Willeke

Willeke is een vrouw waarmee ik al jaren bevriend ben. Het mag hierdoor wel duidelijk zijn dat Willeke en ik elkaar wel heel erg goed kennen, en dat zorgt er voor dat we alles aan elkaar kunnen toevertrouwen. Ik heb aan haar toevertrouwd dat ik een zwaar alcoholist ben geweest, en dat ik er zelf op toe heb gezien dat ik van de alcoholhoudende drank afkickte, en dat was voor mij een hele opgave.

Willeke heeft aan mij toevertrouwd dat haar oudste dochter tot haar grote schrik een skinhead was geworden. Eerst dacht ze nog dat haar oudste dochter tot de gemeenschap van de gabbers toe was getreden, maar toen ze zag dat haar oudste dochter een T-Shirt waar een hakenkruis op afgedrukt stond had gekocht wist ze het zeker dat haar oudste dochter een skinhead was.

Dat heeft Willeke diep geschokt want haar oudste dochter was haar oogappel, haar sweetheart en haar beste vriendin in een persoon, maar Willeke zou Willeke niet zijn als ze haar oudste dochter daar niet op aan zou spreken, en daarom stapte ze op een gegeven moment zo liefdevol als ze op dat moment kon naar de slaapkamer waarin haar oudste dochter zich op dat moment bevond.

Anneke (de oudste dochter van Willeke) zat op dat moment voor haar laptop waarop ze de website van een Neo-Nazistische groepering bekeek. Ze was onaangenaam verrast toen Willeke zonder op de deur van de slaapkamer van Anneke te kloppen binnenkwam, en dat maakte Anneke aan haar moeder ook wel duidelijk. "Heb je er ooit van gehoord dat je eerst op de deur moet kloppen als je een slaapkamer in wilt gaan?", vroeg ze aan Willeke die haar dochter direct het T-Shirt liet zien. "Heb jij er ooit van gehoord dat het teken dat op dit T-Shirt staat afgebeeld voor vele mensen zeer beledigend is?!", was het antwoord van Willeke terwijl ze op de rand van het bed van Anneke ging zitten. "Waar ben jij mee bezig Anneke, wil jij je verlagen tot het niveau van de Neo-Nazi's die mensen alleen maar willen vernederen en kwetsen?!" " Mam, je begrijpt het niet, wij willen niemand vernederen en kwetsen, wij willen alleen maar dat wij onze standpunten duidelijk kunnen maken, laat dat maar eens op je inwerken!" "Goed, jij wil dat de standpunten die jullie er op na houden duidelijk worden gemaakt, maar hoe willen jullie dat dan gaan doen, willen jullie weer vernietigingskampen en gaskamers gaan bouwen, of willen jullie je alleen maar tegen ons af gaan zetten?!", was de reactie van Willeke die zich steeds grotere zorgen om Anneke ging maken. Anneke kon geen passende reactie op die vraag geven, hoewel ze dat zeker wel probeerde, en dat sterkte Willeke die sterk bij zichzelf bleef want het bleek tijdens het gesprek eens te meer dat Anneke steeds onzekerder van zichzelf werd.

"Lieverd, ik wil je echt de les niet leren, ik wil je echt niets opleggen, maar ik wil wel aan je duidelijk maken dat dit echt niet kan omdat je hiermee heel veel mensen echt pijn doet, en daarom wil ik dan ook niet dat je met Neo-Nazi's omgaat want ze helpen je echt niet als dat nodig is, ze laten je in de steek op het moment dat je de hulp erg hard nodig hebt. Ik zit zo niet in elkaar, want ik probeer je met alle liefde die ik voor jou in mijn hart heb te helpen, maar dan moet je mij de kans daar voor wel geven, en ik heb nu echt het gevoel dat je dat niet doet door een T-Shirt als deze te kopen, begrijp je dat?, zei Willeke die aan Anneke een helpende hand wilde bieden. Terwijl Willeke dit aan Anneke zei zette Anneke zonder een woord te zeggen haar laptop uit, waarna ze haar moeder lang en indringend aankeek. "Mam, ik begrijp dat jij je zorgen om mij maakt, maar ik voel mij thuis bij mijn kompanen, ik voel dat ik echt bij hen hoor, begrijp jij dat?" Willeke maakte nu met haar handen een afwerend gebaar, waarmee ze aan Anneke duidelijk wilde maken dat ze het met de uitspraak van Anneke duidelijk niet eens was. "Anneke, jij hoort niet thuis bij jouw kompanen want jij hoort bij ons thuis, en jij hoort ook niet bij hen, jij hoort bij ons omdat we van je houden", luidde het antwoord van Willeke die nog steeds haar uiterste best deed om Anneke op andere gedachten te brengen.

Anneke slaakte een diepe zucht, want ze voelde dat haar moeder bij haar standpunt zou blijven. Dat zorgde er voor dat ze even geen woord meer uit kon brengen, want heel diep van binnen voelde Anneke dat haar moeder gelijk had, en daarom besloot ze dan ook om naar een compromis te zoeken. "Mam, ik wil even nadenken over dat wat je aan mij duidelijk probeert te maken, maar ik heb daar echt tijd voor nodig, gun je mij die tijd?", vroeg ze met een steeds onzekerder wordende klank in haar stem. Willeke stemde met liefde daarin toe.

Een paar dagen later liet Anneke aan haar moeder weten dat ze het T-Shirt weg had gegooid en dat ze het contact met de Neo-Nazi's had verbroken, waardoor Willeke diep van binnen voelde dat ze Anneke weer op het rechte spoor had weten te zetten want Anneke had inderdaad het T-Shirt weggegooid, en het bleek ook dat Anneke het contact met de Neo-Nazi's had verbroken, waardoor Anneke en Willeke de kans kregen om weer een gezonde moeder/dochter relatie op te bouwen.

Zo zie je maar weer eens dat een goed gesprek werkelijk wonderen kan verrichten want Anneke heeft nu een goed betaalde baan als secretaresse, ze woont nu in een meer dan mooi appartement, en van de Neo-Nazi's wil ze nu echt helemaal niets meer weten, en dat kwam door de niet aflatende liefde en zorg die Willeke voor Anneke in zich draagt.