Astrid

In de jaren negentig van de vorige eeuw heb ik in Enschede twee vrouwen leren kennen die tot op de dag van vandaag een blijvende indruk op mij hebben gemaakt. Ik heb het over Judith en Astrid die al sinds jaar en dag met elkaar in de echt verbonden zijn.

Judith is een bruisende levenslustige vrouw die je met haar naar het lijkt altijd aanwezige vrolijkheid en vriendelijkheid aan weet te steken. Denk nou niet dat ze een onverbeterlijke lolbroek is, want ook Judith is wel eens een beetje down, en denk nou ook niet dat ze de eeuwige en zeer gezellige kwebbelaar is, want ze is ook wel eens een beetje minder spraakzaam, maar denk eerder in de richting van een persoon die je altijd zal proberen op te beuren als dat nodig is, want zo'n persoon is Judith. Ze is ook niet de persoon die altijd zo nodig op de voorgrond moet treden, want ze is een persoon die zich op de achtergrond veel prettiger voelt, waardoor ze zich helemaal in haar element voelt.

Astrid is een vrouw die zeker ook levenslustig is, maar ze is daarentegen wél minder bruisend dan haar levenspartner. Ik kan gelukkig niet zeggen dat Astrid saai is, want dat is ze zeker niet, maar ze is wél een beetje verlegen, en dat is Judith bepaald niet. Ook Astrid zal je altijd proberen op te beuren als dat nodig is, waarmee ik wil zeggen dat ze altijd een helpende hand naar je uit zal steken, en dat heeft ze bij mij een keer gedaan.

Ik zat op dat moment, door mijn eigen domme schuld, behoorlijk zwaar in de put waardoor ik even niet meer wist wat ik met mijzelf aanmoest. Ik werkte op dat moment als conciërge bij de Vrije School in Enschede waar Astrid op dat moment ook werkte. Daar ik Astrid toen al een aantal jaren kende leek het mij een goed idee om eens een keer met haar over mijn problemen te praten, en hoewel ze er op dat moment helemaal geen tijd voor had maakte ze tóch een beetje tijd voor mij vrij. Ik legde tijdens het korte gesprek dat we toen onder vier ogen hebben gevoerd al mijn problemen figuurlijk gezien op de tafel, waardoor Astrid mij indringend, maar ook vol begrip, zwijgend aankeek, want ze wilde dat ik alles wat ik op dat moment voelde aan haar door zou geven.

Nadat Astrid mijn verhaal had aangehoord concludeerde ze dat ik veel meer voor mezelf op moest komen, en dat vertelde ze me ook op een manier die ik mij ook nu nog zeer goed kan herinneren, want haar antwoord was zo helder als het meest heldere water. "Je moet veel meer voor jezelf opkomen John, want als je dat niet doet gaan de mensen waar je het net met mij over had de overhand over je krijgen. Daarnaast moet je ook niet altijd ja en amen knikken, want ook jij hebt een eigen mening, ook jij hebt het recht om jouw mening te geven. Laat daarom jouw mening horen, want alleen op die manier kun je met andere mensen écht over iets discussiëren, alleen op die manier kun je aan een ander laten zien wie je écht bent en waar je als mens voor staat." Dat waren de woorden die ze tijdens het korte gesprek dat we onder vier ogen voerden aan mij liet horen, en ik ben er heel eerlijk in dat ik Astrid daar ook nu nog zeer dankbaar voor ben, want ik was met name in de jaren negentig van de vorige eeuw een persoon die niet alleen zeer zwaar aan de alcoholhoudende drank verslaafd was, ik was toen ook een persoon die heel onzeker in zijn schoenen stond, en dat laatste heeft Astrid tijdens dat gesprek feilloos aangevoeld.

De inhoud van het korte gesprek heeft mij toen tot nadenken aangezet, het heeft mij aangezet tot het nadenken over mijzelf, en dat heeft tot gevolg gehad dat ik nu voor mijn mening uitkom, én het heeft tot gevolg gehad dat ik nu ook veel meer voor de andere mensen om mij heen én mijzelf opkom, en dat heeft dan weer tot gevolg gehad dat ik mijn onderburen kortgeleden onomwonden met de door hen veroorzaakte geluidsoverlast heb geconfronteerd.

Mijn onderburen veroorzaakten namelijk op een gegeven moment zó veel geluidsoverlast dat ik tot twee keer toe aan hen heb gevraagd of ze hun muziek een heel stuk zachter wilden zetten. Beide keren zeiden ze aan mij dat ze meer rekening met mijn buren en mij zouden houden, waarna ze na een paar dagen tóch weer in hun oude, zeer luidruchtige gewoontes terugvielen, en dat was dan ook dé reden waarom ik een goede anderhalve week geleden samen met de projectleider van de Zorggroep Manna een indringend gesprek met mijn onderburen heb gevoerd.

Tijdens dat gesprek hebben mijn onderburen en ik in het bijzijn van de projectleider van de Zorggroep Manna een aantal afspraken gemaakt die er voor moesten zorgen dat mijn buren en ik geen geluidsoverlast meer van hen zouden ondervinden, waardoor ik toen ook écht het idee had dat de geluidsoverlast voorbij zou zijn. Het tegendeel bleek echter waar te zijn, want de dag daarop gingen mijn onderburen weer flink in de fout. Ik ben toen wederom naar hun appartement gelopen om aan hen te vragen of ze de muziek een heel stuk zachter wilden zetten.

Ik heb maarliefst vijf keer op hun voordeurbel gedrukt, maar hun voordeur was dicht en bleef dicht waardoor ik mij genoodzaakt zag de politie te bellen. Een goede vijf minuten later arriveerde de politie bij het appartement van mijn onderburen die kort daarvoor hun muziek uit zichzelf een heel stuk zachter hadden gezet. De twee politieagenten hebben toen een kort gesprek met mijn onderburen gevoerd, en tijdens dat gesprek hebben ze aan de agenten laten weten dat ze een tweede gesprek met de projectleider en mij aan wilden gaan. Toen de politieagenten dit aan mij doorgaven heb ik gelijk aan hen gezegd dat ik daar geen zin meer in had omdat mijn onderburen de eerder gemaakte afspraken niet na waren gekomen.

De dag daarna heb ik gelijk een gesprek met de projectleider gehad, en hij had er alle begrip voor dat ik geen zin in een tweede gesprek met mijn onderburen heb. Hij vertelde mij ook dat hij de zaak zeer serieus neemt en dat hij de zaak daarom dan ook met zijn meerderen oppakt, en dat kan voor mijn onderburen minder prettige gevolgen hebben, want mijn onderburen zijn bij sommige van onze woonbegeleiders én sommige leden van de bewonersgroep waar ik deel van uit maak niet écht geliefd.

Je kan hieruit wel opmaken dat ik toen niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn buren opkwam, en dat kwam allemaal door dat ene korte gesprek dat ik met Astrid voerde. Dat is dan ook gelijk dé reden waarom Astrid nu een heel speciaal en warm plekje in mijn hart heeft, want Astrid is nu één van mijn beste vriendinnen waar voor mijn voordeur altijd open zal gaan.