Heavy Metal
Het is er altijd al geweest, het zat al in mijn bloed, maar ik had het niet in de gaten. Het zal er ook altijd zijn, en daar kan ik mee leven, want ik ben een Heavy Metal liefhebber in hart en nieren. Maar hoe ben ik eigenlijk aan de Heavy Metal muziek gekomen? Daar kan ik een duidelijk antwoord op geven.
In de jaren zestig van de vorige eeuw raakte ik onder de invloed van verschillende muziekstromingen, en uiteraard hoorde de Rock muziek daar ook bij (denk daarbij vooral aan de muziek van The Rolling Stones en Jimi Hendrix). Maar de invloed die de Rock muziek op mij uitoefende nam al snel af toen de jaren zeventig aanbraken, want in die jaren kwam de in mijn ogen totaal niets zeggende, en dus totaal waardeloze, discomuziek veel te sterk naar voren, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik in een totaal niets zeggend musicologisch decennium terecht was gekomen.
Dat zorgde ervoor dat ik naar de meer heftigere bands en muziekgenres begon te zoeken, waardoor ik op een mooie dag bij de muziek van de Britse band The Sweet terecht kwam. Die band had op dat moment dat gene in zich waar ik naar zocht, want de leden van die band zochten in die tijd de grenzen van het toen toelaatbare op, waardoor ze in mijn ogen écht opvielen. Dat deden ze naar mijn mening met de songs Ballroom Blitz en vooral Hell Raiser. Maar zelfs dat was voor mij op een gegeven moment niet hard en heftig genoeg meer, waardoor ik dus weer verder ging met mijn persoonlijke zoektocht naar de bands die écht hard en heftig waren, en dat zorgde ervoor dat ik kennis maakte met de muziek van de Britse band Motörhead.
Die band zorgde ervoor dat ik kennis maakte met de échte sound van de Heavy Metal muziek die we heden ten dage kennen, want Lemmy Kilmister, de zanger/bassist én oprichter van de band, zorgde er met zijn trawanten voor dat ik niet alleen verknocht raakte aan de Heavy Metal muziek, maar ook aan de illustere wereld die daar omheen hangt. De songs die mij van die band nog het meest zijn bijgebleven zijn Bomber, Orgasmatron, Please Don't Touch, Stone Deaf Forever, Ace of Spades, Motörhead, We Are The Roadcrew en The Chase Is Better Than The Catch. Helaas bestaat de band niet meer daar Lemmy Kilmister vorig jaar aan de gevolgen van kanker is overleden.
Door de muziek van Motörhead leerde ik ook de muziek van de Amerikaanse band Metallica kennen, waardoor ik er achter kwam dat de Heavy Metal muziek verschillende subgenres kent. Metallica is een Trash Metal band die, voor zover dat mogelijk was, nóg harder dan Motörhead klonk. Het eerste album dat ik van die band kocht was het album Kill Em All, waardoor ik vernam dat de Heavy Metal muziek niet alleen zwaar en bombastisch kan klinken, maar ook super snel kan zijn (iets waar de eveneens Amerikaanse band Slayer later gretig gebruik van maakte). De songs die mij van Metallica het meest zijn bijgebleven zijn
For Whom The Bell Tolls, Enter Sandman, One, And Justice For All, Creeping Death, Am I Evil? (een Cover van Diamondhead), Sad But True, The Unforgiven en Seek And Destroy.
Door de band Metallica leerde ik ook de muziek van de Trash Metalband Slayer kennen. Deze band wordt onder de bands gerekend die satanische teksten gebruiken, terwijl de leden van de band zelf niet écht satanisch zijn ( Tom Araya, de zanger/bassist van de band is immers een belijdend katholiek) . De band valt vooral op door hun vlijmscherpe teksten die in mijn ogen meer sociaal kritisch dan satanisch zijn ( de tekst van de song Desciple is daar een zeer goed voorbeeld van), hoewel ik het mij héél goed voor kan stellen dat er mensen zijn die daar héél anders over denken. De band heeft in zijn bestaan vele tegenslagen te verwerken gekregen (waaronder de dood van de gitarist/componist én mede oprichter Jeff Hannemann), maar dat weerhield hen er niet van om door te gaan met hun zeer indrukwekkende werk. De songs die mij tot nu toe het meest van deze band zijn bijgebleven zijn Eyes Of The Insane, Angel Of Death (de meest beruchte song van de band daar de song over de Duitse oorlogsmisdadiger Josef Mengele gaat), Dead Skin Mask, Stain Of Mind, War Zone, New Faith, Die By The Sword, Expendable Youth, War Ensemble, Killing Fields, Mandatory Suïcide en Chemical Warfare.
Via de band Slayer maakte ik ook kennis met de muziek van bands als Antrax, Mega Deth, Arch Enemy, Kreator, Avenged Sevenfold, Immortal, Entombed, Nile, Machine Head, W.A.S.P, Kataklism, Bolt Thrower, Cannibal Corpse, Rammstein, Iron Maiden, Judas Priest en de extreem satanische bands Morbid Angel en Dimmu Borgir, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat mijn favoriete muziek zeer extreem, en zelfs zeer satanisch kan zijn. Dit neemt niet weg dat ik zelf niet satanisch ben, want er zijn door Heavy Metal artiesten uitspraken gedaan waar zelfs ik niet achter kan én wil staan, daar ik de Heavy Metal muziek als entertainment zie, en niet als een expres kwetsende of religieuze kwestie.
In de jaren zestig van de vorige eeuw raakte ik onder de invloed van verschillende muziekstromingen, en uiteraard hoorde de Rock muziek daar ook bij (denk daarbij vooral aan de muziek van The Rolling Stones en Jimi Hendrix). Maar de invloed die de Rock muziek op mij uitoefende nam al snel af toen de jaren zeventig aanbraken, want in die jaren kwam de in mijn ogen totaal niets zeggende, en dus totaal waardeloze, discomuziek veel te sterk naar voren, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik in een totaal niets zeggend musicologisch decennium terecht was gekomen.
Dat zorgde ervoor dat ik naar de meer heftigere bands en muziekgenres begon te zoeken, waardoor ik op een mooie dag bij de muziek van de Britse band The Sweet terecht kwam. Die band had op dat moment dat gene in zich waar ik naar zocht, want de leden van die band zochten in die tijd de grenzen van het toen toelaatbare op, waardoor ze in mijn ogen écht opvielen. Dat deden ze naar mijn mening met de songs Ballroom Blitz en vooral Hell Raiser. Maar zelfs dat was voor mij op een gegeven moment niet hard en heftig genoeg meer, waardoor ik dus weer verder ging met mijn persoonlijke zoektocht naar de bands die écht hard en heftig waren, en dat zorgde ervoor dat ik kennis maakte met de muziek van de Britse band Motörhead.
Die band zorgde ervoor dat ik kennis maakte met de échte sound van de Heavy Metal muziek die we heden ten dage kennen, want Lemmy Kilmister, de zanger/bassist én oprichter van de band, zorgde er met zijn trawanten voor dat ik niet alleen verknocht raakte aan de Heavy Metal muziek, maar ook aan de illustere wereld die daar omheen hangt. De songs die mij van die band nog het meest zijn bijgebleven zijn Bomber, Orgasmatron, Please Don't Touch, Stone Deaf Forever, Ace of Spades, Motörhead, We Are The Roadcrew en The Chase Is Better Than The Catch. Helaas bestaat de band niet meer daar Lemmy Kilmister vorig jaar aan de gevolgen van kanker is overleden.
Door de muziek van Motörhead leerde ik ook de muziek van de Amerikaanse band Metallica kennen, waardoor ik er achter kwam dat de Heavy Metal muziek verschillende subgenres kent. Metallica is een Trash Metal band die, voor zover dat mogelijk was, nóg harder dan Motörhead klonk. Het eerste album dat ik van die band kocht was het album Kill Em All, waardoor ik vernam dat de Heavy Metal muziek niet alleen zwaar en bombastisch kan klinken, maar ook super snel kan zijn (iets waar de eveneens Amerikaanse band Slayer later gretig gebruik van maakte). De songs die mij van Metallica het meest zijn bijgebleven zijn
For Whom The Bell Tolls, Enter Sandman, One, And Justice For All, Creeping Death, Am I Evil? (een Cover van Diamondhead), Sad But True, The Unforgiven en Seek And Destroy.
Door de band Metallica leerde ik ook de muziek van de Trash Metalband Slayer kennen. Deze band wordt onder de bands gerekend die satanische teksten gebruiken, terwijl de leden van de band zelf niet écht satanisch zijn ( Tom Araya, de zanger/bassist van de band is immers een belijdend katholiek) . De band valt vooral op door hun vlijmscherpe teksten die in mijn ogen meer sociaal kritisch dan satanisch zijn ( de tekst van de song Desciple is daar een zeer goed voorbeeld van), hoewel ik het mij héél goed voor kan stellen dat er mensen zijn die daar héél anders over denken. De band heeft in zijn bestaan vele tegenslagen te verwerken gekregen (waaronder de dood van de gitarist/componist én mede oprichter Jeff Hannemann), maar dat weerhield hen er niet van om door te gaan met hun zeer indrukwekkende werk. De songs die mij tot nu toe het meest van deze band zijn bijgebleven zijn Eyes Of The Insane, Angel Of Death (de meest beruchte song van de band daar de song over de Duitse oorlogsmisdadiger Josef Mengele gaat), Dead Skin Mask, Stain Of Mind, War Zone, New Faith, Die By The Sword, Expendable Youth, War Ensemble, Killing Fields, Mandatory Suïcide en Chemical Warfare.
Via de band Slayer maakte ik ook kennis met de muziek van bands als Antrax, Mega Deth, Arch Enemy, Kreator, Avenged Sevenfold, Immortal, Entombed, Nile, Machine Head, W.A.S.P, Kataklism, Bolt Thrower, Cannibal Corpse, Rammstein, Iron Maiden, Judas Priest en de extreem satanische bands Morbid Angel en Dimmu Borgir, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat mijn favoriete muziek zeer extreem, en zelfs zeer satanisch kan zijn. Dit neemt niet weg dat ik zelf niet satanisch ben, want er zijn door Heavy Metal artiesten uitspraken gedaan waar zelfs ik niet achter kan én wil staan, daar ik de Heavy Metal muziek als entertainment zie, en niet als een expres kwetsende of religieuze kwestie.
Reacties
Een reactie posten