De Dag Waarop Het Stil Werd
Hoe begon de dag van gisteren voor mij? De dag van gisteren begon voor mij eigenlijk heel normaal. Je weet wel, ontbijtje, krantje, een muziekje en een lekker bakkie koffie erbij. Nadat ik mijn ontbijt had genuttigd en mijn krant voor een deel had gelezen, pakte ik mijn agenda erbij om te zien wat ik gisteren kon verwachten, en dat was tot mijn mag ik wel zeggen zeer grote vreugde voor de verandering eens een keer niet zo veel.
Gaandeweg de ochtend vorderde viel het mij op dat de radiozender Q-Radio muziek uitzond die niet echt vrolijk te noemen was, en toen viel bij mij het kwartje want het was gisteren immers de Nationale Rouwdag die ter nagedachtenis van de slachtoffers van Malaysia Air-vlucht MH17 werd gehouden. Ik had gisteren in het begin van de morgen een stemming die vrij goed te noemen was, maar toen het tot mij doordrong dat de eerste slachtoffers in de middag rond 16:00 uur op het vliegveld van Eindhoven aan zouden komen, maakte mijn goede stemming steeds meer plaats voor woede, machteloosheid vooral verdriet, want ik ben een mens die heel emotioneel kan zijn.
Ik heb zelf door de vliegtuigramp die vorige week donderdag in Oost-Oekraïne plaatsvond gelukkig geen mensen die mij dierbaar zijn verloren, maar ik heb een zeer grote empathie voor de mensen die wel een aantal van hun dierbaren door de vliegtuigramp verloren zijn, en daarom besloot ik dat ik gistermiddag rond 16:00 uur toch maar een minuut stilte in acht moest nemen.
De dag sleepte zich voort, ik deed de huiselijke werkzaamheden die ik moest doen, en ik probeerde voor even niet meer aan de vliegtuigramp te denken, maar vooral dat laatste wilde mij maar niet lukken, want ik zag steeds weer de brokstukken van het vliegtuig van Malaysia Air voor mij.
Ik heb geprobeerd om gistermiddag om 16:00 uur thuis te zijn, maar omdat ik na mijn huiselijke werkzaamheden ook nog een paar boodschappen moest doen is mij dat helaas niet gelukt. Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik gistermiddag om 16:00 uur in de rij voor een kassa van een bij mijn huis in de buurt staande supermarkt stond. Een van de werkneemsters van de betreffende supermarkt had al met enige regelmaat via de intercom omgeroepen dat het personeel van de supermarkt uit respect voor de slachtoffers en hun nabestaanden op het tijdstip van 16:00 uur een minuut stilte in acht wilde nemen, en dat het gewaardeerd zou worden als de klanten dat ook zouden doen, en dat gebeurde ook want iedereen die zich gistermiddag om 16:00 uur in de betreffende supermarkt bevond bleef toen zwijgend en in gedachten verzonken voor de tijdsduur van een minuut stilstaan, en dat maakte op mij een zeer grote indruk.
Nadat ik mijn boodschappen had gekocht liep ik zo snel mogelijk naar mijn huis terug terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wilde, want ik wist toen wel zeker dat de NOS en RTL verslag zouden doen van de aankomst van de eerste slachtoffers op het vliegveld van Eindhoven. Toen ik weer in mijn huis aan was gekomen zette ik mijn televisie-apparaat direct aan, terwijl ik ook dat niet wilde, maar ik deed dat door de kracht van het automatisme, waardoor ik de eerste deprimerende beelden van de thuiskomst van de slachtoffers te zien kreeg. Hierdoor kreeg ik te zien dat de mensen van het Nederlandse leger de kisten met een zeer groot respect en een zeer grote waardigheid uit de transportvliegtuigen haalden, en daar kreeg ik letterlijk de koude rillingen van want de slachtoffers hadden dagenlang in een open veld in de brandende zon gelegen, ze werden door de bergers totaal respectloos behandeld, en er werden persoonlijke bezittingen als trouwringen en geld van de slachtoffers gestolen, wat in mijn ogen een zeer grove en uiterst schandelijke schennis is.
Toen ik het hartverscheurende verslag van de aankomst van de slachtoffers geëmotioneerd bekeek, hoorde ik heel ver op de achtergrond de hartverscheurende geluiden van de hartverscheurend huilende nabestaanden van de totaal onschuldige slachtoffers, die op een laffe manier zijn vermoord door een volslagen idioot die op een knop heeft gedrukt, waardoor mijn maag zich figuurlijk in mijn lichaam omkeerde, want wie verricht nou zo'n letterlijk weerzin wekkende daad, wie wil zo'n letterlijk weerzin wekkende daad nou op zijn/haar geweten hebben? Juist ja, een gek die naar mijn mening niet op de wereld thuis hoort!
Terwijl ik het verschrikkelijke verslag van de thuiskomst van de eerste slachtoffers van Malaysia Air vlucht MH17 bekeek moest ik opeens aan de meer dan emotionele toespraak die Frans Timmermans eergisteren tijdens een spoedzitting van de Verenigde Naties in New York heeft gehouden denken, want wat sloeg hij de spijker op zijn kop!
Ik heb altijd al een zeer groot respect voor Frans Timmermans gehad, en dat respect is sinds eergisteren tot ongekende hoogtes geroeid, want in de toespraak die hij eergisteren hield verwoorde hij op een zeer passende manier de gevoelens die wij op dit moment allemaal in ons voelen. Oh ja, voordat ik het vergeet; ik heb de volledige tekst van de toespraak van Frans Timmermans op mijn Facebook-Pagina gezet.
Wat mij gistermiddag ook zeer imponeerde was de massale opkomst, aandacht, eer, respect en vooral waardigheid die door de mensen die langs de door de politie afgezette snelwegen waren gaan staan werd getoond, waardoor ik nu kan zeggen dat wij er trots op mogen zijn dat wij allemaal Nederlanders zijn die, als dat nodig is, een zeer grote steun aan een ander geven.
Al met al kan ik zeggen dat de dag van gisteren voor mij een dag is geworden die ik zeker niet snel zal vergeten, want gisteren was De Dag Waarop Het Stil Werd.
Gaandeweg de ochtend vorderde viel het mij op dat de radiozender Q-Radio muziek uitzond die niet echt vrolijk te noemen was, en toen viel bij mij het kwartje want het was gisteren immers de Nationale Rouwdag die ter nagedachtenis van de slachtoffers van Malaysia Air-vlucht MH17 werd gehouden. Ik had gisteren in het begin van de morgen een stemming die vrij goed te noemen was, maar toen het tot mij doordrong dat de eerste slachtoffers in de middag rond 16:00 uur op het vliegveld van Eindhoven aan zouden komen, maakte mijn goede stemming steeds meer plaats voor woede, machteloosheid vooral verdriet, want ik ben een mens die heel emotioneel kan zijn.
Ik heb zelf door de vliegtuigramp die vorige week donderdag in Oost-Oekraïne plaatsvond gelukkig geen mensen die mij dierbaar zijn verloren, maar ik heb een zeer grote empathie voor de mensen die wel een aantal van hun dierbaren door de vliegtuigramp verloren zijn, en daarom besloot ik dat ik gistermiddag rond 16:00 uur toch maar een minuut stilte in acht moest nemen.
De dag sleepte zich voort, ik deed de huiselijke werkzaamheden die ik moest doen, en ik probeerde voor even niet meer aan de vliegtuigramp te denken, maar vooral dat laatste wilde mij maar niet lukken, want ik zag steeds weer de brokstukken van het vliegtuig van Malaysia Air voor mij.
Ik heb geprobeerd om gistermiddag om 16:00 uur thuis te zijn, maar omdat ik na mijn huiselijke werkzaamheden ook nog een paar boodschappen moest doen is mij dat helaas niet gelukt. Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik gistermiddag om 16:00 uur in de rij voor een kassa van een bij mijn huis in de buurt staande supermarkt stond. Een van de werkneemsters van de betreffende supermarkt had al met enige regelmaat via de intercom omgeroepen dat het personeel van de supermarkt uit respect voor de slachtoffers en hun nabestaanden op het tijdstip van 16:00 uur een minuut stilte in acht wilde nemen, en dat het gewaardeerd zou worden als de klanten dat ook zouden doen, en dat gebeurde ook want iedereen die zich gistermiddag om 16:00 uur in de betreffende supermarkt bevond bleef toen zwijgend en in gedachten verzonken voor de tijdsduur van een minuut stilstaan, en dat maakte op mij een zeer grote indruk.
Nadat ik mijn boodschappen had gekocht liep ik zo snel mogelijk naar mijn huis terug terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wilde, want ik wist toen wel zeker dat de NOS en RTL verslag zouden doen van de aankomst van de eerste slachtoffers op het vliegveld van Eindhoven. Toen ik weer in mijn huis aan was gekomen zette ik mijn televisie-apparaat direct aan, terwijl ik ook dat niet wilde, maar ik deed dat door de kracht van het automatisme, waardoor ik de eerste deprimerende beelden van de thuiskomst van de slachtoffers te zien kreeg. Hierdoor kreeg ik te zien dat de mensen van het Nederlandse leger de kisten met een zeer groot respect en een zeer grote waardigheid uit de transportvliegtuigen haalden, en daar kreeg ik letterlijk de koude rillingen van want de slachtoffers hadden dagenlang in een open veld in de brandende zon gelegen, ze werden door de bergers totaal respectloos behandeld, en er werden persoonlijke bezittingen als trouwringen en geld van de slachtoffers gestolen, wat in mijn ogen een zeer grove en uiterst schandelijke schennis is.
Toen ik het hartverscheurende verslag van de aankomst van de slachtoffers geëmotioneerd bekeek, hoorde ik heel ver op de achtergrond de hartverscheurende geluiden van de hartverscheurend huilende nabestaanden van de totaal onschuldige slachtoffers, die op een laffe manier zijn vermoord door een volslagen idioot die op een knop heeft gedrukt, waardoor mijn maag zich figuurlijk in mijn lichaam omkeerde, want wie verricht nou zo'n letterlijk weerzin wekkende daad, wie wil zo'n letterlijk weerzin wekkende daad nou op zijn/haar geweten hebben? Juist ja, een gek die naar mijn mening niet op de wereld thuis hoort!
Terwijl ik het verschrikkelijke verslag van de thuiskomst van de eerste slachtoffers van Malaysia Air vlucht MH17 bekeek moest ik opeens aan de meer dan emotionele toespraak die Frans Timmermans eergisteren tijdens een spoedzitting van de Verenigde Naties in New York heeft gehouden denken, want wat sloeg hij de spijker op zijn kop!
Ik heb altijd al een zeer groot respect voor Frans Timmermans gehad, en dat respect is sinds eergisteren tot ongekende hoogtes geroeid, want in de toespraak die hij eergisteren hield verwoorde hij op een zeer passende manier de gevoelens die wij op dit moment allemaal in ons voelen. Oh ja, voordat ik het vergeet; ik heb de volledige tekst van de toespraak van Frans Timmermans op mijn Facebook-Pagina gezet.
Wat mij gistermiddag ook zeer imponeerde was de massale opkomst, aandacht, eer, respect en vooral waardigheid die door de mensen die langs de door de politie afgezette snelwegen waren gaan staan werd getoond, waardoor ik nu kan zeggen dat wij er trots op mogen zijn dat wij allemaal Nederlanders zijn die, als dat nodig is, een zeer grote steun aan een ander geven.
Al met al kan ik zeggen dat de dag van gisteren voor mij een dag is geworden die ik zeker niet snel zal vergeten, want gisteren was De Dag Waarop Het Stil Werd.
Reacties
Een reactie posten