Een oude foto
Laten we even heel eerlijk zijn, laten we even klare wijn schenken, de meeste oude foto's die we hebben vormen voor ons een dierbare herinnering aan een persoon of personen die er niet meer is of zijn, of aan een gebeurtenis waar we graag aan worden herinnerd. Maar soms vormt een foto ook een herinnering aan iemand waaraan we liever niet meer worden herinnerd, en zo'n foto zit in mijn gedachten omdat ik de foto jaren geleden met heel veel plezier heb weggegooid.
Op de zwart/wit foto, die denk ik in de jaren vijftig van de vorige eeuw is gemaakt, was een groep van mensen te zien die naar het leek helemaal niets met elkaar te maken hadden. Daarom schonk ik toen ik de foto voor de eerste keer zag dan ook maar weinig aandacht aan de foto die mij later zo heel erg met de neus op de feiten zou drukken. Ik bekeek de foto en ik dacht, wat moet ik er mee, wat voegt de foto toe aan mijn bestaan, welke betekenis heeft de foto voor mij, waarom heeft mijn moeder de foto in haar fotoalbum geplakt, waarom maakt de foto tóch op de ene of de andere manier zo'n grote indruk op mij terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil? Het waren de vragen waar ik maar geen antwoord op leek te krijgen, tot de dag aanbrak waarop mijn moeder aan mij uitlegde waarom ze de foto in haar fotoalbum had geplakt, want er stond in ieder geval één persoon persoon op de foto die ik toen wel heel erg goed kende, want die persoon was niemand minder dan mijn stiefvader die altijd goed voor mijn moeder, mijn acht jaar jongere zus, en mij is geweest.
De andere personen die op de foto te zien waren maakten deel uit van de vrienden en vriendinnengroep van mijn moeder die, en nou druk ik mij nog heel zacht uit, een zeer bewogen en sociaal leven heeft gehad. Toen mijn moeder mijn stiefvader vol liefde op de foto aanwees keek ik mijn moeder even aan, want mijn stiefvader was op de foto te zien als een zeker niet onknappe man die duidelijk van het leven genoot, waardoor ik alleen maar kon concluderen dat mijn moeder een zeer goede keuze had gemaakt.
Nou vraagt u zich wellicht af waarom ik de foto een aantal jaren geleden tóch met liefde heb weggegooid. Daar zijn twee redenen voor aan te wijzen. Reden nummer één, en dus de belangrijkste, is het feit dat mijn biologische vader, die een zeer extreem gewelddadige en alcoholistische inslag had, ook op de foto te zien was. Hij is dan ook dé reden waarom ik de foto met liefde in de prullenbak liet verdwijnen want Freddie ( mijn biologische vader dus) was een persoon die je onder geen enkel beding wilde kennen. Reden nummer twee; ik heb veel foto's waarop mijn stiefvader ook te zien is, en die foto's koester ik in mijn fotoalbums én in mijn hart, want hij was de persoon die mijn biologische vader had moeten zijn.
Ik hoop dat je nu dus begrijpt waarom ik die ene oude foto weg heb gegooid, want ik wil onder geen enkel beding herinnerd worden aan de man die de levens van mijn moeder en mij tot een ware hel heeft gemaakt, en dat betekent dan weer dat ik ook onder geen enkel beding met Freddie geassocieerd wil worden, want hij was niet veel meer dan een enorme rotvent die alleen maar aan zichzelf dacht.
Op de zwart/wit foto, die denk ik in de jaren vijftig van de vorige eeuw is gemaakt, was een groep van mensen te zien die naar het leek helemaal niets met elkaar te maken hadden. Daarom schonk ik toen ik de foto voor de eerste keer zag dan ook maar weinig aandacht aan de foto die mij later zo heel erg met de neus op de feiten zou drukken. Ik bekeek de foto en ik dacht, wat moet ik er mee, wat voegt de foto toe aan mijn bestaan, welke betekenis heeft de foto voor mij, waarom heeft mijn moeder de foto in haar fotoalbum geplakt, waarom maakt de foto tóch op de ene of de andere manier zo'n grote indruk op mij terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil? Het waren de vragen waar ik maar geen antwoord op leek te krijgen, tot de dag aanbrak waarop mijn moeder aan mij uitlegde waarom ze de foto in haar fotoalbum had geplakt, want er stond in ieder geval één persoon persoon op de foto die ik toen wel heel erg goed kende, want die persoon was niemand minder dan mijn stiefvader die altijd goed voor mijn moeder, mijn acht jaar jongere zus, en mij is geweest.
De andere personen die op de foto te zien waren maakten deel uit van de vrienden en vriendinnengroep van mijn moeder die, en nou druk ik mij nog heel zacht uit, een zeer bewogen en sociaal leven heeft gehad. Toen mijn moeder mijn stiefvader vol liefde op de foto aanwees keek ik mijn moeder even aan, want mijn stiefvader was op de foto te zien als een zeker niet onknappe man die duidelijk van het leven genoot, waardoor ik alleen maar kon concluderen dat mijn moeder een zeer goede keuze had gemaakt.
Nou vraagt u zich wellicht af waarom ik de foto een aantal jaren geleden tóch met liefde heb weggegooid. Daar zijn twee redenen voor aan te wijzen. Reden nummer één, en dus de belangrijkste, is het feit dat mijn biologische vader, die een zeer extreem gewelddadige en alcoholistische inslag had, ook op de foto te zien was. Hij is dan ook dé reden waarom ik de foto met liefde in de prullenbak liet verdwijnen want Freddie ( mijn biologische vader dus) was een persoon die je onder geen enkel beding wilde kennen. Reden nummer twee; ik heb veel foto's waarop mijn stiefvader ook te zien is, en die foto's koester ik in mijn fotoalbums én in mijn hart, want hij was de persoon die mijn biologische vader had moeten zijn.
Ik hoop dat je nu dus begrijpt waarom ik die ene oude foto weg heb gegooid, want ik wil onder geen enkel beding herinnerd worden aan de man die de levens van mijn moeder en mij tot een ware hel heeft gemaakt, en dat betekent dan weer dat ik ook onder geen enkel beding met Freddie geassocieerd wil worden, want hij was niet veel meer dan een enorme rotvent die alleen maar aan zichzelf dacht.
Reacties
Een reactie posten