Jeroen
Ik heb een paar dagen geleden een documentaire die door Stephen Fry en zijn team is gemaakt opgenomen, en gisteravond had ik eindelijk de tijd om de tweedelige documentaire te bekijken. De documentaire heet Stephen Fry, Out There waarin Stephen Fry in verschillende landen uitzoekt hoe het met de homo-emancipatie gesteld is. In Brazilië zag hij dat er op het gebied van de homo-emancipatie zeer veel vooruitgang was geboekt, en het deed hem dan ook meer dan goed dat hij op een gegeven moment werd uitgenodigd om de Gay-Parade (de grootste ter wereld) in Rio de Janeiro bij te wonen. Tijdens die Gay-Parade kwam hij tot de conclusie dat er in Brazilië op het gebied van de homo-emancipatie al heel veel goed werk is verricht, maar hij kwam ook tot de conclusie dat daar waar al veel goed werk is verricht altijd een tegenreactie zal komen. Om dat te laten zien ging Stephen Fry een gesprek met een zeer extreme homohater aan, waardoor dus wel bleek dat Stephen Fry onder alle omstandigheden een woordelijke confrontatie aan wilde gaan. De uitkomst van dat gesprek was zeer negatief te noemen, waardoor ik sinds lange tijd weer aan Jeroen terug moest denken.
Jeroen was een doodeenvoudige jongen die zeker bij de meisjes zeer in trek was. Het punt was echter dat Jeroen zich helemaal niet met de meisjes bezighield, want hij voelde er veel meer voor om een relatie met een jongen aan te gaan, en toen hij dat aan mij vertelde was het mij dus wel duidelijk dat Jeroen een homoseksuele jongen was die ook naar liefde, genegenheid en warmte verlangde. Toen Jeroen aan mij vertelde dat hij ook tegenover zijn ouders uit de kast was gekomen, maakte hij mij duidelijk dat zijn moeder, die bepaald conservatief genoemd mocht worden, niet veel moeite had met het feit dat haar zoon homoseksueel geaard bleek te zijn, want zij hield zielsveel van hem. Daarnaast deed het mij ook goed om te horen dat ook zijn vader niet veel moeite met de homoseksualiteit van zijn zoon had, want ook hij liet aan Jeroen weten dat ook hij van Jeroen hield.
Dat sterkte Jeroen uiteraard zeer, en daarom besloot hij dan ook om ook tegenover zijn "vrienden" en "vriendinnen" uit de kast te komen, want hij voelde dat hij dat tóch een keer moest doen, en daarom vertelde hij ook aan hen dat hij homoseksuele gevoelens koesterde. Tot zijn zeer grote teleurstelling viel dat bij zijn "vrienden" en "vriendinnen" zeer slecht, waardoor al snel bleek dat zijn "vrienden" en "vriendinnen" helemaal niet zijn "vrienden" en "vriendinnen" bleken te zijn, daar ze hem als homoseksuele jongen niet wilden accepteren. Hierdoor vielen hem woorden als "donder op vieze flikker" en "jouw soort hoort niet in onze samenleving thuis" maar al te vaak ten deel.
Toen Jeroen dat in alle vertrouwen aan mij liet weten kreeg ik een zeer zwaar en vooral verdrietig gevoel in mijn hart, want hoewel ik zelf niet homoseksueel ben, heb ik wel veel empathie voor de mensen die om welke reden dan ook door vooral angst, onwetendheid en vooroordelen als het ware uit de samenleving worden verbannen, en dat liet ik ook heel duidelijk aan Jeroen weten. Ik weet nog goed dat Jeroen mij toen met een zeer verdrietige doffe glans in zijn ogen aankeek. "Ik weet niet meer wat ik moet doen John, want ik ben er toch ook geen schuld aan dat ik een homo ben, ik ben er toch ook geen schuld aan dat ik op jongens val?" Ik vertelde hem toen dat hij daar inderdaad geen schuld aan had, en dat ik bedroeft was om het feit dat hij door zijn "vrienden" en "vriendinnen" zo schromelijk in de steek was gelaten.
"Geloof mij nou maar Jeroen, je bent écht niet de enige, je staat écht niet alleen, want er zijn miljoenen mensen op de aarde die de zelfde seksuele gevoelens als jij hebben, en als je écht wil praten met een échte vriend, zal ik altijd voor je klaarstaan, want jij bent mijn beste vriend, en dat zal altijd zo blijven." Dat waren de woorden die ik toen aan Jeroen richtte, want ik wilde hem niet alleen een hart onder de riem steken, ik wilde ook aan hem duidelijk maken dat het mij helemaal niets uitmaakte of hij nou wél of geen homo was, want Jeroen was een jongen waar ik als vriend van hield en nog steeds van hou.
Jeroen is na dat gesprek heel anders in het leven gaan staan, waardoor hij op een mooie dag een leeftijdsgenoot leerde kennen die de zelfde seksuele gevoelens als hij had. Door hem heeft Jeroen tóch nog de kans gekregen om met volle teugen van het leven te genieten, en dat doet mij, nu ik aan Jeroen terugdenk, zeer veel deugd want Jeroen is iemand waar je alleen maar van kan houden omdat hij niet alleen zeer gevoelig, maar vooral ook heel eerlijk is.
Wat ik niet kan en wil begrijpen is het feit dat er mensen zijn die andere mensen verachten omdat ze "anders" zijn. Kijk, er zijn 480 diersoorten waarbij homoseksualiteit ook voor komt (dat is wetenschappelijk bewezen), maar de mens is de enige diersoort waarbij de verachtelijke homohaat voor komt (dat wordt helaas keer op keer ook bewezen), en daarom wil ik nu aan alle homohaters zeggen dat homoseksuele mensen ook maar gewone mensen zijn die een heel gewoon leven leiden. Laat ze daarom met rust, want de homo's laten jullie immers ook met rust.
Jeroen was een doodeenvoudige jongen die zeker bij de meisjes zeer in trek was. Het punt was echter dat Jeroen zich helemaal niet met de meisjes bezighield, want hij voelde er veel meer voor om een relatie met een jongen aan te gaan, en toen hij dat aan mij vertelde was het mij dus wel duidelijk dat Jeroen een homoseksuele jongen was die ook naar liefde, genegenheid en warmte verlangde. Toen Jeroen aan mij vertelde dat hij ook tegenover zijn ouders uit de kast was gekomen, maakte hij mij duidelijk dat zijn moeder, die bepaald conservatief genoemd mocht worden, niet veel moeite had met het feit dat haar zoon homoseksueel geaard bleek te zijn, want zij hield zielsveel van hem. Daarnaast deed het mij ook goed om te horen dat ook zijn vader niet veel moeite met de homoseksualiteit van zijn zoon had, want ook hij liet aan Jeroen weten dat ook hij van Jeroen hield.
Dat sterkte Jeroen uiteraard zeer, en daarom besloot hij dan ook om ook tegenover zijn "vrienden" en "vriendinnen" uit de kast te komen, want hij voelde dat hij dat tóch een keer moest doen, en daarom vertelde hij ook aan hen dat hij homoseksuele gevoelens koesterde. Tot zijn zeer grote teleurstelling viel dat bij zijn "vrienden" en "vriendinnen" zeer slecht, waardoor al snel bleek dat zijn "vrienden" en "vriendinnen" helemaal niet zijn "vrienden" en "vriendinnen" bleken te zijn, daar ze hem als homoseksuele jongen niet wilden accepteren. Hierdoor vielen hem woorden als "donder op vieze flikker" en "jouw soort hoort niet in onze samenleving thuis" maar al te vaak ten deel.
Toen Jeroen dat in alle vertrouwen aan mij liet weten kreeg ik een zeer zwaar en vooral verdrietig gevoel in mijn hart, want hoewel ik zelf niet homoseksueel ben, heb ik wel veel empathie voor de mensen die om welke reden dan ook door vooral angst, onwetendheid en vooroordelen als het ware uit de samenleving worden verbannen, en dat liet ik ook heel duidelijk aan Jeroen weten. Ik weet nog goed dat Jeroen mij toen met een zeer verdrietige doffe glans in zijn ogen aankeek. "Ik weet niet meer wat ik moet doen John, want ik ben er toch ook geen schuld aan dat ik een homo ben, ik ben er toch ook geen schuld aan dat ik op jongens val?" Ik vertelde hem toen dat hij daar inderdaad geen schuld aan had, en dat ik bedroeft was om het feit dat hij door zijn "vrienden" en "vriendinnen" zo schromelijk in de steek was gelaten.
"Geloof mij nou maar Jeroen, je bent écht niet de enige, je staat écht niet alleen, want er zijn miljoenen mensen op de aarde die de zelfde seksuele gevoelens als jij hebben, en als je écht wil praten met een échte vriend, zal ik altijd voor je klaarstaan, want jij bent mijn beste vriend, en dat zal altijd zo blijven." Dat waren de woorden die ik toen aan Jeroen richtte, want ik wilde hem niet alleen een hart onder de riem steken, ik wilde ook aan hem duidelijk maken dat het mij helemaal niets uitmaakte of hij nou wél of geen homo was, want Jeroen was een jongen waar ik als vriend van hield en nog steeds van hou.
Jeroen is na dat gesprek heel anders in het leven gaan staan, waardoor hij op een mooie dag een leeftijdsgenoot leerde kennen die de zelfde seksuele gevoelens als hij had. Door hem heeft Jeroen tóch nog de kans gekregen om met volle teugen van het leven te genieten, en dat doet mij, nu ik aan Jeroen terugdenk, zeer veel deugd want Jeroen is iemand waar je alleen maar van kan houden omdat hij niet alleen zeer gevoelig, maar vooral ook heel eerlijk is.
Wat ik niet kan en wil begrijpen is het feit dat er mensen zijn die andere mensen verachten omdat ze "anders" zijn. Kijk, er zijn 480 diersoorten waarbij homoseksualiteit ook voor komt (dat is wetenschappelijk bewezen), maar de mens is de enige diersoort waarbij de verachtelijke homohaat voor komt (dat wordt helaas keer op keer ook bewezen), en daarom wil ik nu aan alle homohaters zeggen dat homoseksuele mensen ook maar gewone mensen zijn die een heel gewoon leven leiden. Laat ze daarom met rust, want de homo's laten jullie immers ook met rust.
Reacties
Een reactie posten