Voor hun zoon
In mijn vrienden en kennissenkring zitten mensen die laten we maar zeggen op hun eigen manier met hun problemen omgaan, en dat is in mijn ogen ook vrij normaal, maar soms komt iemand in een situatie terecht waar hij of zij alleen niet meer uit kan komen, dat bleek wel op de dag waarop ik een brief van Patricia kreeg. Het was een brief waarvan de inhoud mij zeer diep geraakt heeft, waardoor ik dus écht even van de wereld verwijderd leek te zijn.
Ik heb de inhoud van de brief goed op mij laten inwerken, want de inhoud van de brief wees overduidelijk naar een probleem waar helaas zeer veel mensen mee worden geconfronteerd. Ik heb nadat ik de brief had gelezen lang en diep nagedacht over het probleem die in de brief naar voren werd gehaald. Daarnaast vroeg ik mij ook af of het wel verstandig was om een blog over de betreffende brief te schrijven, maar na lang wikken en wegen besloot ik dat ik de blog hoe dan ook moest schrijven. Toen ik dat besluit had genomen nam ik via de telefoon direct contact met Patricia op, om aan haar te vragen of zij het goed vond dat ik de inhoud van de brief in een blog weer zou geven. In eerste instantie had ze er wel wat moeite mee, maar toen ik aan haar beloofde dat ik alleen haar voornaam in de blog zou vermelden ging ze alsnog accoord. De enige en zeer begrijpelijke voorwaarde die ze daaraan stelde was dat ik de tekst van de blog eerst via een e-mail naar haar toe zou sturen, en dat heb ik uiteraard ook gedaan, want ik wist dat Patricia daardoor de gelegenheid zou krijgen om aan mij door te geven of de tekst van de blog wél of juist niet door mij moest worden aangepast. Een paar dagen later belde Patricia mij op om aan mij te vertellen dat ik de tekst nergens aan hoefde te passen, waardoor zij toen dus definitief haar accoord aan mij gaf.
Ik moet zeggen dat de inhoud van de brief heftig en emotioneel is, want de inhoud van de brief is een schreeuw van een man en een vrouw die niet meer weten wat ze moeten doen om hun zoon te kunnen helpen.
Beste John
Ik schrijf je deze brief omdat ik aan je wil laten weten dat mijn man en ik met een zeer groot probleem zitten, want we zijn er enige tijd geleden achter gekomen dat onze zoon al jaren aan de harddrugs verslaafd is. We maken ons daarom dan ook ernstige zorgen om hem daar hij zich steeds meer van ons af lijkt te keren, en dat doet ons pijn.
Mijn man en ik hebben met onze zoon over zijn harddrugsverslaving gesproken, én wij hem tijdens dat gesprek gevraagd of hij met een afkickprogramma wil beginnen, maar we kregen toen te horen dat hij dat pertinent niet wil, waardoor we niet weten waarom hij daar zo weigerachtig tegenover staat. Ziet hij dan niet in dat hij door zijn harddrugsgebruik zichzelf te gronde richt, en dat hij mijn man en mij daarin keihard meetrekt? Is zijn visie op zijn leven door de harddrugsverslaving zó vertroebeld geraakt dat hij het leed dat hij zichzelf én mijn man en mij aandoet niet meer kan zien?
Ik heb het vermoeden dat hij de stille tranen die mijn man en ik om hem huilen door zijn harddrugsverslaving niet kan zien, waardoor het voor mijn man en mij wel duidelijk is dat onze zoon zichzelf een waanidee voorhoudt door te zeggen dat het allemaal wel meevalt. Het valt echter niet mee, want hij verzorgd zich nauwelijks meer, hij eet alleen nog maar een beetje vla en yoghurt, de kleren die hij draagt heeft hij al weken niet meer gewassen, hij draagt een vieze baard, en zijn haren zien volgens mijn man en mij tegenwoordig ook maar zelden een kam.
Mijn man en ik weten dat het zó niet langer door kan gaan, maar we mogen onze zoon nergens toe dwingen, want onze zoon zal zelf de beslissing moeten nemen om met een afkickprogramma te beginnen, maar ja, dat wil hij dus niet.
De "vrienden" die onze zoon nu heeft trekken onze zoon alleen maar verder van mijn man en mij weg, en als je dat ziet voel je gewoon dat mijn man en ik er helemaal niets tegen kunnen doen, en dat doet heel veel pijn.
Mijn man en ik zijn ons dan ook af gaan vragen of wij onze zoon geen liefde genoeg hebben gegeven. Daarnaast zijn we ons ook af gaan vragen of we onze zoon ongewild veel pijn hebben gedaan. Maar we geven de moed niet op want mijn man en ik willen voor onze zoon als een leeuw vechten, want mijn man en ik hebben altijd goed voor onze zoon gezorgd, waardoor we niet willen dat het leven van onze zoon als water tussen onze vingers weg sijpelt, omdat mijn man en ik het niet aan kunnen zien dat onze zoon zich door zijn harddrugsgebruik de meest gruwelijke dingen aandoet.
John, ik ben er heel eerlijk in als ik je zeg dat mijn man en ik niet meer weten wat we kunnen doen om onze zoon bij de harddrugs weg te houden. Maar jij hebt het voor elkaar gekregen om van de alcoholhoudende drank af te kicken, en daarom zouden mijn man en ik aan je willen vragen of jij met onze zoon zou willen praten, omdat jij de keerzijde van de medaille van de verslaving zo heel erg goed kent. Help onze zoon! Help mijn man en mij! Alsjeblieft!
Groetjes:
Patricia.
Ik ben een paar dagen nadat ik de brief van Patricia had ontvangen een gesprek met de zoon van Patricia en haar man aangegaan, en ik moet zeggen dat het gesprek dat ik toen met de jongen voerde tot op heden het moeilijkste gesprek dat ik ooit heb gevoerd is, want hoewel ik in het gesprek de keerzijde van een verslaving zeer duidelijk naar voren bracht, kon ook ik niet tot hem doordringen, want ook aan mij vertelde hij dat het allemaal wel meeviel terwijl ik aan de houding van de jongen wel kon zien dat dit zeker niet het geval was.
Het is mij hierdoor ook wel duidelijk geworden dat de zoon van Patricia en haar man niet van plan is om zich in een afkickcentrum te laten opnemen, en ook ik kan hem daar niet toe dwingen, want je kan én mag niemand ergens toe dwingen, ook al zou je dat soms maar wat graag willen.
Ik heb de inhoud van de brief goed op mij laten inwerken, want de inhoud van de brief wees overduidelijk naar een probleem waar helaas zeer veel mensen mee worden geconfronteerd. Ik heb nadat ik de brief had gelezen lang en diep nagedacht over het probleem die in de brief naar voren werd gehaald. Daarnaast vroeg ik mij ook af of het wel verstandig was om een blog over de betreffende brief te schrijven, maar na lang wikken en wegen besloot ik dat ik de blog hoe dan ook moest schrijven. Toen ik dat besluit had genomen nam ik via de telefoon direct contact met Patricia op, om aan haar te vragen of zij het goed vond dat ik de inhoud van de brief in een blog weer zou geven. In eerste instantie had ze er wel wat moeite mee, maar toen ik aan haar beloofde dat ik alleen haar voornaam in de blog zou vermelden ging ze alsnog accoord. De enige en zeer begrijpelijke voorwaarde die ze daaraan stelde was dat ik de tekst van de blog eerst via een e-mail naar haar toe zou sturen, en dat heb ik uiteraard ook gedaan, want ik wist dat Patricia daardoor de gelegenheid zou krijgen om aan mij door te geven of de tekst van de blog wél of juist niet door mij moest worden aangepast. Een paar dagen later belde Patricia mij op om aan mij te vertellen dat ik de tekst nergens aan hoefde te passen, waardoor zij toen dus definitief haar accoord aan mij gaf.
Ik moet zeggen dat de inhoud van de brief heftig en emotioneel is, want de inhoud van de brief is een schreeuw van een man en een vrouw die niet meer weten wat ze moeten doen om hun zoon te kunnen helpen.
Beste John
Ik schrijf je deze brief omdat ik aan je wil laten weten dat mijn man en ik met een zeer groot probleem zitten, want we zijn er enige tijd geleden achter gekomen dat onze zoon al jaren aan de harddrugs verslaafd is. We maken ons daarom dan ook ernstige zorgen om hem daar hij zich steeds meer van ons af lijkt te keren, en dat doet ons pijn.
Mijn man en ik hebben met onze zoon over zijn harddrugsverslaving gesproken, én wij hem tijdens dat gesprek gevraagd of hij met een afkickprogramma wil beginnen, maar we kregen toen te horen dat hij dat pertinent niet wil, waardoor we niet weten waarom hij daar zo weigerachtig tegenover staat. Ziet hij dan niet in dat hij door zijn harddrugsgebruik zichzelf te gronde richt, en dat hij mijn man en mij daarin keihard meetrekt? Is zijn visie op zijn leven door de harddrugsverslaving zó vertroebeld geraakt dat hij het leed dat hij zichzelf én mijn man en mij aandoet niet meer kan zien?
Ik heb het vermoeden dat hij de stille tranen die mijn man en ik om hem huilen door zijn harddrugsverslaving niet kan zien, waardoor het voor mijn man en mij wel duidelijk is dat onze zoon zichzelf een waanidee voorhoudt door te zeggen dat het allemaal wel meevalt. Het valt echter niet mee, want hij verzorgd zich nauwelijks meer, hij eet alleen nog maar een beetje vla en yoghurt, de kleren die hij draagt heeft hij al weken niet meer gewassen, hij draagt een vieze baard, en zijn haren zien volgens mijn man en mij tegenwoordig ook maar zelden een kam.
Mijn man en ik weten dat het zó niet langer door kan gaan, maar we mogen onze zoon nergens toe dwingen, want onze zoon zal zelf de beslissing moeten nemen om met een afkickprogramma te beginnen, maar ja, dat wil hij dus niet.
De "vrienden" die onze zoon nu heeft trekken onze zoon alleen maar verder van mijn man en mij weg, en als je dat ziet voel je gewoon dat mijn man en ik er helemaal niets tegen kunnen doen, en dat doet heel veel pijn.
Mijn man en ik zijn ons dan ook af gaan vragen of wij onze zoon geen liefde genoeg hebben gegeven. Daarnaast zijn we ons ook af gaan vragen of we onze zoon ongewild veel pijn hebben gedaan. Maar we geven de moed niet op want mijn man en ik willen voor onze zoon als een leeuw vechten, want mijn man en ik hebben altijd goed voor onze zoon gezorgd, waardoor we niet willen dat het leven van onze zoon als water tussen onze vingers weg sijpelt, omdat mijn man en ik het niet aan kunnen zien dat onze zoon zich door zijn harddrugsgebruik de meest gruwelijke dingen aandoet.
John, ik ben er heel eerlijk in als ik je zeg dat mijn man en ik niet meer weten wat we kunnen doen om onze zoon bij de harddrugs weg te houden. Maar jij hebt het voor elkaar gekregen om van de alcoholhoudende drank af te kicken, en daarom zouden mijn man en ik aan je willen vragen of jij met onze zoon zou willen praten, omdat jij de keerzijde van de medaille van de verslaving zo heel erg goed kent. Help onze zoon! Help mijn man en mij! Alsjeblieft!
Groetjes:
Patricia.
Ik ben een paar dagen nadat ik de brief van Patricia had ontvangen een gesprek met de zoon van Patricia en haar man aangegaan, en ik moet zeggen dat het gesprek dat ik toen met de jongen voerde tot op heden het moeilijkste gesprek dat ik ooit heb gevoerd is, want hoewel ik in het gesprek de keerzijde van een verslaving zeer duidelijk naar voren bracht, kon ook ik niet tot hem doordringen, want ook aan mij vertelde hij dat het allemaal wel meeviel terwijl ik aan de houding van de jongen wel kon zien dat dit zeker niet het geval was.
Het is mij hierdoor ook wel duidelijk geworden dat de zoon van Patricia en haar man niet van plan is om zich in een afkickcentrum te laten opnemen, en ook ik kan hem daar niet toe dwingen, want je kan én mag niemand ergens toe dwingen, ook al zou je dat soms maar wat graag willen.
Reacties
Een reactie posten