Firestorm

Het leven kan soms net als het weer behoorlijk onstuimig zijn, dat hebt u net zo goed als ik wel een aantal keren meegemaakt, en dan weet u net zo goed als ik dat je gevoelens en emoties daardoor behoorlijk overhoop kunnen worden geschopt.

De ene persoon verwoordt zijn/haar gevoelens en emoties dan in een goed gesprek waarbij soms ook een behoorlijke huilbui die eventueel gepaard gaat met een al even behoorlijke kwaadheid om de hoek komt kijken.

Ik verwoordt mijn gevoelens en emoties niet alleen in een goed gesprek, ik verwoordt ze ook in de door mij geschilderde schilderijen, en Firestorm is één van de resultaten daarvan.

Ik herinner mij nog goed dat mijn leven weer eens een keer behoorlijk onstuimig was geraakt, waardoor ik mij kwaad maakte om alles wat er om mij heen gebeurde. Ik vloekte, ik tierde, ik smeet alles kapot wat ik maar in mijn handen kon krijgen, ik schopte mijn schildersezel half kreupel waardoor mijn atelier in een waar slachtveld veranderde, én ik maakte mijn toenmalige vriendin daarnaast ook nog eens uit voor alles wat maar lelijk en nóg lelijker was. Het was duidelijk dat ze mij dat niet bepaald in dank af nam, waardoor ze mij op een voor haar zéér kenmerkende manier liet weten dat ze de biezen zou pakken en mij aan mijn lot over zou laten.

Nadat ik mijn half kreupele schildersezel weer op zijn poten had gezet pakte ik een schildersdoek die ik met een geweldige klap op de schildersezel deed belanden, en zonder er bij na te denken begon ik als een dolle hond te schilderen, want ik was zó kwaad op alles en iedereen dat het schilderen van een woest uitziend schilderij op dat moment voor mij de enige manier was om mijn kwaadheid op een goede manier te kanaliseren.

Ik dacht er niet over na of de kleuren die ik gebruikte wel bij elkaar pasten, waarmee ik wil zeggen dat ik op dat moment maar wat deed, zonder dat ik er bij stilstond of het eindresultaat wel toonbaar zou zijn, want dat kon mij op dat moment op die inktzwarte dag geen barst schelen.

Al vloekend en tierend bracht ik de kleuren met een woest genoegen op het schildersdoek aan, waardoor ik na een tijdje begon te voelen dat mijn enorme kwaadheid langzaam uit mijn lichaam verdween. Dat zorgde er voor dat ik een diepe zucht van pure opluchting uit mijn longen liet ontsnappen, waarna ik vermoeid als ik was even op een houten kruk ging zitten om in stilte de rest van mijn kwaadheid te kunnen verwerken.

Terwijl ik daar mee bezig was keek ik naar het door mij geschilderde schilderij die nu bekend staat als het zwartgalligste schilderij dat ik ooit heb geschilderd. Ik raakte onder de indruk van het schilderij dat mij ook heden ten dage er aan herinnerd dat je soms een uitlaatklep nodig hebt om je leven op de rails te houden, en die uitlaatklep is voor mij het schilderen van een eventueel totaal chaotisch ogend schilderij.