Jan en Anneke
Ik heb in mijn leven vele mensen gekend die mijn leven op hun eigen manier hebben ingekleurd. De meeste van die mensen waren mensen die net als u en ik heel "normaal" waren, maar er waren ook mensen die niet bepaald onder die categorie vielen, en Jan en Anneke hoorden bij die mensen.
Jan was een persoon die je met een gerust hart excentriek en kunstzinnig kon noemen, want hij probeerde van bijna alle materialen die hij op de kop kon tikken wel iets te maken. Spraakzaam was Jan niet écht, want hij wilde dat datgene wat hij maakte voor hem sprak. Wat mij als persoon het meest raakte waren zijn tekeningen die hij op een bijna dagelijkse basis met een zeer grote passie maakte, want zijn tekeningen waren naar mijn zeer bescheiden mening niet alleen heel kleurrijk, ze waren ook heel beeldend waardoor ik als het ware heel diep in de ziel en de belevingswereld van Jan leek te kunnen kijken.
Ooit zei Jan eens tegen mij dat gesproken woorden alleen maar gesproken woorden die niets zeggen en niets toevoegen zijn, terwijl het volgens hem juist de onuitgesproken woorden waren die een zeer grote kracht op het leven dat hij voerde uitoefenden. Die onuitgesproken woorden gaf hij volgens mij in zijn tekeningen weer, en dat deed hij op een manier die niet alleen zeer duidelijk en helder, maar ook zeer kunstzinnig en kleurrijk was want Jan was een kleurrijk persoon die zijn woorden veel liever op het tekenpapier liet spreken.
Denk nou niet dat Jan alleen maar tekeningen maakte, want hij maakte ook de meest sprekende sculpturen die zeer tot je konden spreken door heel eenvoudig zo dicht mogelijk bij de kern van het leven te blijven staan. Ik herinner mij nog goed dat Jan mij een keer een door hem vervaardigde sculptuur liet zien die mij een beetje aan De Denker van Rodin deed denken, waardoor ik als het ware naar een wereld werd geleid die naar het leek alleen in de gedachten van Jan leek te kunnen bestaan. De sculptuur was van oud ijzer dat hij van een oud ijzerhandelaar had gekocht gemaakt, maar doordat Jan het oude ijzer op een zeer speciale manier had bewerkt leek het er eerder op dat de sculptuur van glanzend aluminium was gemaakt. Toen ik aan hem vroeg hoe hij dat had gedaan keek hij mij zwijgend aan alsof hij wilde zeggen dat dat voor mij een vraag en voor hem een weet was, en daar kon en moest ik het mee doen.
Anneke was al even excentriek als Jan, en dat kon ik vooral zien in de kleding die ze ontwierp, want de kleding die ze vooral voor zichzelf ontwierp leek zó uit de wereld van de fantasy te komen. Het enige verschil dat tussen Jan en Anneke in lag was het feit dat Anneke, in tegenstelling tot Jan, behoorlijk spraakzaam was. Hierdoor kreeg ik dan ook te weten dat Anneke haar inspiratie vooral uit haar eigen denkwereld haalde, waardoor ik voor heel even wilde dat ik in haar denkwereld kon leven, want haar denkwereld was mooi en zeer vredig tegelijk. Daarnaast was Anneke ook een persoon die met haar beide benen zeer stevig op de grond stond, want de geldelijke uitgaven die Jan wel eens deed om de door hem benodigde materialen te kopen liepen wel eens een beetje uit de hand, waardoor Anneke wel eens genoodzaakt was om Jan een beetje vermanend toe te spreken, want ze verkochten de door hen gemaakte kunstwerken immers maar zelden waardoor ze dus met enige regelmaat de hand op de knip moesten houden.
In het dorp waarin Jan en Anneke woonachtig waren werden ze als "apart en vreemd" gezien, en ik weet dat hen dat wel degelijk heeft geraakt, want Anneke heeft ooit eens tegen mij gezegd dat dat dé reden is geweest waarom Jan de sculptuur die mij aan De Denker van Rodin deed denken had gemaakt, want het deed hem pijn dat zijn Anneke en hij door de dorpsbewoners als "apart en vreemd" werden beschouwd.
Ik heb Jan en Anneke nu al een paar jaar niet meer gezien, en ik vraag me dan ook af of ze nog wel in de mooie Twentse streek woonachtig zijn, maar dat is nu even niet belangrijk. Wat daarentegen wél belangrijk is, is het feit dat ik Jan en Anneke nooit als "apart en vreemd" heb beschouwd, want in mijn ogen zijn we allemaal gelijk aan elkaar, en dat betekent dus ook dat mensen als Jan en Anneke in mijn ogen ook als gelijken behandeld en benaderd moeten worden. Sterker nog, laten we blij zijn met mensen als Jan en Anneke die door hun kleurrijkheid, hun kunstzinnigheid en hun vrije manier van denken en handelen nog een beetje kleur aan ons bestaan proberen te geven, dat meen ik écht.
Jan was een persoon die je met een gerust hart excentriek en kunstzinnig kon noemen, want hij probeerde van bijna alle materialen die hij op de kop kon tikken wel iets te maken. Spraakzaam was Jan niet écht, want hij wilde dat datgene wat hij maakte voor hem sprak. Wat mij als persoon het meest raakte waren zijn tekeningen die hij op een bijna dagelijkse basis met een zeer grote passie maakte, want zijn tekeningen waren naar mijn zeer bescheiden mening niet alleen heel kleurrijk, ze waren ook heel beeldend waardoor ik als het ware heel diep in de ziel en de belevingswereld van Jan leek te kunnen kijken.
Ooit zei Jan eens tegen mij dat gesproken woorden alleen maar gesproken woorden die niets zeggen en niets toevoegen zijn, terwijl het volgens hem juist de onuitgesproken woorden waren die een zeer grote kracht op het leven dat hij voerde uitoefenden. Die onuitgesproken woorden gaf hij volgens mij in zijn tekeningen weer, en dat deed hij op een manier die niet alleen zeer duidelijk en helder, maar ook zeer kunstzinnig en kleurrijk was want Jan was een kleurrijk persoon die zijn woorden veel liever op het tekenpapier liet spreken.
Denk nou niet dat Jan alleen maar tekeningen maakte, want hij maakte ook de meest sprekende sculpturen die zeer tot je konden spreken door heel eenvoudig zo dicht mogelijk bij de kern van het leven te blijven staan. Ik herinner mij nog goed dat Jan mij een keer een door hem vervaardigde sculptuur liet zien die mij een beetje aan De Denker van Rodin deed denken, waardoor ik als het ware naar een wereld werd geleid die naar het leek alleen in de gedachten van Jan leek te kunnen bestaan. De sculptuur was van oud ijzer dat hij van een oud ijzerhandelaar had gekocht gemaakt, maar doordat Jan het oude ijzer op een zeer speciale manier had bewerkt leek het er eerder op dat de sculptuur van glanzend aluminium was gemaakt. Toen ik aan hem vroeg hoe hij dat had gedaan keek hij mij zwijgend aan alsof hij wilde zeggen dat dat voor mij een vraag en voor hem een weet was, en daar kon en moest ik het mee doen.
Anneke was al even excentriek als Jan, en dat kon ik vooral zien in de kleding die ze ontwierp, want de kleding die ze vooral voor zichzelf ontwierp leek zó uit de wereld van de fantasy te komen. Het enige verschil dat tussen Jan en Anneke in lag was het feit dat Anneke, in tegenstelling tot Jan, behoorlijk spraakzaam was. Hierdoor kreeg ik dan ook te weten dat Anneke haar inspiratie vooral uit haar eigen denkwereld haalde, waardoor ik voor heel even wilde dat ik in haar denkwereld kon leven, want haar denkwereld was mooi en zeer vredig tegelijk. Daarnaast was Anneke ook een persoon die met haar beide benen zeer stevig op de grond stond, want de geldelijke uitgaven die Jan wel eens deed om de door hem benodigde materialen te kopen liepen wel eens een beetje uit de hand, waardoor Anneke wel eens genoodzaakt was om Jan een beetje vermanend toe te spreken, want ze verkochten de door hen gemaakte kunstwerken immers maar zelden waardoor ze dus met enige regelmaat de hand op de knip moesten houden.
In het dorp waarin Jan en Anneke woonachtig waren werden ze als "apart en vreemd" gezien, en ik weet dat hen dat wel degelijk heeft geraakt, want Anneke heeft ooit eens tegen mij gezegd dat dat dé reden is geweest waarom Jan de sculptuur die mij aan De Denker van Rodin deed denken had gemaakt, want het deed hem pijn dat zijn Anneke en hij door de dorpsbewoners als "apart en vreemd" werden beschouwd.
Ik heb Jan en Anneke nu al een paar jaar niet meer gezien, en ik vraag me dan ook af of ze nog wel in de mooie Twentse streek woonachtig zijn, maar dat is nu even niet belangrijk. Wat daarentegen wél belangrijk is, is het feit dat ik Jan en Anneke nooit als "apart en vreemd" heb beschouwd, want in mijn ogen zijn we allemaal gelijk aan elkaar, en dat betekent dus ook dat mensen als Jan en Anneke in mijn ogen ook als gelijken behandeld en benaderd moeten worden. Sterker nog, laten we blij zijn met mensen als Jan en Anneke die door hun kleurrijkheid, hun kunstzinnigheid en hun vrije manier van denken en handelen nog een beetje kleur aan ons bestaan proberen te geven, dat meen ik écht.
Reacties
Een reactie posten