Lies en Karin
Een aantal jaren geleden heb ik op een meer dan mooie zonnige middag in de binnenstad van Enschede Lies en Karin leren kennen. De twee vrouwen waren net als ik aan het shoppen, waarna ze net als ik even een terras bezochten om daar even tot rust te komen, en om een daarbij behorend drankje te consumeren.
Het toeval wilde dat ze aan een tafeltje gingen zitten die direct naast het tafeltje waaraan ik zat stond. In het begin lieten we elkaar een beetje links liggen, want wie gaat nou op een terras direct een gesprek aan met een persoon die je totaal niet kent? Het leek daardoor dat we toch wel een beetje in onze eigen wereldjes leken te leven, maar daar kwam verandering in toen bleek dat Karin haar sigarettenaansteker thuis had laten liggen, en omdat Lies een meer dan verstokte niet roker was, én omdat Karin zag dat ik op dat moment zeer vakkundig een sigaret rolde, vroeg ze aan mij of ik een vuurtje voor haar had. Ik beantwoordde haar vraag uiteraard op een positieve manier, waarna ik haar het door haar aan mij gevraagde vuurtje gaf. Nadat ze de rook van haar sigaret geïnhaleerd had vertelde ze zonder dralen aan mij dat ze een onverbeterlijke sloddervos was en dat ze daar écht aan moest werken, waarop Lies liet weten dat dat volgens haar wel meeviel, waardoor we heel langzaam, maar ook heel zeker aan iets wat op een gesprek begon te lijken begonnen.
Karin kwam bij mij over als een zeer mooie en zeer welgevormde blonde harige vrouw, die volgens mij niet alleen over een zeer aanstekelijke vorm van humor, maar ook over een zeer treffende vorm van zelfkennis beschikte, terwijl Lies volgens mij aan humor wel een klein tekort had. Dat nam echter niet weg dat ik haar wél als een gezellige vrouw zag die ik, net als Karin, direct mocht.
We spraken die middag over van alles en nog wat waarbij we veel hebben gelachen, waardoor we, voordat we het in de gaten hadden, zomaar een uur met elkaar zaten te kletsen terwijl de muziek zacht op de achtergrond te horen was. Helaas schoot het mij te binnen dat ik nog een album van André Rieu wilde kopen, en daarom nam ik dan ook met een zeer sterke vorm van tegenzin afscheid van Lies en Karin, die het duidelijk jammer vonden dat ik hen moest verlaten.
Helaas heb ik Lies en Karin na ons uiterst prettige gesprek niet meer mogen ontmoeten, en dat vindt ik best wel jammer, want met name Karin heeft toen aan mij laten zien dat je soms slechts om een vuurtje hoeft te vragen om een contact met een ander te leggen.
Het toeval wilde dat ze aan een tafeltje gingen zitten die direct naast het tafeltje waaraan ik zat stond. In het begin lieten we elkaar een beetje links liggen, want wie gaat nou op een terras direct een gesprek aan met een persoon die je totaal niet kent? Het leek daardoor dat we toch wel een beetje in onze eigen wereldjes leken te leven, maar daar kwam verandering in toen bleek dat Karin haar sigarettenaansteker thuis had laten liggen, en omdat Lies een meer dan verstokte niet roker was, én omdat Karin zag dat ik op dat moment zeer vakkundig een sigaret rolde, vroeg ze aan mij of ik een vuurtje voor haar had. Ik beantwoordde haar vraag uiteraard op een positieve manier, waarna ik haar het door haar aan mij gevraagde vuurtje gaf. Nadat ze de rook van haar sigaret geïnhaleerd had vertelde ze zonder dralen aan mij dat ze een onverbeterlijke sloddervos was en dat ze daar écht aan moest werken, waarop Lies liet weten dat dat volgens haar wel meeviel, waardoor we heel langzaam, maar ook heel zeker aan iets wat op een gesprek begon te lijken begonnen.
Karin kwam bij mij over als een zeer mooie en zeer welgevormde blonde harige vrouw, die volgens mij niet alleen over een zeer aanstekelijke vorm van humor, maar ook over een zeer treffende vorm van zelfkennis beschikte, terwijl Lies volgens mij aan humor wel een klein tekort had. Dat nam echter niet weg dat ik haar wél als een gezellige vrouw zag die ik, net als Karin, direct mocht.
We spraken die middag over van alles en nog wat waarbij we veel hebben gelachen, waardoor we, voordat we het in de gaten hadden, zomaar een uur met elkaar zaten te kletsen terwijl de muziek zacht op de achtergrond te horen was. Helaas schoot het mij te binnen dat ik nog een album van André Rieu wilde kopen, en daarom nam ik dan ook met een zeer sterke vorm van tegenzin afscheid van Lies en Karin, die het duidelijk jammer vonden dat ik hen moest verlaten.
Helaas heb ik Lies en Karin na ons uiterst prettige gesprek niet meer mogen ontmoeten, en dat vindt ik best wel jammer, want met name Karin heeft toen aan mij laten zien dat je soms slechts om een vuurtje hoeft te vragen om een contact met een ander te leggen.
Reacties
Een reactie posten