Rising Broken Sun

 Ik ben een persoon die zo nu en dan graag voor een leeg schildersdoek gaat staan, om gestoken  in een lichte waan van kunstzinnigheid een schilderij te produceren.

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik vol goede moed aan Rising Broken Sun begon, maar het probleem was dat ik niet goed wist hoe ik de zon op het schildersdoek zou plakken. Ik kon de achtergrond een lichtblauwe kleur geven, waarna ik dan precies op het midden van het schildersdoek een grote gele stip zou schilderen, maar dat was me een beetje té makkelijk want ik wilde een zon schilderen die er gehavend uitzag, ik wilde een zon schilderen die duidelijk op zijn laatste pootjes liep, ik wilde een zon schilderen die als het ware zó in een Supernova kon veranderen.

Terwijl ik al staande voor het lege schildersdoek stond te piekeren zong J.J.Cale een lied over een van de vele hard-drugs die hem naar het leek wel behaagde, en terwijl ik nog steeds in de pieker-stand stond werd J.J.Cale door B.B.King die het allemaal niet meer zag zitten afgelost terwijl ik met mijn gepieker ook niet veel verder kwam. Op een gegeven moment dacht ik dat het beter was dat ik een Action-Art schilderij zou gaan maken, maar die gedachte zette ik al snel uit mijn hoofd omdat ik voor de verandering eens een keer géén zin had in het smijten en spetteren met de verf die ik voor het schilderij wilde gebruiken, en dát was de reden dat ik mij meer begon te concentreren.

Uiteindelijk besloot ik dat ik de achtergrond een inkt-zwarte kleur zou geven want de zon bungelt immers in de ruimte, en die was toen, en is nu nog steeds zwarter dan de zwartste nacht. Daarna ging alles supersnel, ik schilderde de zon in een roodachtige kleur die ik zo dik mogelijk aanbracht waardoor de penseelstreken lekker duidelijk zichtbaar werden. 

Ik wist echter nog steeds niet hoe ik de gebrokenheid van de zon weer zou geven, maar daar kwam verandering in toen mijn oog op een oud koffiekopje die ik enige tijd geleden op de grond had laten vallen viel. Ik heb het koffiekopje toen zo goed en zo kwaad als het ging weer in elkaar gelijmd, waardoor de barsten duidelijk zichtbaar waren, en dát was voor mij het eureka-moment want ik zag opeens hoe ik de gebrokenheid van de zon zou gaan schilderen, waardoor opeens alles voor mij duidelijk werd.

Ik zette het oude koffiekopje op een tafeltje die rechts voor mij stond waarna ik de blauwe en lichtgele olieverf erbij pakte, en voor dat ik het zelf in de gaten had waren de barsten die op het oude koffiekopje duidelijk te zien waren ook heel duidelijk op de door mij gecreëerde gebroken zon te zien, en ik was tevreden over het resultaat.

Het gaf mij de voldoening die je als kunstschilder wel eens nodig hebt, maar het gaf mij ook de voldoening die je als mens ook wel eens nodig hebt, want net als de zon is alles vergankelijk, en dat is iets wat toch écht bij het leven hoort.