Sandra

In de jaren 80 van de vorige eeuw heb ik in Enschede een vrouw leren kennen die door haar mooie iet wat gebruinde uiterlijk een zeer grote indruk op mij maakte. Dat had ze snel in de gaten waardoor Sandra mij met al haar voor mij onweerstaanbare charmes en haar charisma helemaal inpakte, en dat vond ik op dat moment helemaal niet erg want ik vond haar gewoon een lekker stuk waaraan ik op dat moment geen weerstand kon en wilde bieden. Hierdoor waande ik mij in de zevende hemel waardoor ik het gevoel kreeg dat ik de hele wereld aankon, en dat ik iedereen die tussen Sandra en mij in kwam staan zonder moeite wel eventjes aan de kant zou zetten. Dat juist gevoel een zeer grote misvatting zou blijken te zijn zou later blijken.

Sandra liet al snel aan mij zien dat ze vooral seks met mij wilde hebben, terwijl ik in die tijd niet alleen opzoek naar seks was, maar ook naar een relatie die veel dieper ging. Met andere woorden: ik wilde een échte relatie die niet alleen op seks, maar ook op liefde, tederheid en vertrouwen gebaseerd was daar ik in die tijd nogal onzeker en kwetsbaar was. Toen ik dat aan haar liet weten bezwoer ze mij dat zij aan al mijn verlangens kon voldoen, waardoor ik besloot dat ik met haar de sprong in het duister maar moest maken, en voordat ik het in de gaten had lag ik met Sandra in haar bed om heerlijke seks met haar te hebben.

Hierdoor voelde ik mij sterker dan ooit, hierdoor voelde ik dat ik eindelijk een man was geworden, en dat maakte mij op dat moment gelukkiger dat ooit. Naast het hebben van seks deden Sandra en ik van alles met elkaar, we gingen samen uit, we gingen op familiebezoek, we gingen op vakantie en we besloten dat we samen wilden gaan wonen in Enschede of Hengelo (O), de stad waarin ik geboren ben, maar helaas werd dat plan op een wrede manier gedwarsboomd. Dat kwam door een man die op een dag bij de voordeur van mijn huis voor mij stond met een blik in zijn ogen die niet veel goeds voorspelde.

Hij vroeg aan mij of ik Sandra kende, waarop ik antwoordde dat ik wél een Sandra kende maar dat ik niet wist of we dezelfde vrouw voor ogen hadden. Ik vroeg hem daarom dan ook of hij mij iets kon vertellen over het uiterlijk en het karakter van Sandra, de vrouw waar ik op dat moment zo heel veel van hield. Wat hij mij toen vertelde sloeg mij keihard in mijn gezicht waardoor ik voelde dat ik figuurlijk door de grond zakte.

Ik probeerde hem vriendelijk ertoe te bewegen om weg te gaan, maar hij bleef volhardend voor mij staan want hij vond dat ik op de hoogte moest worden gebracht van het feit dat Sandra een vrouw was die je niet kon vertrouwen en dat wekte mijn volledige aandacht, en dat was de reden waarom ik hem uitnodigde om samen met mij een kop koffie te drinken. Hij nam de uitnodiging gretig aan waarna ik samen met hem mijn huis inliep daar ik voelde dat mij mij niets aan wilde doen, maar mij juist wilde waarschuwen voor de gevaren die Sandra in zich bleek te hebben.

Toen wij aan mijn eettafel waren gaan zitten verscheen er een beminnelijke glimlach op zijn gezicht, waarmee hij zich wilde verontschuldigen voor zijn onaangekondigde bezoek aan mij. Hij vertelde aan mij dat hij Gerrit heette en dat hij als kok van een bejaardenhuis in Enschede de kost verdiende. Hij vertelde ook aan mij hoe hij Sandra had leren kennen en dat ze ook op hem een zeer grote indruk had gemaakt met haar onweerstaanbare charmes en haar charisma, maar daarna vertelde hij ook aan mij dat hij twee kinderen met Sandra had. Hierdoor werd bij hem het gevoel gesterkt dat hij met Sandra een relatie had die sterk genoeg zou zijn om de zwaarste stormen te doorstaan, tot de dag waarop bleek dat Sandra al jaren vreemd ging aanbrak en dat hij zich daardoor gebroken én bedrogen voelde.

"Je moet van haar af John", zei hij nadat hij een slokje van zijn koffie had genomen. "Je moet van haar af, want ze liegt en bedriegt je waar je bij staat, ze gaat met andere mannen naar bed terwijl jij haar vertrouwt. Heb je er bezwaar tegen dat ik een sigaret opsteek?" Ik liet Gerrit weten dat ik er geen bezwaar tegen had dat hij een sigaret opstak. "Je probeert Sandra toch niet voor je terug te winnen?" vroeg ik aan Gerrit die mij toen wel heel erg verbaasd aankeek. "Natuurlijk probeer ik Sandra niet voor mij terug te winnen, ik probeer je juist voor haar te waarschuwen, zie je dat niet in of ben je écht zo dom om dat te denken" luidde zijn reactie. Terwijl Gerrit deze reactie aan mij gaf haalde hij een een kleine foto uit zijn portemonnee. "Op deze foto zijn mijn huidige vrouw én de twee kinderen die ik met Sandra had te zien waardoor ik dus redenen genoeg heb om Sandra niet terug te willen. Het enige wat ik wil dat jij gewaarschuwd wordt voor de sloerie die Sandra heet, begrijp je dat?", vroeg Gerrit terwijl hij een diepe slaakte. "Ik begrijp je, maar ik moet de informatie die je mij over Sandra hebt gegeven wél even zien te verwerken, want het raakt mij nogal. Ik zal Sandra vertellen dat je bij mij bent geweest om mij te waarschuwen, want dan krijgt Sandra de kans om haar kant van de zaak aan mij te vertellen. Pas als ze dat gedaan heeft kan ik bepalen of de waarheid en niets anders dan de waarheid aan mij wordt verteld, pas dan kan ik bepalen of ik een eind aan de relatie die ik met Sandra heb moet beëindigen of niet". Gerrit keek mij zwijgend en berijpend aan. "Ik moet nu gaan, maar voordat ik wegga moet ik je even vertellen hoe ik aan jouw adres ben gekomen, want dat ben ik je wel verschuldigd. Ik heb Sandra laten volgen door een privé-detective, door haar ben ik aan jouw adres gekomen, en wees niet bevreesd, je zult mij niet meer terug zien, ik zal je met rust laten, want dat verdien je wel omdat je een man bent die door een sloerie bedrogen wordt, en daarom wens ik je voor de toekomst veel sterkte en geluk met een andere vrouw die je wél kunt vertrouwen toe". Met deze woorden verliet Gerrit mijn woning waarna hij slenterend naar zijn auto liep die tegenover mijn huis in een parkeerhaven geparkeerd stond.

Ik heb Sandra dezelfde dag nog geconfronteerd met de uitspraken die Gerrit over haar had gedaan, en vreemd genoeg weersprak ze de uitspraken van Gerrit niet, terwijl ik dat juist wél had verwacht. "Het klopt, ik ging toen vreemd, en ik ga nog steeds vreemd, ook nu ik een relatie met jou heb John. Ik doe dat omdat ik er gewoon geen genoeg van kan krijgen, ik doe dat omdat ik het wil, ik doe dat omdat ik het spannend vindt, én ik doe dat omdat de sommige mannen net als jij zo heerlijk naïef en manipuleerbaar zijn, en daarom neem ik wat ik kan krijgen, genadeloos, gratis en voor niets, en dat maakt het zo heerlijk lekker. Gerrit was lekker, voor een paar jaren, en jij was lekker, voor een paar maanden. Ik ga nu, ik laat je achter mij, je zal mij niet terug zien, ik zal uit jouw leven verdwijnen als sneeuw voor de zon en ik zal in het leven van Erik gaan verschijnen, want hij is in bed veel beter dan Gerrit en jij bij elkaar". Terwijl Sandra de laatste woorden uitsprak met een sarcasme die zijn weerga niet kende, verliet ze mijn huis om nooit meer terug te komen.

Natuurlijk was ik door haar reactie die ik totaal niet verwachtte behoorlijk uit het veld geslagen, maar wat mij tot op de dag van vandaag nog het meest verwonderd is het feit dat Sandra tijdens ons laatste gesprek geen enkel woord over de kinderen die ze samen met Gerrit had heeft gezegd, en dat steekt mij nog steeds.