Een Oude Eikenboom
Het is nu ongeveer twee maanden geleden dat ik op een dag waarop het gelukkig nog niet zo warm was, lichtelijk in mijn gedachten verzonken, in het Ledeboer park in Enschede een lange wandeling maakte. De mensen die zich om mij heen bevonden hadden allemaal, net als ik, hun eigen reden om op dat moment in het Ledeboer park aanwezig te zijn, waardoor ik het gevoel kreeg dat we op dat moment allemaal voor heel even met elkaar verbonden waren, zonder dat we dat écht in de gaten hadden, en dat zorgde ervoor dat er een prettige ontspannen sfeer onder ons ontstond.
Het Ledeboer park is geen park die netjes door deskundigen is aangelegd, het is juist een park waarin de natuur lekker zijn eigen gang kan gaan, waardoor het erop lijkt dat het park er rommelig en onverzorgd uitziet, terwijl de natuur er zelf voor zorgt dat alles wat in de natuur thuis hoort op een natuurlijke manier netjes wordt opgeruimd. De ongerepte natuur heeft in mijn hart een zeer speciaal plekje daar ik alleen in de ongerepte natuur en de stilte volledig tot rust kan komen, en het komt volgens mij juist daardoor dat er toen op die mooie dag een zeer ontspannen sfeer tussen de mensen die zich om mij heen bevonden en mij ontstond.
Zoals ik eerder al schreef maakte ik op de betreffende dag, terwijl ik lichtelijk in gedachten verzonken was, een lange wandeling in het eerder genoemde park. Hierdoor had ik het niet in de gaten dat ik langzaam maar ook heel zeker naar een oude Eikenboom liep, die daar naar mijn mening al meer dan honderd jaar stond. Toen het langzaam tot mij doordrong dat ik naar de oude Eikenboom liep, besloot ik dat ik even op het bankje die naast de betreffende boom was geplaatst wilde gaan zitten, en toen ik dat eenmaal had gedaan moest ik denken aan het feit dat de avonden in de maand september weer langer en kouder zouden gaan worden, waardoor ik toen toch een beetje melancholisch werd, want de oude herinneringen die ik voor een zeer lange tijd voor mijzelf in mij verborgen had gehouden, kwamen opeens weer in mij op, zonder dat ik daar op dat moment ook maar iets tegen kon doen.
Ik moest terugdenken aan mijn kindertijd waarin ik heel wat heb beleefd wat niet altijd even prettig was, want mijn biologische vader was een man die er nooit voor mijn moeder en mij was als dat nodig was. Ik ben er heel eerlijk in dat ik daardoor niet alleen een trauma heb opgelopen, maar ook een, laten we maar zeggen, minder vertrouwen in het instituut dat huwelijk heet. Ik moest toen ook terugdenken aan mijn familieleden, waar ik zielsveel van hield, die een lange tijd geleden zijn overleden, waardoor ik mij er toen op betrapte dat er een paar tranen uit mijn ogen stroomden, waarna ik besloot dat het wellicht beter was dat ik aan mijn positievere belevenissen zou gaan denken, en dat deed ik toen dan ook maar wat graag want ik ben een persoon die van nature een positieve instelling heeft.
Na een tijdje begon ik mij af te vragen wat er bij de oude Eikenboom allemaal is gebeurd, waardoor mijn gedachten in een soort van dromerige, en misschien wel fantasierijke stand werden gezet. Zijn er huwelijksaanzoeken bij de oude Eikenboom geweest? Zijn er eenzame mensen geweest die een vorm van troost bij de oude Eikenboom hebben gezocht? Zijn er mensen geweest die bij de oude Eikenboom sorry voor alles hebben gezegd? Welke kleding droegen de mensen die bij de oude Eikenboom op het bankje hebben gezeten? Wat hield hen in hun dagelijkse leven bezig? Van welke muzieksoorten hebben ze gehouden? Hielden ze van andere mensen? Hielden ze van zichzelf? Het waren de vragen waar ik uiteraard geen antwoorden op heb gekregen, en ook nooit zal krijgen, en dat hoort ook zo te zijn, want dat wat in het verleden rust moet daar ook blijven, ook al willen we soms dat dat niet het geval is.
Na de betreffende dag waarin ik, lichtelijk in gedachten verzonken, een lange wandeling in het Ledeboer park maakte, heb ik mijn leven weer opgepakt waar ik het voor heel even had achtergelaten, want het leven bestaat dan wel uit voor en tegenspoed, het bestaat ook uit liefde, warmte, geluk én een héél klein beetje melancholie, waar ik als geen ander over mee kan praten.
Het Ledeboer park is geen park die netjes door deskundigen is aangelegd, het is juist een park waarin de natuur lekker zijn eigen gang kan gaan, waardoor het erop lijkt dat het park er rommelig en onverzorgd uitziet, terwijl de natuur er zelf voor zorgt dat alles wat in de natuur thuis hoort op een natuurlijke manier netjes wordt opgeruimd. De ongerepte natuur heeft in mijn hart een zeer speciaal plekje daar ik alleen in de ongerepte natuur en de stilte volledig tot rust kan komen, en het komt volgens mij juist daardoor dat er toen op die mooie dag een zeer ontspannen sfeer tussen de mensen die zich om mij heen bevonden en mij ontstond.
Zoals ik eerder al schreef maakte ik op de betreffende dag, terwijl ik lichtelijk in gedachten verzonken was, een lange wandeling in het eerder genoemde park. Hierdoor had ik het niet in de gaten dat ik langzaam maar ook heel zeker naar een oude Eikenboom liep, die daar naar mijn mening al meer dan honderd jaar stond. Toen het langzaam tot mij doordrong dat ik naar de oude Eikenboom liep, besloot ik dat ik even op het bankje die naast de betreffende boom was geplaatst wilde gaan zitten, en toen ik dat eenmaal had gedaan moest ik denken aan het feit dat de avonden in de maand september weer langer en kouder zouden gaan worden, waardoor ik toen toch een beetje melancholisch werd, want de oude herinneringen die ik voor een zeer lange tijd voor mijzelf in mij verborgen had gehouden, kwamen opeens weer in mij op, zonder dat ik daar op dat moment ook maar iets tegen kon doen.
Ik moest terugdenken aan mijn kindertijd waarin ik heel wat heb beleefd wat niet altijd even prettig was, want mijn biologische vader was een man die er nooit voor mijn moeder en mij was als dat nodig was. Ik ben er heel eerlijk in dat ik daardoor niet alleen een trauma heb opgelopen, maar ook een, laten we maar zeggen, minder vertrouwen in het instituut dat huwelijk heet. Ik moest toen ook terugdenken aan mijn familieleden, waar ik zielsveel van hield, die een lange tijd geleden zijn overleden, waardoor ik mij er toen op betrapte dat er een paar tranen uit mijn ogen stroomden, waarna ik besloot dat het wellicht beter was dat ik aan mijn positievere belevenissen zou gaan denken, en dat deed ik toen dan ook maar wat graag want ik ben een persoon die van nature een positieve instelling heeft.
Na een tijdje begon ik mij af te vragen wat er bij de oude Eikenboom allemaal is gebeurd, waardoor mijn gedachten in een soort van dromerige, en misschien wel fantasierijke stand werden gezet. Zijn er huwelijksaanzoeken bij de oude Eikenboom geweest? Zijn er eenzame mensen geweest die een vorm van troost bij de oude Eikenboom hebben gezocht? Zijn er mensen geweest die bij de oude Eikenboom sorry voor alles hebben gezegd? Welke kleding droegen de mensen die bij de oude Eikenboom op het bankje hebben gezeten? Wat hield hen in hun dagelijkse leven bezig? Van welke muzieksoorten hebben ze gehouden? Hielden ze van andere mensen? Hielden ze van zichzelf? Het waren de vragen waar ik uiteraard geen antwoorden op heb gekregen, en ook nooit zal krijgen, en dat hoort ook zo te zijn, want dat wat in het verleden rust moet daar ook blijven, ook al willen we soms dat dat niet het geval is.
Na de betreffende dag waarin ik, lichtelijk in gedachten verzonken, een lange wandeling in het Ledeboer park maakte, heb ik mijn leven weer opgepakt waar ik het voor heel even had achtergelaten, want het leven bestaat dan wel uit voor en tegenspoed, het bestaat ook uit liefde, warmte, geluk én een héél klein beetje melancholie, waar ik als geen ander over mee kan praten.
Reacties
Een reactie posten