Jolanda
Jolanda is een vrouw die in het westen van ons land nabij de kust woont, en hoewel ze een beetje zwijgzaam over komt is ze tóch een vrouw die heel openhartig is. Ze heeft vele hobby's die ze graag met anderen deelt, en één van die hobby's is het wandelen over het strand.
Het uiterlijk van Jolanda is een uiterlijk die velen onder ons mooi zouden noemen, maar wat velen niet weten is dat onder haar mooie uiterlijk een gekweld mens schuil gaat, daar haar echtgenoot enige tijd geleden aan de gevolgen van een hersentumor is overleden.
In de tijd waarin haar echtgenoot aan de hersentumor leed heeft Jolanda vaak met hem over de tijd die voor haar na zijn overlijden zou komen gesproken, en hij heeft haar in die tijd op het hart gedrukt dat ze elkaar ooit weer zouden zien daar hij een vast geloof in een leven in het hiernamaals had. Daar had Jolanda veel moeite mee daar zij niet in een leven in het hiernamaals geloofde, maar dat liet ze niet aan hem merken daar ze hem in de tijd die hij nog had niet wilde kwetsen, en daar hij dat aanvoelde sprak hij er op een gegeven moment dan ook niet meer over.
Jolanda voelde zich in die tijd vaak alleen, want door haar grote liefde voor haar man en het machteloze gevoel dat haar steeds meer bekroop merkte ze dat het grote verdriet die ze toen in haar hart droeg, steeds heviger begon te worden. Hierdoor wist ze niet meer wat ze met zichzelf en haar verdriet aanmoest, en daarom besloot ze dat ze op het strand naar rust moest gaan zoeken, want ze voelde dat ze de rust nodig was om weer een beetje tot zichzelf te kunnen komen.
Toen ze op het strand aan was gekomen besloot ze dat ze in de duinen even zou gaan zitten om daar haar gedachten even de vrije loop te laten gaan, want ze verkeerde in de hoop dat ze daardoor de antwoorden op haar vele vragen zou krijgen. Nadat ze op een stil plekje in de duinen aan was gekomen ging ze zitten, en terwijl ze al zittend over de Noordzee uitkeek vroeg ze zich af wat er achter de horizon gevonden kon worden. Is er een leven in het hiernamaals, ligt in het hiernamaals een nieuwe toekomst voor mijn man klaar, krijgt hij daar het geluk die hij ook in dit aardse leven heeft gehad, en hoe ga ik straks met het verlies van mijn man om? Dat waren de meer dan prangende vragen die Jolanda dag en nacht bezighielden, en ze leek de antwoorden maar niet te krijgen.
Terwijl de zilte zeewind zacht door haar blonde haren en het duingras speelde voelde ze niet de kille temperatuur die op dat moment in de lucht hing, ze voelde alleen maar de lichte rilling die langzaam door haar lichaam trok, ze hoorde niet het geblaf van een hond die haar vanaf een afstand aankeek, ze hoorde niet de vermanende stem van de baas van de hond, want dat deerde haar niet daar ze er op dat moment geen aandacht aan schonk daar ze op dat moment even alleen wilde zijn omdat haar man op sterven lag.
Haar man is een paar dagen nadat Jolanda haar bezoek aan het strand had gebracht overleden, waardoor de leegte haar compleet leek te omsluiten. Gelukkig heeft Jolanda het niet zover laten komen, want een paar dagen na de uitvaart was Jolanda weer op haar plekje in de duinen te vinden om daar in haar gedachten samen met haar man te zijn. Hierdoor merkte ze niet dat een vrouw naar haar toeliep. De vrouw had spierwit haar en ongekend mooie blauwe ogen, en terwijl de vrouw naar de rouwende Jolanda liep verscheen er een mooie en vooral warme en liefdevolle gloed in haar ogen, want ze voelde het grote verdriet van Jolanda die haar tranen maar niet kon bedwingen. Voordat ze het zelf in de gaten had stond ze voor de in de duinen zittende Jolanda, en terwijl ze met een liefdevol gebaar haar rechterhand op de linkerschouder van Jolanda legde zei ze aan Jolanda dat alles goed met haar man was.
Jolanda keek de vrouw met haar betraande ogen daarna totaal verrast aan, want hoe kon de voor haar staande vrouw weten dat alles goed met haar overleden man was. "Hoe kunt u weten dat alles goed met mijn man is, want mijn man is een paar dagen geleden overleden." De vrouw keek Jolanda daarna liefdevol en warm aan. "Ik weet het omdat ik het weet", was het mysterieuze antwoord van de vrouw die daarna heel langzaam uit het zicht van Jolanda verdween, waarna Jolanda het idee bekroop dat er misschien tóch een leven in het hiernamaals bestaat.
Dit verhaal heeft Jolanda persoonlijk aan mij verteld, waarna ik aan haar heb gevraagd of ik haar verhaal in een blog mocht publiceren. Dat mocht, maar ik moest haar wél beloven dat ik alleen haar voornaam in die blog zou vermelden, en die belofte heb ik ook aan haar gedaan. Geloof ik zelf hierdoor in een leven in het hiernamaals? Het antwoord op die vraag is ja, want ik ben er van overtuigd dat er meer tussen de hemel en de aarde is dan wij vermoeden, en daar laat ik het nu maar even bij.
Het uiterlijk van Jolanda is een uiterlijk die velen onder ons mooi zouden noemen, maar wat velen niet weten is dat onder haar mooie uiterlijk een gekweld mens schuil gaat, daar haar echtgenoot enige tijd geleden aan de gevolgen van een hersentumor is overleden.
In de tijd waarin haar echtgenoot aan de hersentumor leed heeft Jolanda vaak met hem over de tijd die voor haar na zijn overlijden zou komen gesproken, en hij heeft haar in die tijd op het hart gedrukt dat ze elkaar ooit weer zouden zien daar hij een vast geloof in een leven in het hiernamaals had. Daar had Jolanda veel moeite mee daar zij niet in een leven in het hiernamaals geloofde, maar dat liet ze niet aan hem merken daar ze hem in de tijd die hij nog had niet wilde kwetsen, en daar hij dat aanvoelde sprak hij er op een gegeven moment dan ook niet meer over.
Jolanda voelde zich in die tijd vaak alleen, want door haar grote liefde voor haar man en het machteloze gevoel dat haar steeds meer bekroop merkte ze dat het grote verdriet die ze toen in haar hart droeg, steeds heviger begon te worden. Hierdoor wist ze niet meer wat ze met zichzelf en haar verdriet aanmoest, en daarom besloot ze dat ze op het strand naar rust moest gaan zoeken, want ze voelde dat ze de rust nodig was om weer een beetje tot zichzelf te kunnen komen.
Toen ze op het strand aan was gekomen besloot ze dat ze in de duinen even zou gaan zitten om daar haar gedachten even de vrije loop te laten gaan, want ze verkeerde in de hoop dat ze daardoor de antwoorden op haar vele vragen zou krijgen. Nadat ze op een stil plekje in de duinen aan was gekomen ging ze zitten, en terwijl ze al zittend over de Noordzee uitkeek vroeg ze zich af wat er achter de horizon gevonden kon worden. Is er een leven in het hiernamaals, ligt in het hiernamaals een nieuwe toekomst voor mijn man klaar, krijgt hij daar het geluk die hij ook in dit aardse leven heeft gehad, en hoe ga ik straks met het verlies van mijn man om? Dat waren de meer dan prangende vragen die Jolanda dag en nacht bezighielden, en ze leek de antwoorden maar niet te krijgen.
Terwijl de zilte zeewind zacht door haar blonde haren en het duingras speelde voelde ze niet de kille temperatuur die op dat moment in de lucht hing, ze voelde alleen maar de lichte rilling die langzaam door haar lichaam trok, ze hoorde niet het geblaf van een hond die haar vanaf een afstand aankeek, ze hoorde niet de vermanende stem van de baas van de hond, want dat deerde haar niet daar ze er op dat moment geen aandacht aan schonk daar ze op dat moment even alleen wilde zijn omdat haar man op sterven lag.
Haar man is een paar dagen nadat Jolanda haar bezoek aan het strand had gebracht overleden, waardoor de leegte haar compleet leek te omsluiten. Gelukkig heeft Jolanda het niet zover laten komen, want een paar dagen na de uitvaart was Jolanda weer op haar plekje in de duinen te vinden om daar in haar gedachten samen met haar man te zijn. Hierdoor merkte ze niet dat een vrouw naar haar toeliep. De vrouw had spierwit haar en ongekend mooie blauwe ogen, en terwijl de vrouw naar de rouwende Jolanda liep verscheen er een mooie en vooral warme en liefdevolle gloed in haar ogen, want ze voelde het grote verdriet van Jolanda die haar tranen maar niet kon bedwingen. Voordat ze het zelf in de gaten had stond ze voor de in de duinen zittende Jolanda, en terwijl ze met een liefdevol gebaar haar rechterhand op de linkerschouder van Jolanda legde zei ze aan Jolanda dat alles goed met haar man was.
Jolanda keek de vrouw met haar betraande ogen daarna totaal verrast aan, want hoe kon de voor haar staande vrouw weten dat alles goed met haar overleden man was. "Hoe kunt u weten dat alles goed met mijn man is, want mijn man is een paar dagen geleden overleden." De vrouw keek Jolanda daarna liefdevol en warm aan. "Ik weet het omdat ik het weet", was het mysterieuze antwoord van de vrouw die daarna heel langzaam uit het zicht van Jolanda verdween, waarna Jolanda het idee bekroop dat er misschien tóch een leven in het hiernamaals bestaat.
Dit verhaal heeft Jolanda persoonlijk aan mij verteld, waarna ik aan haar heb gevraagd of ik haar verhaal in een blog mocht publiceren. Dat mocht, maar ik moest haar wél beloven dat ik alleen haar voornaam in die blog zou vermelden, en die belofte heb ik ook aan haar gedaan. Geloof ik zelf hierdoor in een leven in het hiernamaals? Het antwoord op die vraag is ja, want ik ben er van overtuigd dat er meer tussen de hemel en de aarde is dan wij vermoeden, en daar laat ik het nu maar even bij.
Reacties
Een reactie posten