The Father Of Time, Is The Father Of Life
In de woonkamer van het appartement dat ik in Enschede bewoon hangt een foto aan de muur, en ik hoor het al dat je denkt: so what?! Dat kan ik natuurlijk best begrijpen, maar het is een foto die ik een paar jaren geleden in Amsterdam in het overbekende zwart/wit heb gemaakt, en dat is naar mijn eigen bescheiden mening zeker niet bijzonder. Wat in mijn ogen echter wel bijzonder is, is het feit dat de persoon die op de betreffende foto afgebeeld staat door zijn zeer sterke uitstraling een blijvende indruk op mij heeft gemaakt, terwijl ik een persoon ben die niet snel van iemand of iets onder de indruk raakt.
Ik was toen in Amsterdam om de stad in al zijn pracht en vooral praal op de foto te zetten, maar daar kwam niets van want mijn aandacht werd getrokken door een man die er iet wat onverzorgd uitzag. Hij liep met een langzame, bijna bedachtzame, tred over een van de vele bruggen die over de verschillende grachten in Amsterdam lopen en ik dacht; ik moet die gast op de gevoelige plaat vastleggen, want als er iemand is die een sterke, doch ook deemoedige en zachtaardige uitstraling heeft, dan is hij het wel! Ik besloot dan ook om aan de man te vragen of ik hem op de foto mocht zetten.
Toen ik aan de man vroeg of ik hem op de foto mocht zetten maakte hij duidelijk dat hij daar eigenlijk niet zoveel zin in had, maar toen ik aan hem duidelijk maakte dat ik Amsterdam in al zijn facetten, en dus ook de Amsterdamse bevolking op de foto wilde zetten, drong het langzaam tot hem door dat ik in feite de Amsterdamse cultuur op de foto wilde zetten. Hij streek met zijn rechterhand door zijn lange verwarde grijze haren. "Wat schuift het?" vroeg hij aan mij, waarop ik aan hem antwoordde dat ik op dat moment niet zoveel geld op zak had. Hij keek mij daarop even doordringend aan, maar uiteindelijk gaf hij mij het antwoord waar ik op hoopte. "Maak jij van mij maar een foto, doe maar wat je klaarblijkelijk niet laten kunt, maar laat mij de foto die je van mij maakt ook zien, zodat ik kan zien hoe je mij op de foto hebt gezet, en laat jouw portemonnee maar in je kontzak zitten want ik hoef van jou geen geld te hebben."
Ik was uiteraard zeer blij met dit antwoord, en daarom haalde ik mijn spiegelreflexcamera snel uit de tas die bij de spiegelreflexcamera hoorde. Ik vertelde aan de man dat hij niet hoefde te poseren, omdat dat volgens mij te gemaakt over zou komen. "Ik ga ook niet poseren, want ik wil dat je mij zo fotografeert zoals ik ben, en dat betekent dus dat je er geen tierlantijntjes omheen moet gaan verzinnen, want als je dat gaat doen gaat de hele deal niet door, snap je dat," zei de man die er duidelijk niet van hield om ergens lang bij stil te blijven staan.
Ik snapte heel goed waar de man op doelde, en dat maakte ik ook aan hem duidelijk waardoor hij zoals hij was voor mijn spiegelreflexcamera en mij ging staan, waardoor ik de lens van mijn camera heel precies op het enigszins door het leven gehavende gezicht van de Amsterdammer af kon stellen. De brug die op de achtergrond zou komen te staan vond ik niet zo belangrijk daar ik wilde dat de Amsterdamse man meer op de voorgrond zou komen te staan, en daarom vervaagde ik de achtergrond dan ook redelijk sterk.
Nadat ik de foto had gemaakt liet ik de foto direct aan de man zien, waarna hij mij enigszins verrast aankeek. "Dat het je goed gedaan jochie, want ik zie mijzelf zoals ik ben, ik zie hoe mijn leven aan mij heeft geknaagd, ik zie hoe mijn leven mij heeft gevormd tot de persoon die ik nu ben, en ik zie dat ene kleine beetje hoop die ik gelukkig nog steeds in mij draag," zei hij terwijl er een lichtje in zijn blauwe ogen verscheen. Ik vroeg aan de man of hij ook een exemplaar van de foto wilde hebben, waarop hij aan mij liet weten dat hij dat zeker wilde. Dat was dan ook de reden waarom hij zijn woonadres die ik haastig op een papiertje schreef aan mij gaf.
Nadat ik op de betreffende dag weer thuis was gekomen heb ik de foto direct op de harde schijf van mijn laptop gezet, waardoor ik de foto met een fotoschopprogramma kon gaan bewerken, want ik vond dat het gezicht van de man toch een beetje kleur diende te hebben. Nadat ik de foto had bewerkt printte ik zowel de zwart/wit versie als de door mij ingekleurde versie uit, waarna ik beide versies naar de man opstuurde.
Een paar dagen later kreeg ik een brief van de man die via de brief aan mij duidelijk maakte dat hij de zwart/wit versie toch de mooiste vond, en dat hij de foto een heel speciaal plekje in zijn woning had gegeven. Dat deed mij zeer veel deugd want de betreffende foto heeft iets met mij gedaan wat ik niet voor mogelijk had gehouden, en daarom heb ik de foto dan ook een titel (The Father Of Time, Is The Father Of Life) gegeven, want als vadertje tijd zou bestaan dan had hij er uit gezien als de man die ik in Amsterdam op de foto heb gezet.
Ik was toen in Amsterdam om de stad in al zijn pracht en vooral praal op de foto te zetten, maar daar kwam niets van want mijn aandacht werd getrokken door een man die er iet wat onverzorgd uitzag. Hij liep met een langzame, bijna bedachtzame, tred over een van de vele bruggen die over de verschillende grachten in Amsterdam lopen en ik dacht; ik moet die gast op de gevoelige plaat vastleggen, want als er iemand is die een sterke, doch ook deemoedige en zachtaardige uitstraling heeft, dan is hij het wel! Ik besloot dan ook om aan de man te vragen of ik hem op de foto mocht zetten.
Toen ik aan de man vroeg of ik hem op de foto mocht zetten maakte hij duidelijk dat hij daar eigenlijk niet zoveel zin in had, maar toen ik aan hem duidelijk maakte dat ik Amsterdam in al zijn facetten, en dus ook de Amsterdamse bevolking op de foto wilde zetten, drong het langzaam tot hem door dat ik in feite de Amsterdamse cultuur op de foto wilde zetten. Hij streek met zijn rechterhand door zijn lange verwarde grijze haren. "Wat schuift het?" vroeg hij aan mij, waarop ik aan hem antwoordde dat ik op dat moment niet zoveel geld op zak had. Hij keek mij daarop even doordringend aan, maar uiteindelijk gaf hij mij het antwoord waar ik op hoopte. "Maak jij van mij maar een foto, doe maar wat je klaarblijkelijk niet laten kunt, maar laat mij de foto die je van mij maakt ook zien, zodat ik kan zien hoe je mij op de foto hebt gezet, en laat jouw portemonnee maar in je kontzak zitten want ik hoef van jou geen geld te hebben."
Ik was uiteraard zeer blij met dit antwoord, en daarom haalde ik mijn spiegelreflexcamera snel uit de tas die bij de spiegelreflexcamera hoorde. Ik vertelde aan de man dat hij niet hoefde te poseren, omdat dat volgens mij te gemaakt over zou komen. "Ik ga ook niet poseren, want ik wil dat je mij zo fotografeert zoals ik ben, en dat betekent dus dat je er geen tierlantijntjes omheen moet gaan verzinnen, want als je dat gaat doen gaat de hele deal niet door, snap je dat," zei de man die er duidelijk niet van hield om ergens lang bij stil te blijven staan.
Ik snapte heel goed waar de man op doelde, en dat maakte ik ook aan hem duidelijk waardoor hij zoals hij was voor mijn spiegelreflexcamera en mij ging staan, waardoor ik de lens van mijn camera heel precies op het enigszins door het leven gehavende gezicht van de Amsterdammer af kon stellen. De brug die op de achtergrond zou komen te staan vond ik niet zo belangrijk daar ik wilde dat de Amsterdamse man meer op de voorgrond zou komen te staan, en daarom vervaagde ik de achtergrond dan ook redelijk sterk.
Nadat ik de foto had gemaakt liet ik de foto direct aan de man zien, waarna hij mij enigszins verrast aankeek. "Dat het je goed gedaan jochie, want ik zie mijzelf zoals ik ben, ik zie hoe mijn leven aan mij heeft geknaagd, ik zie hoe mijn leven mij heeft gevormd tot de persoon die ik nu ben, en ik zie dat ene kleine beetje hoop die ik gelukkig nog steeds in mij draag," zei hij terwijl er een lichtje in zijn blauwe ogen verscheen. Ik vroeg aan de man of hij ook een exemplaar van de foto wilde hebben, waarop hij aan mij liet weten dat hij dat zeker wilde. Dat was dan ook de reden waarom hij zijn woonadres die ik haastig op een papiertje schreef aan mij gaf.
Nadat ik op de betreffende dag weer thuis was gekomen heb ik de foto direct op de harde schijf van mijn laptop gezet, waardoor ik de foto met een fotoschopprogramma kon gaan bewerken, want ik vond dat het gezicht van de man toch een beetje kleur diende te hebben. Nadat ik de foto had bewerkt printte ik zowel de zwart/wit versie als de door mij ingekleurde versie uit, waarna ik beide versies naar de man opstuurde.
Een paar dagen later kreeg ik een brief van de man die via de brief aan mij duidelijk maakte dat hij de zwart/wit versie toch de mooiste vond, en dat hij de foto een heel speciaal plekje in zijn woning had gegeven. Dat deed mij zeer veel deugd want de betreffende foto heeft iets met mij gedaan wat ik niet voor mogelijk had gehouden, en daarom heb ik de foto dan ook een titel (The Father Of Time, Is The Father Of Life) gegeven, want als vadertje tijd zou bestaan dan had hij er uit gezien als de man die ik in Amsterdam op de foto heb gezet.
Reacties
Een reactie posten