Zo heerlijk rustig
Het was zomaar een zaterdagmiddag waarop ik besloot dat ik thuis de boel de boel maar even moest laten, en daarom besloot ik dan ook dat het wel eens een goed idee kon zijn om een lange wandeling te gaan maken. Het weer nodigde daartoe uit, ik had er zin in, én ik wilde gewoon voor een paar uurtjes ergens anders dan thuis vertoeven. Daarom pakte ik mijn witte spijkerjas van de kapstok, nam ik mijn portemonnee van de eettafel, en liep ik vol goede moed naar de binnenstad van Enschede, in de hoop verkerend dat ik daar mijn gedachten even op een andere golflengte af kon stemmen.
Terwijl ik naar de binnenstad liep dacht ik na over dat wat ik in de binnenstad wilde gaan doen. Wilde ik gaan shoppen, of wilde ik gewoon maar een beetje door de binnenstad gaan struinen zonder een doel voor ogen te hebben. Ik wist het niet, ik kwam er maar niet uit, maar ik wilde wél gaan genieten, dat wist ik zeker, en daarom besloot ik dat het beter was dat ik, als ik in de binnenstad aan was gekomen, zou gaan besluiten wat ik daar wilde gaan doen.
Toen ik in de binnenstad aan was gekomen besloot ik dat ik eerst maar eens door de binnenstad moest gaan struinen, en dat deed ik dan ook vol overgave, want de zon scheen heerlijk warm op mijn huid en de mensen die zich samen met mij in de binnenstad bevonden waren allemaal lekker met hun eigen beslommeringen bezig, waardoor ik mij steeds meer op mijn gemak begon te voelen, en dat deed mij goed, waardoor ik besloot dat ik ook maar eens een paar winkels moest gaan bezoeken zonder daar ook maar iets te kopen.
Nadat ik dat had gedaan kreeg ik wel heel veel zin in een goede kop zwarte koffie, en daarom ging ik op een gegeven moment dan ook naar het dichtst bijzijnde terras waar ik, gevuld met de broodnodige rust, dan ook lekker rustig aan een tafeltje ging zitten. Een paar minuten later kwam een jonge vrouw naar mij toegelopen om aan mij te vragen wat ik wilde nuttigen, waarop ik aan haar liet weten dat ik graag een kop zwarte koffie zonder suiker wilde hebben. Uiteraard moest ik even op mijn bestelling wachten, waardoor ik de kans kreeg om de mensen, die aan het terras waarop ik vertoefde voorbij liepen, eens goed te observeren, zonder daarbij al te veel op te vallen. Hierdoor voelde ik mij toch wel een beetje een voyeur, maar dat kon mij op dat moment even helemaal niets schelen want ik genoot met volle teugen van het mooie weer en de mensen die zich om mij heen bevonden, waardoor ik het bijna niet in de gaten had dat de jonge vrouw de door mij bestelde koffie voor mij op het tafeltje zette. Nadat ik de prijs die voor mijn koffie gevraagd werd aan haar had betaald, bedankte ze mij op een zeer vriendelijke manier terwijl een mooie glimlach op haar mooie, iet wat gebruinde gezicht verscheen.
Terwijl ik met volle teugen van mijn zwarte koffie zonder suiker genoot, kwam in mijn gedachten een lied van Wim Sonneveld op die héél zacht, maar ook heel zeker, maar in mijn gedachten bleef hangen, waardoor ik het idee kreeg dat ik op het terras zat met mijn hoed heel gracieus op de punt van mijn neus, en dat zorgde ervoor dat ik mij nog meer ontspannen begon te voelen. De titel van dat lied luidt trouwens "Zo heerlijk rustig."
Een goed half uurtje later verliet ik het terras om lekker rustig slenterend, naar het Volkspark toe te lopen, want ik wilde niet alleen van de geneugten van de binnenstad gaan genieten, ik wilde ook van de geneugten van een stukje aangelegde natuur gaan genieten. Door het mooie weer was het in het Volkspark behoorlijk druk, waardoor ik voor héél even bang was dat de door mij in de binnenstad opgedane rust wat verstoord zou worden, maar het tegendeel bleek gelukkig waar te zijn, want de geuren van de bloeiende bloemen drongen in mijn neus, waardoor ik besefte dat op dat moment niets, maar dan ook écht helemaal niets, mijn rust nog kon verstoren, waardoor ik, véél later dan ik gepland had, uren later een beetje moe, maar zeer voldaan, gehuld in de zachte avondschemering weer naar mijn huis liep.
Terwijl ik naar de binnenstad liep dacht ik na over dat wat ik in de binnenstad wilde gaan doen. Wilde ik gaan shoppen, of wilde ik gewoon maar een beetje door de binnenstad gaan struinen zonder een doel voor ogen te hebben. Ik wist het niet, ik kwam er maar niet uit, maar ik wilde wél gaan genieten, dat wist ik zeker, en daarom besloot ik dat het beter was dat ik, als ik in de binnenstad aan was gekomen, zou gaan besluiten wat ik daar wilde gaan doen.
Toen ik in de binnenstad aan was gekomen besloot ik dat ik eerst maar eens door de binnenstad moest gaan struinen, en dat deed ik dan ook vol overgave, want de zon scheen heerlijk warm op mijn huid en de mensen die zich samen met mij in de binnenstad bevonden waren allemaal lekker met hun eigen beslommeringen bezig, waardoor ik mij steeds meer op mijn gemak begon te voelen, en dat deed mij goed, waardoor ik besloot dat ik ook maar eens een paar winkels moest gaan bezoeken zonder daar ook maar iets te kopen.
Nadat ik dat had gedaan kreeg ik wel heel veel zin in een goede kop zwarte koffie, en daarom ging ik op een gegeven moment dan ook naar het dichtst bijzijnde terras waar ik, gevuld met de broodnodige rust, dan ook lekker rustig aan een tafeltje ging zitten. Een paar minuten later kwam een jonge vrouw naar mij toegelopen om aan mij te vragen wat ik wilde nuttigen, waarop ik aan haar liet weten dat ik graag een kop zwarte koffie zonder suiker wilde hebben. Uiteraard moest ik even op mijn bestelling wachten, waardoor ik de kans kreeg om de mensen, die aan het terras waarop ik vertoefde voorbij liepen, eens goed te observeren, zonder daarbij al te veel op te vallen. Hierdoor voelde ik mij toch wel een beetje een voyeur, maar dat kon mij op dat moment even helemaal niets schelen want ik genoot met volle teugen van het mooie weer en de mensen die zich om mij heen bevonden, waardoor ik het bijna niet in de gaten had dat de jonge vrouw de door mij bestelde koffie voor mij op het tafeltje zette. Nadat ik de prijs die voor mijn koffie gevraagd werd aan haar had betaald, bedankte ze mij op een zeer vriendelijke manier terwijl een mooie glimlach op haar mooie, iet wat gebruinde gezicht verscheen.
Terwijl ik met volle teugen van mijn zwarte koffie zonder suiker genoot, kwam in mijn gedachten een lied van Wim Sonneveld op die héél zacht, maar ook heel zeker, maar in mijn gedachten bleef hangen, waardoor ik het idee kreeg dat ik op het terras zat met mijn hoed heel gracieus op de punt van mijn neus, en dat zorgde ervoor dat ik mij nog meer ontspannen begon te voelen. De titel van dat lied luidt trouwens "Zo heerlijk rustig."
Een goed half uurtje later verliet ik het terras om lekker rustig slenterend, naar het Volkspark toe te lopen, want ik wilde niet alleen van de geneugten van de binnenstad gaan genieten, ik wilde ook van de geneugten van een stukje aangelegde natuur gaan genieten. Door het mooie weer was het in het Volkspark behoorlijk druk, waardoor ik voor héél even bang was dat de door mij in de binnenstad opgedane rust wat verstoord zou worden, maar het tegendeel bleek gelukkig waar te zijn, want de geuren van de bloeiende bloemen drongen in mijn neus, waardoor ik besefte dat op dat moment niets, maar dan ook écht helemaal niets, mijn rust nog kon verstoren, waardoor ik, véél later dan ik gepland had, uren later een beetje moe, maar zeer voldaan, gehuld in de zachte avondschemering weer naar mijn huis liep.
Reacties
Een reactie posten