Ellen
Er zijn mensen die voor altijd een dierbaar en warm plekje in je hart hebben, en één van die mensen is Ellen. Ze was in de tijd dat ik nog in een laten we maar zeggen zeer jeugdige staat verkeerde niet alleen mijn buurmeisje, ze was in die tijd vooral ook mijn beste vriendin met wie ik bijna elke dag omging. Ellen was een rustig meisje die zich het hoofd niet snel gek liet maken, en dat vormde voor mij een soort van een veilige thuishaven waar ik het liefst niet uit wilde vertrekken.
Ondanks het feit dat Ellen een rustig meisje was had Ellen echter ook wel eens tijden waarin ze met haar eigen ondoorgrondelijke demonen vocht, waardoor ze wel eens een beetje offline leek te zijn. Als ze met haar eigen ondoorgrondelijke demonen vocht was ze stiller dan normaal, waardoor het leek dat alles even aan haar voorbij leek te gaan. Met andere woorden: je kon dan wat moeilijker tot haar doordringen, en nu ik daaraan terugdenk moet ik concluderen dat Ellen alleen daardoor al heel diep van binnen een gevoelig meisje was die ik het liefst heel stevig wilde vastpakken om haar nooit meer los te laten, want de vriendschap die Ellen en ik toen hadden was een vriendschap die voor het leven leek te zijn, maar dat bleek helaas naar het leek niet het geval te zijn want we groeiden naar verloop van tijd steeds verder uit elkaar daar we ieder onze eigen weg opgingen.
Ik ging toen ik een jaar of achttien was als zeefdrukker in een zeefdrukkerij in Enschede(de stad waarin ik nu woonachtig ben)werken, terwijl Ellen als marktkoopvrouw haar geluk op de meest verschillende markten ging beproeven. Ik was met het beroep dat ik toen had niet bepaald gelukkig, en dat liet ik vooral merken door vaak te laat op mijn werk te komen en dat werd mij door mijn toenmalige bazen niet bepaald in dank afgenomen, en dat kon mij op dat moment eigenlijk helemaal niets schelen want ik had toen een enorme hekel aan mijn baan die door de verschillende chemische middelen die ik vaak moest gebruiken soms ronduit gevaarlijk was. Dat was dan ook de reden waarom ik dacht dat Ellen het met haar beroepskeuze een heel stuk beter dan ik had getroffen, maar dat bleek later tóch niet helemaal te kloppen want ook Ellen heeft door haar beroep de nodige pro's en contra's gekend.
Dat bleek wel toen ik Ellen een paar jaar geleden op een verloren dinsdagmorgen zomaar opeens in de binnenstad van Enschede zag lopen. Ik keek haar een tijdje onderzoekend aan daar ik niet zeker wist of de vrouw die opeens voor mij stond wel de persoon was die ik uit mijn kindertijd meende te herkennen, en ook Ellen keek mij toen een tijdje onderzoekend aan om dat ook zij niet zeker wist of ik de persoon was die zij uit haar kindertijd meende te herkennen. Nadat we elkaar een tijdje zwijgend hadden bestudeerd vroeg ik aan haar of haar voornaam Ellen was en of zij als kind in de jaren zestig van de vorige eeuw in Hengelo(Ov) had gewoond. Toen ze dat bevestigde wist ik het zeker dat Ellen opeens voor mij stond.
We besloten toen in een restaurant een kop koffie te gaan drinken, en toen we dat deden kwamen de verhalen langzaam maar zeker los. Nadat ik een slokje van mijn koffie had genomen vertelde ik aan Ellen wat ik zoal had meegemaakt, waardoor ik ook heel duidelijk liet merken waardoor ik een bloedhekel aan mijn eerste beroep had gekregen. Terwijl ik mijn verhaal aan Ellen vertelde keek Ellen mij zwijgend maar ook zeer begrijpend aan, waardoor ik toen tóch weer het gevoel kreeg dat onze verloren gewaande vriendschap tóch een vriendschap voor het leven was. Nadat ik mijn verhaal had verteld begon Ellen aan haar verhaal waaruit bleek dat Ellen als marktkoopvrouw helemaal niet zo slecht had geboerd. Helaas bleek echter ook uit haar verhaal dat Ellen ook de keerzijde van het leven had gezien, want haar ouders overleden vrij plotseling én haar man die samen met Ellen op de markt stond om kleding te verkopen liet aan Ellen weten dat hij de hoge werkdruk niet meer aankon. Dat betekende dat Ellen er vanaf dat moment op de markt helemaal alleen voor stond, en dat viel haar dusdanig zwaar dat ze er zwaar overspannen van werd. Dit had tot gevolg dat ze opeens vol met haar neus op de feiten werd gedrukt, want ze moest voor een langere periode rust gaan houden, en dat was iets wat haar in het begin niet makkelijk af ging. Door het feit dat Ellen voor een langere periode rust moest houden namen de spanningen tussen haar en haar man alleen maar toe, en dat heeft er toe geleid dat ze zes jaar geleden uit elkaar gingen.
Ellen heeft een jaar na de scheiding van haar man nog wel geprobeerd om op de markt weer haar geld te verdienen maar dat beviel haar slecht, waardoor de moed haar steeds meer in de schoenen zonk. Maar Ellen zou Ellen niet zijn als ze de moed volledig opgaf, en daarom liet ze toen aan mij weten dat ze ondanks alles wat ze had meegemaakt tóch nog hoop op een goede afloop had. Toen ze dat aan mij vertelde keek ze mij met een zachte glans in haar ogen aan, want ze voelde dat onze oude vriendschap die compleet verloren leek te zijn geraakt, weer volledig opbloeide.
Nu ik dit schrijf moet ik denken aan een deel van een songtekst van het lied Vriendschap van de band Het Goede Doel. Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie. Daar ben ik het dus niet mee eens, want de verloren gewaande vriendschap tussen Ellen en mij is na al die jaren weer volledig opgebloeid waardoor vriendschap voor ons dus zeker geen illusie is.
Ellen en ik zien elkaar nu zeer vaak, want we hebben nog een heleboel herinneringen die we graag weer naar voren willen halen, we hebben nog zoveel dingen die we graag met elkaar willen delen omdat we échte vrienden voor het leven zijn, dat blijkt uit alles wat we voor elkaar overhebben, én dat blijkt uit alles wat we als échte vrienden voor elkaar voelen.
Ondanks het feit dat Ellen een rustig meisje was had Ellen echter ook wel eens tijden waarin ze met haar eigen ondoorgrondelijke demonen vocht, waardoor ze wel eens een beetje offline leek te zijn. Als ze met haar eigen ondoorgrondelijke demonen vocht was ze stiller dan normaal, waardoor het leek dat alles even aan haar voorbij leek te gaan. Met andere woorden: je kon dan wat moeilijker tot haar doordringen, en nu ik daaraan terugdenk moet ik concluderen dat Ellen alleen daardoor al heel diep van binnen een gevoelig meisje was die ik het liefst heel stevig wilde vastpakken om haar nooit meer los te laten, want de vriendschap die Ellen en ik toen hadden was een vriendschap die voor het leven leek te zijn, maar dat bleek helaas naar het leek niet het geval te zijn want we groeiden naar verloop van tijd steeds verder uit elkaar daar we ieder onze eigen weg opgingen.
Ik ging toen ik een jaar of achttien was als zeefdrukker in een zeefdrukkerij in Enschede(de stad waarin ik nu woonachtig ben)werken, terwijl Ellen als marktkoopvrouw haar geluk op de meest verschillende markten ging beproeven. Ik was met het beroep dat ik toen had niet bepaald gelukkig, en dat liet ik vooral merken door vaak te laat op mijn werk te komen en dat werd mij door mijn toenmalige bazen niet bepaald in dank afgenomen, en dat kon mij op dat moment eigenlijk helemaal niets schelen want ik had toen een enorme hekel aan mijn baan die door de verschillende chemische middelen die ik vaak moest gebruiken soms ronduit gevaarlijk was. Dat was dan ook de reden waarom ik dacht dat Ellen het met haar beroepskeuze een heel stuk beter dan ik had getroffen, maar dat bleek later tóch niet helemaal te kloppen want ook Ellen heeft door haar beroep de nodige pro's en contra's gekend.
Dat bleek wel toen ik Ellen een paar jaar geleden op een verloren dinsdagmorgen zomaar opeens in de binnenstad van Enschede zag lopen. Ik keek haar een tijdje onderzoekend aan daar ik niet zeker wist of de vrouw die opeens voor mij stond wel de persoon was die ik uit mijn kindertijd meende te herkennen, en ook Ellen keek mij toen een tijdje onderzoekend aan om dat ook zij niet zeker wist of ik de persoon was die zij uit haar kindertijd meende te herkennen. Nadat we elkaar een tijdje zwijgend hadden bestudeerd vroeg ik aan haar of haar voornaam Ellen was en of zij als kind in de jaren zestig van de vorige eeuw in Hengelo(Ov) had gewoond. Toen ze dat bevestigde wist ik het zeker dat Ellen opeens voor mij stond.
We besloten toen in een restaurant een kop koffie te gaan drinken, en toen we dat deden kwamen de verhalen langzaam maar zeker los. Nadat ik een slokje van mijn koffie had genomen vertelde ik aan Ellen wat ik zoal had meegemaakt, waardoor ik ook heel duidelijk liet merken waardoor ik een bloedhekel aan mijn eerste beroep had gekregen. Terwijl ik mijn verhaal aan Ellen vertelde keek Ellen mij zwijgend maar ook zeer begrijpend aan, waardoor ik toen tóch weer het gevoel kreeg dat onze verloren gewaande vriendschap tóch een vriendschap voor het leven was. Nadat ik mijn verhaal had verteld begon Ellen aan haar verhaal waaruit bleek dat Ellen als marktkoopvrouw helemaal niet zo slecht had geboerd. Helaas bleek echter ook uit haar verhaal dat Ellen ook de keerzijde van het leven had gezien, want haar ouders overleden vrij plotseling én haar man die samen met Ellen op de markt stond om kleding te verkopen liet aan Ellen weten dat hij de hoge werkdruk niet meer aankon. Dat betekende dat Ellen er vanaf dat moment op de markt helemaal alleen voor stond, en dat viel haar dusdanig zwaar dat ze er zwaar overspannen van werd. Dit had tot gevolg dat ze opeens vol met haar neus op de feiten werd gedrukt, want ze moest voor een langere periode rust gaan houden, en dat was iets wat haar in het begin niet makkelijk af ging. Door het feit dat Ellen voor een langere periode rust moest houden namen de spanningen tussen haar en haar man alleen maar toe, en dat heeft er toe geleid dat ze zes jaar geleden uit elkaar gingen.
Ellen heeft een jaar na de scheiding van haar man nog wel geprobeerd om op de markt weer haar geld te verdienen maar dat beviel haar slecht, waardoor de moed haar steeds meer in de schoenen zonk. Maar Ellen zou Ellen niet zijn als ze de moed volledig opgaf, en daarom liet ze toen aan mij weten dat ze ondanks alles wat ze had meegemaakt tóch nog hoop op een goede afloop had. Toen ze dat aan mij vertelde keek ze mij met een zachte glans in haar ogen aan, want ze voelde dat onze oude vriendschap die compleet verloren leek te zijn geraakt, weer volledig opbloeide.
Nu ik dit schrijf moet ik denken aan een deel van een songtekst van het lied Vriendschap van de band Het Goede Doel. Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie. Daar ben ik het dus niet mee eens, want de verloren gewaande vriendschap tussen Ellen en mij is na al die jaren weer volledig opgebloeid waardoor vriendschap voor ons dus zeker geen illusie is.
Ellen en ik zien elkaar nu zeer vaak, want we hebben nog een heleboel herinneringen die we graag weer naar voren willen halen, we hebben nog zoveel dingen die we graag met elkaar willen delen omdat we échte vrienden voor het leven zijn, dat blijkt uit alles wat we voor elkaar overhebben, én dat blijkt uit alles wat we als échte vrienden voor elkaar voelen.
Reacties
Een reactie posten