Anneke
In de tijd waarin ik nog vaak schilderde en tekende heb ik op een mooie dag de in mijn ogen zeer aantrekkelijke Anneke leren kennen, waardoor ik op de ene of de andere manier iets anders tegen het leven in het algemeen aan ging kijken. Anneke palmde mij met haar vrijgevochten geest zonder daar al te veel moeite voor te hoeven doen helemaal in, waardoor ik voor heel even het gevoel had dat ik in de zevende hemel leefde, en dat was op den duur ook in mijn schilderijen en tekeningen te zien, want ze werden opeens allemaal een stuk fleuriger en frisser van kleur en uitstraling.
Anneke was in die tijd net als ik niet op zoek naar een vaste relatie of iets wat daar in de verste verte ook maar op leek, we waren zelfs niet eens op zoek naar een vluggertje, we waren beiden op zoek naar een mooie platonische verhouding, dat maakten we ieder op onze eigen manier ook wel aan elkaar duidelijk, en dat ging ons allebei verrassend gemakkelijk af.
Anneke en ik hadden veel met elkaar gemeen, want Anneke maakte er geen geheim van dat ze het zo nu en dan best wel lekker vond om eens een avondje lekker te gaan stappen in de mooie binnenstad van Enschede, ze schroomde zich er ook niet voor om met enige regelmaat een bezoekje aan een museum te brengen, ze schroomde zich er ook niet voor om vaak in een goed boek te lezen, en ze schroomde zich er al helemaal niet voor om vaak naar klassieke muziek te luisteren.
Haar meest favoriete muziekstukken uit het klassieke genre waren toch wel de Requiem van Wolfgang Amadeus Mozart, de Requiem van Giuseppe Verdi, de Toten Kinder Lieder van Gustav Mahler, de Requiem van Maurice Duruflé, de vijfde symfonie van Gustav Mahler(vooral het adagietto uit dat muziekstuk), en de Peer Gynt suite van Edvard Grieg. Daar kon ik mij helemaal in vinden want ook ik was vooral in die tijd, die voor mij zeer creatief was, ook een fanatiek liefhebber van de klassieke muziek daar die muziek mij in die tijd zeer inspireerde tot het maken van mijn meest favoriete schilderijen en tekeningen.
Anneke behoorde echter ook in de categorie van de stille wateren die diepe gronden hebben, want na verloop van tijd kwam ik er achter dat Anneke een dochter had waar ze het liefst niet over sprak. Ik begon mij af te vragen waarom ze niet over haar dochter wilde spreken, ik liet het er maar bij omdat ik vond dat dat in haar privésfeer viel. Tóch begon ze op een gegeven moment, terwijl ze aan de eettafel die in mijn keuken staat, tóch over haar dochter te praten, want ze moest tóch het een en ander over haar dochter aan mij kwijt. Terwijl ik haar verhaal aanhoorde ging ik, vol aandacht, op de rand van mijn eettafel zitten, en toen ze aan mij vertelde dat haar dochter het slachtoffer van een loverboy was geworden, nam ik haar hoofd zacht in mijn handen, streelde haar zacht door haar iet wat verwarde donkerblonde haren, gaf haar een zachte kus op haar voorhoofd, waarna ik haar hoofd zonder een woord te zeggen zacht tegen mijn borst aandrukte.
Ze vertelde aan mij dat ze hemel en aarde heeft moeten verzetten om haar dochter uit de klauwen van de loverboy te krijgen, en ze vertelde mij ook dat de loverboy er voor had gezorgd dat haar dochter aan de harddrugs verslaafd was geraakt. Dit raakte mij diep in mijn hart want de loverboy liet hierdoor zien dat hij alleen aan zichzelf, en niet aan de dochter van Anneke dacht. Toen ik aan Anneke vroeg wat de politie voor Anneke en haar dochter in die tijd hebben gedaan, zag ik dat er een vreselijk verbitterde uitdrukking op het gezicht van Anneke verscheen, waarmee ze aan mij duidelijk maakte dat de politie niets had gedaan om haar dochter uit de hebberige klauwen van de loverboy te halen, waardoor ik voelde dat er een bepaalde woede in mijn hart ontstond, want het was immers Anneke die een reddingsactie voor haar dochter op touw moest zetten, daar de politie niets tegen de loverboy ondernam.
Hoe ze haar dochter uit de klauwen van de loverboy heeft weten te krijgen heeft Anneke mij toen tot in de fijnste details verteld, daarnaast vertelde ook aan mij dat ze bij de reddingsactie, die ze samen met een paar van haar beste vrienden ondernam, zelf bijna het leven had gelaten daar ze door de loverboy met een vuurwapen werd beschoten. Om dat aan mij te bewijzen opende ze haar licht rode blouse waardoor de littekens die de schotwonden hadden veroorzaakt duidelijk zichtbaar werden.
Nadat ze haar blouse weer had dichtgeknoopt vertelde ze aan mij dat de politie na de bevrijdingsactie zeer boos op haar was geweest omdat ze volgens hen niet alleen het leven van haar dochter en haarzelf in gevaar had gebracht, maar ook het leven van de vrienden die haar bij de bevrijdingsactie hadden geholpen, en dat deed voor Anneke definitief de deur dicht.
Het werd voor mij toen wel duidelijk dat Anneke een vrouw was die niet met zich liet sollen, waardoor ik in haar een vrouw ging zien die bereid was om haar leven voor haar dochter te geven, en dat vond ik toen, en vind ik nu nog steeds zeer bewonderenswaardig.
Na enige tijd verloren Anneke en ik elkaar uit het oog, maar het uit het oog verliezen betekende voor ons niet uit het hart verliezen, want een paar dagen geleden stond Anneke mét haar dochter opeens voor mijn voordeur, waardoor ik uiteraard op een uiterst aangename manier verrast werd. Het mag duidelijk zijn dat we toen met z'n drieën heel wat te bespreken hadden, waaronder ook de kwestie met de loverboy die van de rechter een gevangenisstraf van drie jaar onvoorwaardelijk(een gevangenisstraf die in onze ogen veel te laag uit is gevallen)opgelegd heeft gekregen.
Anneke is met haar dochter, voor de veiligheid van beiden, naar een andere stad verhuisd, en dat is natuurlijk ook zeer begrijpelijk. Ik weet in welke stad Anneke en haar dochter(die volledig van de harddrugs is afgekickt)nu wonen, want ik ben van plan om Anneke en haar dochter regelmatig te bezoeken. Het mag echter ook duidelijk zijn dat ik de naam van de betreffende stad lekker geheim hou, want Anneke en haar dochter mogen op geen enkele manier meer in gevaar komen.
Anneke was in die tijd net als ik niet op zoek naar een vaste relatie of iets wat daar in de verste verte ook maar op leek, we waren zelfs niet eens op zoek naar een vluggertje, we waren beiden op zoek naar een mooie platonische verhouding, dat maakten we ieder op onze eigen manier ook wel aan elkaar duidelijk, en dat ging ons allebei verrassend gemakkelijk af.
Anneke en ik hadden veel met elkaar gemeen, want Anneke maakte er geen geheim van dat ze het zo nu en dan best wel lekker vond om eens een avondje lekker te gaan stappen in de mooie binnenstad van Enschede, ze schroomde zich er ook niet voor om met enige regelmaat een bezoekje aan een museum te brengen, ze schroomde zich er ook niet voor om vaak in een goed boek te lezen, en ze schroomde zich er al helemaal niet voor om vaak naar klassieke muziek te luisteren.
Haar meest favoriete muziekstukken uit het klassieke genre waren toch wel de Requiem van Wolfgang Amadeus Mozart, de Requiem van Giuseppe Verdi, de Toten Kinder Lieder van Gustav Mahler, de Requiem van Maurice Duruflé, de vijfde symfonie van Gustav Mahler(vooral het adagietto uit dat muziekstuk), en de Peer Gynt suite van Edvard Grieg. Daar kon ik mij helemaal in vinden want ook ik was vooral in die tijd, die voor mij zeer creatief was, ook een fanatiek liefhebber van de klassieke muziek daar die muziek mij in die tijd zeer inspireerde tot het maken van mijn meest favoriete schilderijen en tekeningen.
Anneke behoorde echter ook in de categorie van de stille wateren die diepe gronden hebben, want na verloop van tijd kwam ik er achter dat Anneke een dochter had waar ze het liefst niet over sprak. Ik begon mij af te vragen waarom ze niet over haar dochter wilde spreken, ik liet het er maar bij omdat ik vond dat dat in haar privésfeer viel. Tóch begon ze op een gegeven moment, terwijl ze aan de eettafel die in mijn keuken staat, tóch over haar dochter te praten, want ze moest tóch het een en ander over haar dochter aan mij kwijt. Terwijl ik haar verhaal aanhoorde ging ik, vol aandacht, op de rand van mijn eettafel zitten, en toen ze aan mij vertelde dat haar dochter het slachtoffer van een loverboy was geworden, nam ik haar hoofd zacht in mijn handen, streelde haar zacht door haar iet wat verwarde donkerblonde haren, gaf haar een zachte kus op haar voorhoofd, waarna ik haar hoofd zonder een woord te zeggen zacht tegen mijn borst aandrukte.
Ze vertelde aan mij dat ze hemel en aarde heeft moeten verzetten om haar dochter uit de klauwen van de loverboy te krijgen, en ze vertelde mij ook dat de loverboy er voor had gezorgd dat haar dochter aan de harddrugs verslaafd was geraakt. Dit raakte mij diep in mijn hart want de loverboy liet hierdoor zien dat hij alleen aan zichzelf, en niet aan de dochter van Anneke dacht. Toen ik aan Anneke vroeg wat de politie voor Anneke en haar dochter in die tijd hebben gedaan, zag ik dat er een vreselijk verbitterde uitdrukking op het gezicht van Anneke verscheen, waarmee ze aan mij duidelijk maakte dat de politie niets had gedaan om haar dochter uit de hebberige klauwen van de loverboy te halen, waardoor ik voelde dat er een bepaalde woede in mijn hart ontstond, want het was immers Anneke die een reddingsactie voor haar dochter op touw moest zetten, daar de politie niets tegen de loverboy ondernam.
Hoe ze haar dochter uit de klauwen van de loverboy heeft weten te krijgen heeft Anneke mij toen tot in de fijnste details verteld, daarnaast vertelde ook aan mij dat ze bij de reddingsactie, die ze samen met een paar van haar beste vrienden ondernam, zelf bijna het leven had gelaten daar ze door de loverboy met een vuurwapen werd beschoten. Om dat aan mij te bewijzen opende ze haar licht rode blouse waardoor de littekens die de schotwonden hadden veroorzaakt duidelijk zichtbaar werden.
Nadat ze haar blouse weer had dichtgeknoopt vertelde ze aan mij dat de politie na de bevrijdingsactie zeer boos op haar was geweest omdat ze volgens hen niet alleen het leven van haar dochter en haarzelf in gevaar had gebracht, maar ook het leven van de vrienden die haar bij de bevrijdingsactie hadden geholpen, en dat deed voor Anneke definitief de deur dicht.
Het werd voor mij toen wel duidelijk dat Anneke een vrouw was die niet met zich liet sollen, waardoor ik in haar een vrouw ging zien die bereid was om haar leven voor haar dochter te geven, en dat vond ik toen, en vind ik nu nog steeds zeer bewonderenswaardig.
Na enige tijd verloren Anneke en ik elkaar uit het oog, maar het uit het oog verliezen betekende voor ons niet uit het hart verliezen, want een paar dagen geleden stond Anneke mét haar dochter opeens voor mijn voordeur, waardoor ik uiteraard op een uiterst aangename manier verrast werd. Het mag duidelijk zijn dat we toen met z'n drieën heel wat te bespreken hadden, waaronder ook de kwestie met de loverboy die van de rechter een gevangenisstraf van drie jaar onvoorwaardelijk(een gevangenisstraf die in onze ogen veel te laag uit is gevallen)opgelegd heeft gekregen.
Anneke is met haar dochter, voor de veiligheid van beiden, naar een andere stad verhuisd, en dat is natuurlijk ook zeer begrijpelijk. Ik weet in welke stad Anneke en haar dochter(die volledig van de harddrugs is afgekickt)nu wonen, want ik ben van plan om Anneke en haar dochter regelmatig te bezoeken. Het mag echter ook duidelijk zijn dat ik de naam van de betreffende stad lekker geheim hou, want Anneke en haar dochter mogen op geen enkele manier meer in gevaar komen.
Reacties
Een reactie posten