Jeroen
Ik heb Jeroen leren kennen toen hij net als ik in het begin van de jaren 90 in het gebouw van het Leger des Heils in Enschede verbleef. Jeroen kwam bij mij toen een beetje verlegen over, en dat was dan ook de reden waarom de mensen die zich om hem heen bevonden hem nooit écht konden leren kennen. Het heeft mij dan ook wel wat moeite gekost om hem een beetje te leren kennen, want door zijn verlegenheid, die redelijk diep in hem lag, was Jeroen een man die je rustig een beetje gesloten kon noemen. Met andere woorden: Jeroen was een man die zijn problemen en de dingen die hem in zijn ziel bezig hielden vaak voor zich hield, waardoor hij moeilijk contact met andere mensen kon maken. Dat weerhield mij er echter niet van om op een mooie dag tóch een poging te wagen.
Ik heb zelf een sociale beperking die ook wel PDD-NOS wordt genoemd, en dat betekent dat ook ik niet écht gemakkelijk contacten met andere mensen aan ga. Ik heb echter in de jaren 90 en in de jaren die daarop zouden volgen een zeer goede therapie van mijn psychiater mogen ontvangen, waardoor ik nu veel gemakkelijker contacten met andere mensen kan leggen. Ik herkende daardoor gelijk dat Jeroen ook PDD-NOS had, en dat was dan ook de reden waarom ik hem op mijn manier tóch een beetje probeerde te helpen. Daarom ontfermde ik mij in die tijd een beetje over hem, want Jeroen had zeker in de jaren 90 iemand nodig die hem begreep, hij had iemand nodig die toen een steun voor hem wilde zijn, en die persoon vond hij niet alleen in mij, maar later vooral ook in zichzelf, door de goede psychiatrische hulp die hij zou gaan ontvangen.
In het begin verliep alles niet bepaald goed, want Jeroen zweeg steeds als ik iets aan hem zei, maar doordat ik met een zeer zachte hand tóch door bleef gaan kwam hij beetje bij beetje tóch een beetje los, waardoor hij op eens compleet out of the blue iets aan mij zei. Hij zei aan mij dat hij het liever had dat ik geen gesprek met hem aan probeerde te gaan, omdat hij dat alles behalve prettig vond, en daar stond ik wel even van te kijken, niet omdat hij aan mij zei dat hij het liever had dat ik geen gesprek met hem aan probeerde te gaan, maar omdat hij op eens iets aan mij zei, ook al klonk zijn antwoord wél wat negatief.
Ik ben nu echter niet de persoon die snel het bijltje er bij neerlegt, en dat was ik toen ook niet, want ik bleef met een zachte hand doorgaan met het praten tegen een man die een stevige denkbeeldige muur om zich heen had gebouwd, waardoor ik, zonder dat ik het zelf in de gaten had, steeds meer tot Jeroen doordrong. Dat werd mij duidelijk toen hij op een dag tijdens de lunch zomaar naast mij ging zitten. Hij vroeg aan mij of ik in die tijd onder de behandeling van Dhr. Rinsma stond, en ik beantwoorde die vraag bevestigend. Daarnaast vertelde ik ook aan Jeroen dat Dhr. Rinsma een zeer goede psychiater was die mij zeer goed hielp. Jeroen keek mij met een lichte glimlach op zijn gezicht aan, waarna hij aan mij vertelde dat zijn mentor hem had aangeraden om zich door Dhr. Rinsma te laten onderzoeken. Ik kon die suggestie alleen maar onderstrepen.
Ik vertelde aan Jeroen dat Dhr. Rinsma een psychiater was die er geen voorstander van was om medicijnen voor te schrijven, daar hij van mening was dat vele sociale vaardigheden en handelingen, ook door de mensen die PDD-NOS hebben, aangeleerd kunnen worden, en dat was iets wat Jeroen zich in de oren knoopte, daar Jeroen aan mij zei dat hij dat zou onthouden.
Een goede week later zag ik Jeroen weer terug, en voordat ik het zelf in de gaten had vroeg ik aan hem of hij al een bezoekje aan Dhr. Rinsma had gebracht. Ik weet nog goed dat Jeroen mij toen met een zeer geamuseerde tinteling in zijn ogen aankeek, waardoor hij zonder ook maar een woord te zeggen aan mij duidelijk maakte dat hij zich bij Dhr. Rinsma onder behandeling had laten stellen, en dat gaf mij een zeer voldaan gevoel. In de maanden die daarop volgden zag ik dat Jeroen met sprongen vooruit ging, waardoor ik gewoon wist dat alles voor Jeroen tóch nog op de juiste plek zou vallen.
Met Jeroen is het later alleen maar beter gegaan, want hij heeft nu net als ik een eigen appartement in Enschede, hij heeft een lieve vriendin waar hij lief en leed mee deelt, hij heeft een hond die hem altijd uitlaat in plaats van andersom, hij heeft een kleine maar ook prettige kennissen en vriendenkring waar hij graag mee om gaat, én hij heeft nu een blik op het leven die nu een heel stuk zonniger dan voorheen is, en dat alles door de hulp van Dhr. Rinsma die Jeroen zeer goed heeft geholpen.
Wat ik met dit korte verhaal wil zeggen is dat de regering die we nu hebben nooit op de zorg in het algemeen mag bezuinigen. Dit is helaas wél gebeurd, waardoor met name de ouderen en mensen als Jeroen en ik tussen de wal en het schip dreigen te vallen, en dat mag niet gebeuren. Daarnaast wil ik door dit korte verhaal ook zeggen dat het lang niet altijd verstandig is om voor een goedkopere zorgpolis te kiezen, want het kan dan zomaar zijn dat je voor de kosten van de psychiatrische zorg of voor de kosten van andere specialistische zorg flink bij moet betalen. Daarom is het verstandig dat je bezint eer je begint.
Copyright: John Kukken.
Ik heb zelf een sociale beperking die ook wel PDD-NOS wordt genoemd, en dat betekent dat ook ik niet écht gemakkelijk contacten met andere mensen aan ga. Ik heb echter in de jaren 90 en in de jaren die daarop zouden volgen een zeer goede therapie van mijn psychiater mogen ontvangen, waardoor ik nu veel gemakkelijker contacten met andere mensen kan leggen. Ik herkende daardoor gelijk dat Jeroen ook PDD-NOS had, en dat was dan ook de reden waarom ik hem op mijn manier tóch een beetje probeerde te helpen. Daarom ontfermde ik mij in die tijd een beetje over hem, want Jeroen had zeker in de jaren 90 iemand nodig die hem begreep, hij had iemand nodig die toen een steun voor hem wilde zijn, en die persoon vond hij niet alleen in mij, maar later vooral ook in zichzelf, door de goede psychiatrische hulp die hij zou gaan ontvangen.
In het begin verliep alles niet bepaald goed, want Jeroen zweeg steeds als ik iets aan hem zei, maar doordat ik met een zeer zachte hand tóch door bleef gaan kwam hij beetje bij beetje tóch een beetje los, waardoor hij op eens compleet out of the blue iets aan mij zei. Hij zei aan mij dat hij het liever had dat ik geen gesprek met hem aan probeerde te gaan, omdat hij dat alles behalve prettig vond, en daar stond ik wel even van te kijken, niet omdat hij aan mij zei dat hij het liever had dat ik geen gesprek met hem aan probeerde te gaan, maar omdat hij op eens iets aan mij zei, ook al klonk zijn antwoord wél wat negatief.
Ik ben nu echter niet de persoon die snel het bijltje er bij neerlegt, en dat was ik toen ook niet, want ik bleef met een zachte hand doorgaan met het praten tegen een man die een stevige denkbeeldige muur om zich heen had gebouwd, waardoor ik, zonder dat ik het zelf in de gaten had, steeds meer tot Jeroen doordrong. Dat werd mij duidelijk toen hij op een dag tijdens de lunch zomaar naast mij ging zitten. Hij vroeg aan mij of ik in die tijd onder de behandeling van Dhr. Rinsma stond, en ik beantwoorde die vraag bevestigend. Daarnaast vertelde ik ook aan Jeroen dat Dhr. Rinsma een zeer goede psychiater was die mij zeer goed hielp. Jeroen keek mij met een lichte glimlach op zijn gezicht aan, waarna hij aan mij vertelde dat zijn mentor hem had aangeraden om zich door Dhr. Rinsma te laten onderzoeken. Ik kon die suggestie alleen maar onderstrepen.
Ik vertelde aan Jeroen dat Dhr. Rinsma een psychiater was die er geen voorstander van was om medicijnen voor te schrijven, daar hij van mening was dat vele sociale vaardigheden en handelingen, ook door de mensen die PDD-NOS hebben, aangeleerd kunnen worden, en dat was iets wat Jeroen zich in de oren knoopte, daar Jeroen aan mij zei dat hij dat zou onthouden.
Een goede week later zag ik Jeroen weer terug, en voordat ik het zelf in de gaten had vroeg ik aan hem of hij al een bezoekje aan Dhr. Rinsma had gebracht. Ik weet nog goed dat Jeroen mij toen met een zeer geamuseerde tinteling in zijn ogen aankeek, waardoor hij zonder ook maar een woord te zeggen aan mij duidelijk maakte dat hij zich bij Dhr. Rinsma onder behandeling had laten stellen, en dat gaf mij een zeer voldaan gevoel. In de maanden die daarop volgden zag ik dat Jeroen met sprongen vooruit ging, waardoor ik gewoon wist dat alles voor Jeroen tóch nog op de juiste plek zou vallen.
Met Jeroen is het later alleen maar beter gegaan, want hij heeft nu net als ik een eigen appartement in Enschede, hij heeft een lieve vriendin waar hij lief en leed mee deelt, hij heeft een hond die hem altijd uitlaat in plaats van andersom, hij heeft een kleine maar ook prettige kennissen en vriendenkring waar hij graag mee om gaat, én hij heeft nu een blik op het leven die nu een heel stuk zonniger dan voorheen is, en dat alles door de hulp van Dhr. Rinsma die Jeroen zeer goed heeft geholpen.
Wat ik met dit korte verhaal wil zeggen is dat de regering die we nu hebben nooit op de zorg in het algemeen mag bezuinigen. Dit is helaas wél gebeurd, waardoor met name de ouderen en mensen als Jeroen en ik tussen de wal en het schip dreigen te vallen, en dat mag niet gebeuren. Daarnaast wil ik door dit korte verhaal ook zeggen dat het lang niet altijd verstandig is om voor een goedkopere zorgpolis te kiezen, want het kan dan zomaar zijn dat je voor de kosten van de psychiatrische zorg of voor de kosten van andere specialistische zorg flink bij moet betalen. Daarom is het verstandig dat je bezint eer je begint.
Copyright: John Kukken.
Reacties
Een reactie posten