Freek en Gerrit
Ik heb, net als velen van u, in mijn kindertijd de nodige vriendjes en vriendinnetjes gehad. De vaste ontmoetingsplek was een oude aftandse zandbak die zich vlak achter het huis waarin ik toen met mijn moeder woonde bevond. Ik herinner mij die zandbak nog als de dag van gisteren, want dat ding was dan wel een oude aftandse zandbak waar je eigenlijk zo snel mogelijk aan voorbij wilde lopen, hij was voor ons ook een ontmoetingsplek waar we even onder elkaar konden zijn. Al spelend in die zandbak leerde ik Freek en Gerrit kennen als twee jongens die uit het zelfde milieu als ik kwamen, en zonder dat ik het in de gaten had vormde zich een vriendschap die voor eeuwig leek te zijn.
Ik herinner mij Freek als een jongen die net als ik een beetje introvert van aard was, terwijl Gerrit eerder een beetje extrovert was waardoor hij als het ware de perfecte tegenpool van Freek en mij was. Door zijn ingetogenheid was Freek een jongen die als een rustig persoon op mij overkwam, want hij had maar weinig woorden nodig om iets duidelijk te maken, en dat was iets wat mij wel aansprak, want ook ik had in die tijd maar weinig woorden nodig om dat duidelijk te maken wat ik wilde zeggen. Dat zorgde er voor dat Freek en ik elkaar zonder al te veel woorden te verspillen als de beste leken begrepen.
Van Gerrit kregen Freek en ik in die tijd vaak een stortvloed van woorden te verduren waarna we nog steeds niet begrepen wat hij nou aan ons duidelijk probeerde te maken, en dat zorgde dan ook wel eens voor wat onbegrip en soms ook hilariteit, want Gerrit was in de ogen van Freek en mij in die tijd een warhoofd die vaak over zijn eigen woorden dreigde te struikelen, waardoor hij dan zwaar begon te stotteren omdat hij in zijn woorden vast kwam te zitten, en als Freek dan aan hem zei dat hij met dat stotteren op moest houden werd dat stotteren alleen maar erger, waardoor Gerrit zich dan vaak als het ware onder het zand van de zandbak waarin we speelden wilde verstoppen om er nooit meer onder vandaan te komen.
Gerrit bleek een jongen te zijn die toen in zijn jonge leven veel negatieve gebeurtenissen had meegemaakt, en dat is waarschijnlijk ook de reden geweest waarom hij zo'n drukke prater was, waardoor hij zich, denk ik, door zijn drukke manier van praten een houding aan probeerde te meten.
De jaren kwamen en de jaren gingen, en in die jaren bleven Freek, Gerrit en ik elkaar op een bijna dagelijkse basis zien in die ene oude zandbak die voor ons een soort van toevluchtsoord was geworden. We groeiden als kool, en we begonnen onze aandacht op een gegeven moment steeds meer op de meisjes te vestigen waardoor we alle drie onze aandacht op Christel begonnen vestigen, en dat heeft, nu ik er verder over nadenk, er voor gezorgd dat Freek, Gerrit en ik, heel langzaam maar ook heel zeker steeds verder uit elkaar dreven.
Door mijn grote onhandigheid, en door het feit dat Christel helemaal niets van mij wilde weten, is het mij niet gelukt om een goed contact met Christel op te bouwen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik voor haar toen niet meetelde, en dat deprimeerde mij dusdanig dat ik mij voor de duur van een paar dagen niet meer in de zandbak liet zien, want ik voelde mij door Christel aan de kant gezet, en dat deed veel pijn.
Na een paar dagen had ik mij over mijn teleurstelling heen gezet waardoor ik mij weer vol goede moed naar de zandbak begaf, maar toen ik bij de zandbak aankwam zag ik dat Freek en Gerrit er niet in speelden. Ik hield mij toen voor dat Freek en Gerrit nog wel naar de zandbak zouden gaan komen, en daarom stapte ik dan ook vol goede moed met het schepje dat ik in mijn handen droeg de zandbak in. Freek en Gerrit bleven echter weg waardoor ik mij toen voor de eerste keer in mijn leven heel alleen voelde, want ik dacht dat Freek en Gerrit échte vrienden van mij waren geworden terwijl dat niet zo bleek te zijn.
Toen ik de volgende dag weer bij de zandbak aankwam zag ik dat Freek en Gerrit er weer niet in speelden, waardoor ik toen wederom maar besloot om alleen in de zandbak te gaan spelen om op die manier mijn gedachten op een ander niveau te zetten, maar dat hielp heel eerlijk gezegd niet bepaald want ik bleef heel stilletjes hopen dat Freek en Gerrit tóch nog zouden komen opdagen om met samen met mij in de zandbak te spelen. Ik kon toen onmogelijk weten dat Freek en Gerrit nooit meer naar de zandbak zouden komen.
Nu ik op die tijd terugkijk moet ik concluderen dat vriendschap maar al te vaak een illusie die je iets voorhoud is, want de vriendschap die tussen Freek, Gerrit en mij in lag was achteraf gezien niet veel meer dan een zeer oppervlakkige gebeurtenis die niet veel voorstelde, en dat vind ik ook nu nog erg jammer, want ik had vooral toen een échte vriendschap die jaren en jaren zou duren nodig.
Ik herinner mij Freek als een jongen die net als ik een beetje introvert van aard was, terwijl Gerrit eerder een beetje extrovert was waardoor hij als het ware de perfecte tegenpool van Freek en mij was. Door zijn ingetogenheid was Freek een jongen die als een rustig persoon op mij overkwam, want hij had maar weinig woorden nodig om iets duidelijk te maken, en dat was iets wat mij wel aansprak, want ook ik had in die tijd maar weinig woorden nodig om dat duidelijk te maken wat ik wilde zeggen. Dat zorgde er voor dat Freek en ik elkaar zonder al te veel woorden te verspillen als de beste leken begrepen.
Van Gerrit kregen Freek en ik in die tijd vaak een stortvloed van woorden te verduren waarna we nog steeds niet begrepen wat hij nou aan ons duidelijk probeerde te maken, en dat zorgde dan ook wel eens voor wat onbegrip en soms ook hilariteit, want Gerrit was in de ogen van Freek en mij in die tijd een warhoofd die vaak over zijn eigen woorden dreigde te struikelen, waardoor hij dan zwaar begon te stotteren omdat hij in zijn woorden vast kwam te zitten, en als Freek dan aan hem zei dat hij met dat stotteren op moest houden werd dat stotteren alleen maar erger, waardoor Gerrit zich dan vaak als het ware onder het zand van de zandbak waarin we speelden wilde verstoppen om er nooit meer onder vandaan te komen.
Gerrit bleek een jongen te zijn die toen in zijn jonge leven veel negatieve gebeurtenissen had meegemaakt, en dat is waarschijnlijk ook de reden geweest waarom hij zo'n drukke prater was, waardoor hij zich, denk ik, door zijn drukke manier van praten een houding aan probeerde te meten.
De jaren kwamen en de jaren gingen, en in die jaren bleven Freek, Gerrit en ik elkaar op een bijna dagelijkse basis zien in die ene oude zandbak die voor ons een soort van toevluchtsoord was geworden. We groeiden als kool, en we begonnen onze aandacht op een gegeven moment steeds meer op de meisjes te vestigen waardoor we alle drie onze aandacht op Christel begonnen vestigen, en dat heeft, nu ik er verder over nadenk, er voor gezorgd dat Freek, Gerrit en ik, heel langzaam maar ook heel zeker steeds verder uit elkaar dreven.
Door mijn grote onhandigheid, en door het feit dat Christel helemaal niets van mij wilde weten, is het mij niet gelukt om een goed contact met Christel op te bouwen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik voor haar toen niet meetelde, en dat deprimeerde mij dusdanig dat ik mij voor de duur van een paar dagen niet meer in de zandbak liet zien, want ik voelde mij door Christel aan de kant gezet, en dat deed veel pijn.
Na een paar dagen had ik mij over mijn teleurstelling heen gezet waardoor ik mij weer vol goede moed naar de zandbak begaf, maar toen ik bij de zandbak aankwam zag ik dat Freek en Gerrit er niet in speelden. Ik hield mij toen voor dat Freek en Gerrit nog wel naar de zandbak zouden gaan komen, en daarom stapte ik dan ook vol goede moed met het schepje dat ik in mijn handen droeg de zandbak in. Freek en Gerrit bleven echter weg waardoor ik mij toen voor de eerste keer in mijn leven heel alleen voelde, want ik dacht dat Freek en Gerrit échte vrienden van mij waren geworden terwijl dat niet zo bleek te zijn.
Toen ik de volgende dag weer bij de zandbak aankwam zag ik dat Freek en Gerrit er weer niet in speelden, waardoor ik toen wederom maar besloot om alleen in de zandbak te gaan spelen om op die manier mijn gedachten op een ander niveau te zetten, maar dat hielp heel eerlijk gezegd niet bepaald want ik bleef heel stilletjes hopen dat Freek en Gerrit tóch nog zouden komen opdagen om met samen met mij in de zandbak te spelen. Ik kon toen onmogelijk weten dat Freek en Gerrit nooit meer naar de zandbak zouden komen.
Nu ik op die tijd terugkijk moet ik concluderen dat vriendschap maar al te vaak een illusie die je iets voorhoud is, want de vriendschap die tussen Freek, Gerrit en mij in lag was achteraf gezien niet veel meer dan een zeer oppervlakkige gebeurtenis die niet veel voorstelde, en dat vind ik ook nu nog erg jammer, want ik had vooral toen een échte vriendschap die jaren en jaren zou duren nodig.
Reacties
Een reactie posten