht voor mij.
Een week later trok Bill in zijn appartement, en weer had hij de voor mij nu zo bekende norse blik in zijn ogen die ervoor zorgden dat ik, spreekwoordelijk gezien, geen prettig gevoel in mijn maag kreeg. Ook nu kon er geen goed woord worden gespendeerd aan de mensen die zich om hem heen bevonden, waardoor hij zich in mijn ogen wel heel erg liet kennen. Kijk, Bill trok op dat moment in zijn nieuwe appartement en daar zou ik, als ik Bill was geweest, heel blij mee zijn geweest, maar Bill leek daar helemaal niet aan te denken waardoor hij met zijn norse kop de verhuisdozen die voor hem op een klein karretje stonden zijn appartement bijna naar binnen smeet. Het mag duidelijk zijn dat ik vanaf dat moment, in een lichtelijke vlaag van helderheid, besloot dat ik hem zoveel mogelijk links wilde laten liggen, en ik was daarin écht niet de enige. Het probleem was echter dat Bill er steeds weer voor wist te zorgen dat hij op een bijna dagelijkse basis ons pad wist te kruisen.
Een week later begon het gedonder in de glazen echter pas écht want Bill had, in een vlaag van complete duidelijkheid (of iets wat daarop moest lijken), ontdekt dat er een volumeknop op zijn stereo-set gevonden kon worden, waardoor hij waarschijnlijk het idee had gekregen dat hij de werking van dat ding maar eens moest gaan uitproberen. Hij draaide het ding compleet naar rechts waardoor je het idee kreeg dat tien Heavy Metalbands
tegelijk, én op volle sterkte een concert, soms ook wel een gig genoemd, in zijn appartement gaven, waardoor de geluidstrillingen letterlijk door onze muren heen trokken.
Het mag duidelijk zijn dat we daar écht niet blij mee waren, en dat is dan ook de reden geweest waarom we op de betreffende dag nog telefonisch contact met de wooncorporatie opnamen. Die liet ons echter weten dat we de politie moesten bellen, en dat deden we dan ook maar. De politie liet ons echter weten dat de geluidsoverlast die door Bill veroorzaakt werd overdag plaatsvond, en dat ze om die reden (nog) niets voor ons konden doen. Daarom besloten de mensen, waaronder mijn persoontje, die last van zijn keihard staande muziek hadden, dat het misschien een goed idee zou zijn om eens een goed gesprek met Bill aan te gaan. Dat gesprek liep helaas op niets uit, want Bill bleef doorgaan met het veroorzaken van geluidsoverlast, waardoor de gemoederen onder ons alleen maar verhitter en pijnlijker werden, en hierdoor kreeg Bill volgens mij het gevoel dat hij helemaal "top of the bill" was.
Dat bleek hij echter niet te zijn, want hij vergaloppeerde zich op een gegeven moment doordat hij de geluidsoverlast ook in de avonden en vooral ook de nachten duidelijk aan ons liet horen. Dat heeft ervoor gezorgd dat de politie op een gegeven moment een bezoekje aan hem bracht waarbij de politie-agenten bijna letterlijk de stekker van zijn stereo-set uit het stopcontact hebben getrokken. Bill bleek daar echter totaal niet van onder de indruk te zijn, want hij meende nog steeds dat hij "top of the bill" was en wij als bewoners en de politie niet. Hij ging dan ook vrolijk door met het veroorzaken van geluidsoverlast waardoor de politie op een gegeven moment niets anders meer kon doen dan het in beslag nemen van zijn stereo-set. Het mag duidelijk zijn dat Bill daar niet blij mee was, maar ik zeg maar zo, wie niet horen wil, moet maar voelen, en Bill moest toen voelen, en dat deed hem pijn.
Ook de wooncorporatie pikte de geluidsoverlast die door Bill veroorzaakt werd niet meer, waardoor Bill van hen te horen kreeg dat hij zich sterk in moest houden en dat hij zich eens op een "normale" manier jegens ons moest gaan gedragen, maar ook dat bleek voor Bill iets te zijn wat hij niet kon doen, of wilde doen. De geluidsoverlast was op een gegeven moment dan wel verdwenen, maar daar kwamen intimidaties, laster en persoonlijke bedreigingen voor in de plaats, waardoor we ons in onze eigen appartementen niet meer veilig voelden. Gelukkig hingen er een paar beveiligingscamera's in de gangen van het appartementencomplex waardoor de persoonlijke bedreigingen haarscherp opgenomen waren, en het waren dan ook die opnames die Bill de das om hebben gedaan, want de wooncorporatie liet aan Bill op een voor ons zeer mooie dag weten dat de huur van zijn appartement door de wooncorporatie beëindigd zou worden, en dat hij zijn appartement zo snel mogelijk diende te verlaten.
Daar ging Bill uiteraard niet mee akkoord, en dat heeft ervoor gezorgd dat er een kantonrechter bij moest komen. Bill kreeg hierdoor waarschijnlijk het idee dat hij de kantonrechter wel voor zich kon winnen, maar hij heeft daarbij volgens mij geen rekening gehouden met het feit dat de wooncorporatie een zeer vakkundige advocaat in had gehuurd die tijdens de rechtszitting bijna gehakt maakte van het verhaaltje dat Bill aan de kantonrechter voorlegde. Veertien dagen later was de uitspraak van de kantonrechter (die de wooncorporatie én Bill per brief ontvingen) dan ook zo helder als glas: Bill diende zijn appartement vóór de eerste van de volgende maand te verlaten, én hij moest de griffiekosten uit eigen zak betalen.
Ik herinner mij de dag waarop Bill zijn appartement verliet nog als de dag van gisteren, want hoewel ik er niet persoonlijk bij wilde zijn zag ik, omdat ik op dat moment een paar boodschappen moest doen, dat hij met een norse blik op zijn gezicht een aantal verhuisdozen in een voor hem klaarstaande bestelbus smeet. Hij keek mij heel even aan, gromde iets totaal onverstaanbaars, en smeet de schuifdeur van de bestelbus met een enorme klap in het slot, terwijl ik zonder ook maar een woord tegen hem te zeggen doorliep om mijn boodschappen te kunnen doen, want eens was ik lucht voor hem, maar toen Bill definitief uit ons appartementencomplex vertrok, was hij lucht voor mij.
Reacties
Een reactie posten